ТЕМА: Што кога мојот татко се срами од мене?

[MoonGirl]

Vaka neznaev tocno kade da ja stavam ovaa tema, pa zatoa resiv da ja stavam vo ovaa kategorija!
I porano imav otvoreno tema : Sto koga nikoj ne me saka?,....znaci koj sto ja procital taa tema, delumno znae koj e mojot problem! Najglavno ke kazam...deka nemam prijateli, nemam decko..nemam nikoj da saka da se druzi so mene, nitu da me saka! Ednostavno e toa taka.....kako sto vikaat drugite ...kako da siresh negativna energija okolu sebe i kon drugite! Sega naidov na uste eden problem, koj mi ja raspara dusata uste povejke..! Pred nekoj den, otidov do kaj tatko mi na rabota, slucajno bev vo blizina pa sakav da go pozdravam! No osetiv kako na nego mu bese sram od mene....i uz razgovor, mi rece zasto sum doshla taka kako partalka.....zasto ne sum se oblekla poubavo, da sum privlecela vnimanie! Deneska, tatko mi bese ljut, i mi se razvika....deka sum nisto, deka poradi toa sto nemam drugarki i ne izlegvam jas sum nenormalna...ne e vo red nesto so mene! Ne sum se doteruvala.....ne sum imala decko.....mi vika gjabe zivees ....i na kraj samo mi rece ne te sakam, ne mi trebas nikogas ti....!.....Pokusav da ne pokazam emocii, i samo istrcav vo mojata soba i se zakluciv.....! Vejke neznam sto da pravam, koga ni sopstveniot tatko ne me saka....koga jas sum samo edno obi4no gubre....koe veruva vo prava ljubov, i prijatelstvo.......jas stvarno neznam sto da pravam........

[natasa69]

ист случај како мојот потполно ист ама јас не се замарам

[princessofthedark]

вака моонгирл не се замарај со никого и ништо и ја бев буквално у иста таква состојба никој воопшто не приметуваше дека постојам сите другарки и дечко ми ме искористуваа бидејќи не можев да дозволам да ме повредуваат повеќе едноставно се повлеков останав сама потоа се случија многу работи сето тоа го преживував сама исто како и тебе и мене татко ми ми викаше дека не сум нормална исто и мајками исто и тетка ми таа дури ме нарече психијатриски случај сето тоа бидејќи сакам да сум сама (поубаво така него да дозволам некој да прави будала од мене ) исто не им се свигјал начинот на кој се облакам шминкам ( металка сум) музиката која ја слушам...
не верувам дека таткоти тоа го мисли сепак си му ќерка и неможе да не те сака можеби тоа го кажал у афект исто како што мајками викаше дека сака да умрам и дека подобро било да не се родам....
треба да размислуваш како мене не се замарај ама ич што сакаат нека зборат и што сакаат нека мислат твој живот твој проблем за другарки многу е лесно ( само пази да не те користат не ти требаат такви ) дечко ќе си најдеш не се секирај има доволно машки за сите
и те молам не ми паќај во депресија најди начин сама да се справиш со проблемите и разговарај со татко ти...

[malecka.16]

Немој со такви негативни мисли и не покажувај слабост што е најстрашно, само биди си своја, весела иако можеби некогаш немаш пришина за тоа. На сите ни се случило да имаме чувство како светот да ни се срушил врз нас, но се треба да се откажеме, секогаш смеј се, без разлика колку си била повредена. Седни и разговарај со татко ти. Кажи му колку ти треба некоговата љубов и разбирање. Прашај го во што е проблемот за таквото негово однесување, не ги одбегнувај разговорите на таа тема. Ништо нема да решиш ако се заклучиш во сова, туку излези пред светото гордо, разговарај со татко и и кажи му колку те повредува неговото однесување. Кажи му дека токму поради тоа што немаш дечко и другарки тој треба да те подржи, да ти биде поткрепа а не да те тера да се чувствуваш уште полошо. И што е најважно, секогаш задржи ја насмевката, без разлика колку си повредена, така нема да покашеш слабост пред непријателите

[Gordana10]

Немој да се обвинуваш себе си,татко ти е првиот кој што треба да ти даде подршка,кој што треба да ти биде пријател,не само татко,со самото негово однесување кон тебе,прави да се чуствуваш лошо,наместо да биде обратно.Сепак за другото не се грижи,се во свое време,меѓутоа сметам дека родителите треба да бидат најдобри пријатели на своето дете,да ги подржуваат,да им даваат поттик на нивните деца за да успеваат во животот,но не да се однесуваат лошо со цел да делуваат негативно врз сопствените деца.Разговарај со татко ти,зошто се однесува така со тебе,отворено разговарај,кажи го твоето мислење,не го криј тоа во себе,зошто тоа да ти тежи на душата,биди директна во разговорот,за да најдеш решение,бидејки само без отворен разговор,нема решение,туку едноставно бегање од проблемот.Можам да кажам дека сум сретнала такви родители кои наместо да им бидат на своите деца најголеми пријатели и да им помогнат,тие едноставно ги туркаат од себе,ги одалечуваат.Страшно ме иритира таквото однесување,до толку што неможам да поднесам и отворено зборам,затоа што тоа го гледам,гледам какви се,додека со моите родители сум разговарала на таа тема,иако не се такви,сепак отворено сум кажувала што мислам за тоа.Веројатно се повторувам,затоа сметам дека најдобро е отворен муабет,за да се најде решение.

[Lilit]

Се наежив...едно е само сигурно,не си ти виновна,туку односот на татко ти кој веројатно долго време е таков,па затоа ти имаш потешкотии со остварување на пријателства и врски...Сега ласно е да ти кажаме тука зборувај со него,речи му дека ти треба,зошто обично некои луѓе се имуни на тоа,татковците не се предодредени на несебичност како мајките,тие се големи деца и во суштина сите до еден се себични...го немаат оној мајчински инстинкт и нивната љубов треба да се заслужи до одреден степен...бар така е во психолошката теорија...во пракса не е секогаш така.
Се што треба да направиш е да престанеш да гледаш на себе со сожалување,да почнеш самостојно да си ја градиш личноста и самодовербата,а со татко ти секако ќе треба да направиш муабет со смирен тон и никако да бидеш офанзивна колку и да си повредена и во право.Погледни во огледало и донеси заклучок сама за себе,а не од остатокот од светот или татко ти...тоа е неважно,ако ти се чувствуваш удобно со себе тогаш нема потреба за промени,ако не ти е удобно пронајди зошто и промени го.Но јас пак ќе ти речам,каква и да си,што и да ти се случува,после овој пример,верувај не си ти виновна,тоа се случувало години уназад можеби не јасно и гласно,те оштетувало како личност,а сега татко ти јасно изнел некој став кој верувам дека и не е реален туку кажан во афект,нема родител кој не си го сака детето,но сепак е загрижувачки и алармантен...Неговиот однос влијаел врз формирањето на твојата личност,а затоа што веројатно не ти влеал доволно сигурност и заштита,ти се чувствуваш така сега.
Време е да дејствуваш,зошто сега ако не ги смениш работите коренито,понатака ќе ти биде уште потешко.

[orient]

Ако треба да бараме виновник во целава ситуација тоа сигурно не си ти. Храбро поврати ја довербата во самата себе покажи му на таткоти дека греши, покажи му колку многу вредиш и дека подобра ќерка и кога би посакал не би можел да има.

[2468]

тажно не знам што да ти кажам мило, се ти е кажано погоре... биди своја, насмеана... повторно изгради си ја самодовербата, гледај позитивно на секоја работа што ја правиш... крени ја главата и покажи им на сите дека вредиш и облеката не го прави човекот, тоа е точно! но за 24 часа измени се 100 % со тоа ќе ти зајакне уште повеќе самодовербата и излези надвор во град па макар и сама, посвети си го денот на себе... ќе видиш колку е убав животот секој заслужува подобро, па така и ти. не се омаловажувај, потценувај самата себе... кога знаеш дека вредиш! истакни ги своите доблести, соочи се со своите мани, и тргни напред храбро... те очекуваат убави работи во животот

[Sunshine88]

...i uz razgovor, mi rece zasto sum doshla taka kako partalka.....zasto ne sum se oblekla poubavo, da sum privlecela vnimanie! (

срцка за ова ке ти кажам едно и се надевам дека нема погршно да ме сватиш, плис плис плис!!!
И мојата мајка многу напнува со тоа секогаш да сум тип топ, средена облечена исчешлана, и кога сум онаква каква што таа сака, таа е пресрекна. грешката е што тоа ти е кажано на многу лош начин, а верувам дека ти како девојче, добро знаеш дека секогаш треба да си тип топ, за себе не за другите. Секој пат кога се облакам, дотерувам, јас сакам себе си да си игледам прекрасно, не на некој друг.
за се останато се согласувам со постовите над мене

[julie77]

душичке..не се нервирај..мислам лесно е да се каже ама така треба..не сваќам каков родител е тоа што ќе си го вреѓа своето дете и ќе му посакува најлошо..ама немој да земаш многу при срце..затоа што верувај тркалото се врти..тебе Господ ќе ти помогне да станеш нешто на кое твојот татко ќе биде горд..може ќе биде касно ама се ќе се среди..а за пријатели и дечковци и тоа ќе биде, само труди се да бидеш поопуштена и позитивна без разлика на се..тој што те сака и те прифаќа, те сака и прифаќа таков каков што си...и ако сите би биле исти на овој свет како ќе функционира тогаш се??..мора да има различности за да се се прилагодува едно на друго..инаку тука ќе најдеш пријателки во секое време