Многу ми фалела таа близина, да можам да кажам мамо се заљубив, или тажна сум, успеав, или слични работи. Не знам зошто можеби поради татко ми што имаше психички влијание на нас, за се се тресевме тродупло, можеби затоа не сакав и не можев да се отворам никогаш. Плашејки се да не дознае татко ми, и ошла работава во неповрат. Ама вистински родителски совети како помала немав, сега откако ми се случија многу работи во животов, одкога му се спротиставив на татко ми, одкога виде колку се трудам и сама успевам, станувам поблиска, добивам пораки, ми фалиш чедо, се гордем со тебе.. и за прв пат ја видов пред неполн месец како му се спротистави на татко ми ако уште еднаш изговори или направи нешто против мене, дека ќе превземе нешто, ја видов и доживеав како лавица во вистинска смисла, да се спротистави на стравот.. ја сакам енормно многу, оти кога беше болна и на операција, цело време даваше осмех за да не приметиме дека и тешко. Но сепак имам убава лекција, како не треба да се однесуваш спрема дете и колку мораш да бидеш отворен и во блсика комуникација за да не направи грешки..
Имам ќерка и нашата комуникација е најмоќното нешто, уште сега ја учам дека треба да биде отворена, и мислам дека засега го постигнуваме сите тие работи, си кажуваме тајни, се поучуваме, се караме што треба, а што не.. а таа е мојот заштитник, секогаш кога има маж в близина на мене ми забранува да зборам, и ми има кажано, само моја си, со мажи зборење не, само со другарки може.. хух.. моќна комуникација во секој поглед..
