ТЕМА: Дилеми околу воспитувањето на децата

[Ariel]

Не верувам дека има родител кој нема дилеми во врска со воспитување на своето дете, па оваа тема може да послужи за размена на искуства и совети. Со совети и прашања може да придонесат и оние кои не се родители но имаат браќа, сестри, внуци, студираат факултет на кој ова е опфатено, или едноставно ги интересира воспитувањето на децата.

Мене деновиве ме мачи една таква дилема (ме мачат повеќе, ама ќе почнам од оваа што ми се јави последна). Не знам дали да ја воспитувам ќерка ми кога некој ќе направи нешто лошо - дали да ми каже мене, на учителките, кој и да е, или ако не е нешто што неа ја засега, да не се меша.

Од една страна, не сакам да ја доживуваат како тужибаба. Сега има 7 години и уште нема последици, ама за некое време може да биде отфрлена од друштвото. Од друга страна, преку глава ми е од немешање, особено од последиците кои ги носи. Така се стимулира неодговорност, а од неодговорност државава ни е отидена по ѓаволите, и верувам дека само со одговорност може да се оправиме. Веројатно ми влијае и тоа што често сум со странци, или наши кои живееле во странство, и кај нив нема преќутување - кој направил глупост треба да сноси одговорност.

И на ќерка ми не и е лесно, милион пати сум и дала различни сигнали. Од една страна, супер е што ми кажува за бељите на брат и, затоа што нон-стоп прави нешто, а ако не ми каже таа - нема како да дознаам. Од друга страна некогаш кога ќе почне да ми кажува ми е криво што ја стимулирам да биде тужибаба, и ја сечам во сред муабет, и кажувам да не се меша.

А до некаде и јас сум крива, кога беа помали арав да ми кажува се што прави малиот, да внимава на него, и веројатно така почна се. И во училиште кажувала на учителките кога некој се тепа. И кога ќе ми текне колку ги презирав тужибабите кога бев дете, многу ми е мака.

[Heidi]

Не сум родител, но мислам дека можам да кажам мислење, во однос на тоа како мене ме воспитувале.

Најдобро е детето да се учи се да кажува на родителот, во родителот да гледа човек во кој ќе има најголема доверба. Така ќе кажува и кога нешто ја мачи, кога е во неволја и кога друг е во неволја.

Мислам дека не треба да кажува на учителката или на другарките, така ќе испадне тужибаба, ама затоа ако се ти кажува тебе Ариел, тогаш ти ќе одлучиш дали тоа е нешто сериозно или не. Потоа ќе можеш да зборуваш со учителката или родителот доколку се работи за нешто што мора да се каже. Така нема да биде одфрлана од друштво, а ти ќе бидеш со некаде спокојна дека знаеш што ти прави детето и што му се случува.

Во однос за издавање меѓу браќа и сестри, секогаш го има кога се помали, но понатака ќе соработуваат и ќе се кријат еден со друг И доколку се воспитани да му веруваат на родителот повеќе од сите, ќе кажат ако се работи за нешто што може да наштети на некој од нив.

[joelle]

се надевам дека овде може да пишуваат и оние кои немаат деца но се дел од вопитувањето на своите внуци или други деца кои им се блиски.

испирирана од темата за форсирањето на децата решив да прашам овде. внук ми има 5 години и догодина ќе оди во школо. иако не се гледаме многу често сепај поминуваме многу време заедно и забележувам дека јас имам големо влијание кај него и сакам да го научам на убави работи.

е сега незнам дали е во ред но тој сеуште незнае да пишува освен неговото име и неколку букви. кога брои прескокнува цифри итн, родителите го воспитуваат на свој начин кој јас го почитувам но сметам дека не му обрнуваат доволно внимание на детето и не го учат многу, нема кој да му покаже.

дали е време да почне сериозно да учи и да брои или има сеуште време? не сакам да го форсирам малиот мене ми е одвртна идејата 5 годишно дете да го носам на англиски или слично сметам дека треба да учи но најмногу да ужива во детството, време за учење има... од наредната година па натаму ќе учи секој ден. мене ме форсирале на 4 години да знам да пишувам потоа никој не седнал со мене да учи јас цел живот сама учев и сама си бирав што ќе учам па фала богу далеку поуспешна сум од моите родители. што мислите вие како да постапам?

[Ariel]

Го променив малку воведот бидејќи делуваше како темава да е наменета само за родители, верувам дека сега е ок.

Јас не сум за учење на децата било што пред време, што после ќе го учат во училиште. Има кога да научат да пишуваат. За броењето - не знам на која возраст би требало детето да знае да брои, и зависи кои се тие што ги прскокнува, дали од 1 до 10, или поголемите броеви. Малиот мој брои до 10, а после ги меша, исто така има 5 години, ама мислам дека е ок за неговата возраст. И ова го има сам научено, т.е. од сестра му.

Не сум за форсирање, но не мислам дека треба да се запостават децата и ништо да не се учат. Јас на пример на малиот му читам приказни и го потпрашувам после, има едни многу убави книги со логички прашања (книга на тестови мислам дека се вика), па тие што се за подготовка за пишување, или едноставно се трудам да го мотивирам да нацрта нешто. Макар и да не го прави како што треба, убаво е да има навика да отвори книга, или да земе лист и да нацрта нешто. Следната година ќе оди во целодневна, ако нема навика ништо да прави - ќе му биде тешко и може негативно да му се одрази на љубовта кон училиштето која нели е многу важна .

Можеби и повеќе обрнувам внимание со него на вакви работи бидејќи според мене премногу е пасивен, додека за сестра му на негова возраст немаше потреба да планирам и да купувам нешто посебно, книги или што и да е, таа сама си наоѓаше занимација цело време.

[slavica999]

Јас не сум за учење на децата било што пред време, што после ќе го учат во училиште

Се сложувам и не само пред време туку има посебен начин на кој ги учат бројките и буквите да ги пишуваат. Пазат на ракопис т.е краснопис . И ден денес ми текнува како учителката ме учеше да се пишува буквата ,,М,, од доле па нагоре, косите линии и надолу права (разбирате ), додека ден денес ја пишувам права црта надолу и остатокот - не е битно...
Пред пишување на букви и бројки прво вежбаат пишување на прави и криви, спојување на точки и сл.
Како и да е работата е да научат како треба а не са знаат ради реда дека знаат - тоа воопшто не е правило на некоја си напредност на детето.
А и кога одат на тестирање за во предшколска тестовите се сведени на логика а не на пишување на бројки и букви.
Имам случаеви кога детето од компјутер начи да пишува латиница (која сега се учи ако не се лажам во второ-трето одд) или пак пишување на буквите одопаку т.е огледално додека братчето или сестричето пишува домашно и едноставно да се смири помалото дете му се дава лист и молив за да пишува како бато или дада
Не сум за преголемо форсирање на детето.
Обично гледам што работат во градинка па тоа некогаш го занимавам по дома - спојување на точки за да добие некоја слика, боење со дрвени и водени боички, овошје зеленчук...иако и во тоа не сакам да го малтретирам многу затоа што таму 2-3 сата троши на тие задачи и уште јас да го седнам дома (само ако сам изрази желба или му е интересно).
Често претеруваме и со играчките, земаме нешто што не е соодветно за нивна возраст. Баш сега (има 4 год.) гледам, сам вози кола на даљински управувач, менува батерии...а кога ги добиваше на 2 год возраст ги возев јас а тој ги кршеше
Ес да децата се денес многу напредни затоа што ние самите ги така правиме. Уште од мали нозе ги исфорсираме со све и свашта, тие го изживеат сето тоа, заситат се и после не им е интересно ништо или пак неможеш да му скренеш пажња т.е задржиш концентрација на нешто.

[sweet25]

е сега незнам дали е во ред но тој сеуште незнае да пишува освен неговото име и неколку букви. кога брои прескокнува цифри итн, родителите го воспитуваат на свој начин кој јас го почитувам но сметам дека не му обрнуваат доволно внимание на детето и не го учат многу, нема кој да му покаже.

Ако детето се интересира повеќе има многу такви боенки и играчки, логи игри итн. со кои полесно ке ги запознае бројките, буквите, но и јас се согласувам со Ariel дека не е потребно тоа за кое ќе иде во училиште да го учи многу порано, тоа форсирање не помага понатаму. Јас на пр. ќерка ми до три години многу слабо ги знаеше бројките 1-10, а слушав други врсници нејзини како ги совладале, но не сакав со сила да ја оптоварувам..Кога наполни три сама изрази желба и низ игра и со боенки ги научи, Кога наполни 4 почнав за секое паметно дело што ке го стори во денот да ја наградувам со по една лепенка ( мотивација доби за да слуша )и постојано ги броеше со мене радосна и така се научи и над триесет да брои, но тоа ништо не значи туку ете детето му било интересно , а малиот има две години и он покрај неа, слушајки ја ме изненади кога го слушнав пред некој месец како брои до десет сам( второто дете обично само си се учи помалце време сум имала ) а за букви ќерка ми иако е скоро пет, ги пишува некогаш точно , некогаш греши. А многу ми се смешни родители кои нешто со сила го учат детето пред време , па го тераат да кажува пред други за да се пофалат ...
Не за џабе од поголема возраст се оди на училиште, а дали една година пред другите ќе чита и брои ништо нема да му значи во животот...

[Ariel]

Како што пишав погоре, имам повеќе дилеми околу воспитувањето на децата

Син ми има пет години, и уште од пред околу две години многу сака да игра на музика. По цел ден игра на песни од златно славејче, сите кореографии од сите песни од 2004-та навака ги знае на памет. И има осет, талент е, се гледа одма, се двои по движењата од други деца.

Колку и да сум се борела против стереотипи и застарени сфаќања, морам да признаам дека имам сама со себе проблем. А муж ми има уште поголем проблем
Просто и едноставно не сакам детето да игра на песнички. Кога ќе го видам ми текнува на балетани, танчери од оние по спотови, главно женствени типови кои отсекогаш ми биле антипатични. Можеби и да игра нема да стане таков, ама не сакам да оставам било каква можност. Од друга страна ми смета тоа што го ограничувам, верувам дека секој треба да си ги негува талентите.
Јас и не сум страшна, сопругот мој е многу поконзервативен, па не сака да слушне за играње - никаква варијација на тема не доаѓа во обзир, па дури ни „Тешкото“

Веројатно ќе ми беше многу полесно да ги прифатев стереотипите такви какви што се - ама од мали ги учам дека нема „машки“ и „женски“ играчки, бои, работи, ама во случај на танцување ми се пали некоја сијаличка

[Shana]

^^^Мое мото е, а така планирам и да ги воспитувам децата е дека не е важно што ке работи човек, важно е да ја сака работата и да е најдобар во неа, да даде 100% од себе. Некој треба да менаџира, некој да лечи, некој да чисти оџаци, некој да ги шиша луѓето, некој да го забавува народот. Наша должност е да ги препознаеме талентите на нашето дете и да му ги покажеме насоките во животот, а тоа самото да избере. Подобро да биде познат балетан и срекен отколку несрекен директор на банка.

Скриен текст: покажи

сијаличка, газето да му го ручате

[Ariel]

^ А бе и јас теоретски така сум размислувала отсекогаш, ама сега на пракса паднав

Се фаќам како се трудам да го оттргнам од тоа, ама суптилно.

Порано мислев дека сум отворена да прифатам се, дури и да се во хомосексуална врска, а паднав на едно обично танцување

Здравје, ќе видиме што ќе излезе.

[blond]

Иако моето е малечко, сепак се работи за неговото воспитување, па се решив да побарам совет од вас.
Секоја вечер се успиваме по 2 саати минимум. Преку ден лесно заспива, навечер два саати го клацкам, лулам, му пеам. Он заспива, ама штом пробам да го оставам одма вааааааа, вреснува. И после оди смирувај го.
Сум пробала и покасно да го легнувам исто е. Инаку со се е погоден пред спиење-најаден е, чиста пелена, не е жеден.
Плус спие со мене, се буди по сто пати да смукне малку цице и да си заспие пак. Е сега не знам дали да го оставам во креветчето да си плаче, дали така ќе се научи на ред, дека треба штом ќе го оставам во креветчето таму да спие, а не по мене да кенка.

Веќе губам трпение со него, ненаспана сум и премногу часови губам само да го заспијам.
Совет?