Да почнам со фактот дека имав психички проблеми, се самоповредував и бев на работ на самоубивство, и се заради татко ми.
Едноставно, не чувствувам љубов кон него...Се чувствувам како најмалтретираното дете на планетава..
Моја приказна е долга. Сите што го знаат татко ми, колку и да се блиски со него, не го сметаат ни за другар, пријател, а полошо ни како син, ни како сопруг. Мислам дека е најтешкиот човек на планетава. Болен перфекционист, ситничар, себичен, премногу штедлив, троличен, алхохоличар, љубоморен, се само дел од особините што му следат. Израснат е во сиромашна фамилија, без правец во животот. Единствена причина за да го постигне тоа што е денес од страна на финасијата и професијата е мајка ми. Му помогнала за се, нејзините родители му пружиле се, а тој не е благодарен и секојдневно ја малтретира мајка ми и и љубомори. Два пати има кренато рака на неа, а мене ме тепа брутално и без причина. Поради илјада случки, зборови што ни ги има кажано, за сите тие навреди што ги собирав во себе, морав едноставно да експолодирам..Низ солзи му кажав дека не го сакам, дека вујко ми и вујна ми ги сакам повеќе од него, дека сите го мразат, и му кажав дека дека никој и ништо нема да ме натера да го засакам како татко, ниту да го сменам моето мислење. Мајка ми се плаши од самиот развод, иако ме сака безвременски.
Мојата животна цел е цел живот да го јадат и уништуваат овие зборови, но чисто се сомневам во тоа, бидејќи е болно самоуверен и не слуша ништо од никој..а најмалку од едно дете од 14 години.
Се надевам дека некој има време да го прочита ова и да ми помогне..









