Не можеш да шеташ секој ден сам, и да одгледуваш дете како што треба. Мислам, не можеш и многу други работи да направиш, на пример да средиш по дома, да прочиташ нешто и слично. Едноставно, немам ни време ни енергија да шетам секој ден, па уште без деца. Ако некој живее во заедница, и не мора ништо да работи дома, или не работи па го има цел ден на располагање, тогаш можеби и можат да излегуваат секој ден, откако ќе им заспијат децата. И јас кога излегувам не сакам да им одземам на децата време кое би го поминале со мене, а и онака немаат многу време за поминување со мене. Ама не можам секоја вечер, а не можам ни да барам некој да седи дома со децата секоја вечер.
Повремено шетање без деца сосема оправдувам. Колку и да звучам неизживеано, мене излегувањето ми е издувен вентил, и ако не се издувам сум опасна по околината
И сметам дека тоа не ме прави лоша мајка.
Од друга страна, не сакам да ги носам децата навечер со мене. Ако некаде треба да одам, на мекици, свадба и слично, нив ги оставам дома, и замолувам некоја баба или дедо да дојде, или ако е викенд, спијат кај баба им и дедо им. Нема што да им се нарушува сонот.
Преку недела ако веќе сакам да се издувам тогаш повеќе сакам да излезам откако ќе ги легнам, од колку да се дружиме дома со пријатели кои имаат деца. Моите деца за да бидат одморени треба да се во кревет во 8, а ако легнат во 10.30-11, следниот ден не функционираат. Нема зошто да им го реметам биоритамот.