И јас така мислев, имам јас и порано разговарано со свештеник, не ми е страв и срам да се исповедам пред него. Повеќе страв имам да се исповедам пред таа личност, затоа што незнам како ќе реагира ако ја исконтактирам, незнам дали воопшто би ми простила..
Нема зошто страв. Пред да исконтактираш можеби е убаво да ја напишеш причината заради која и сакаш да разговараш. Доколку е културно напишано, со јасно укажување заради што конкретно сакаш да разговараш и притоа да не напнуваш зашто може во моментот и да не ти се одговори веднаш - не би требало да бидеш одбиен. Разни луѓе, разни начини на реагирање. Ти твоето направи си го, онолку колку што можеш. За да си сослушан ти треба и друга страна, а тоа не зависи од тебе.
Ако може мислење отецот ми даде благослов да постам требаше да одам на исповест ама кога отидов ми рекоа дека не му било добро и си заминал за денес и утре ми кажа нема да биде тука Дали да почнам да мрдам да го чекам Неам број негов само за благослов се видов и после за исповест да се договориме
Исповедта не е разговор со човек – туку средба на човекот со Бога преку човек. Затоа Црквата од најраните денови не велела: „Покај се во себе и молчи“, туку: „Дојди, откриј ја раната, за да биде исцелена.“ Затоа што гревот не е само кршење на правилата. Гревот е болест на душата. А болеста што е скриена – станува смртоносна. Болеста што е откриена – почнува да лекува. Затоа се вели: Не биди неодлучен, и не срами се. Срамот пред личноста е лесен. Срамот пред Бога е спасоносен. Кога личноста стои пред исповедник, тој не стои пред обичен човек, туку пред сведок на Божјата милост. Свештеникот не е судија – тој е лекар. Тој не е обвинител – тој е посредник. Тој не е сопственик на простувањето – тој е слуга на простувањето. Авторитетот што го има исповедникот не е негов. Не е личен. Не е магичен. Не е административен. Даден е од самиот Христос, преку апостолите, преку Преданието на Црквата. Затоа епитрахилот не е обичен дел од облеката. Тоа е знак дека човекот стои под Крстот Христов. Кога свештеникот вели: „Простено ти е“, тој не зборува во свое име, туку во името на Оној Кој ја пролеа Својата Крв за тој грев. И затоа тоа е ужасен, но и утешен збор: она што свештеникот го разрешува овде - тоа е разрешено и на Небото. А она што не го рсзешува - останува како рана што чека да биде залечена. Не затоа што Бог е немилосрден, туку затоа што човекот не е искрен. Зашто Бог не бара совршенство - Тој бара вистина. Тој не бара никогаш да не паднете - Тој бара да не лажете кога сте паднале. Најголемиот проблем на денешниот човек не е тоа што греши, туку тоа што се оправдува. „Секој го прави тоа на тој начин.“ „Ова се времињата.“ „Мораш.“ „Јас не сум најлошиот.“ И не секој стои пред Бога, но ти стоиш. Исповедта е моментот кога човекот престанува да дејствува и почнува да постои. Тука паѓаат маските. Тука паѓаат изговорите. Тука останува само: „Јас сум грешник. Помогни ми.“ И тука започнува слободата. Затоа што човекот кој се исповеда престанува да бега од себе. Престанува да се брани. Престанува да се преправа дека е праведен човек. И тука оживува. Затоа исповедта е борба против гордоста. Борба против стравот. Борба против лагите за себе. И затоа ѓаволот најмногу ја мрази исповедта. Тој не го мрази толку гревот – затоа што го држи преку гревот. Тој го мрази покајанието – затоа што преку него ја губи моќта. Кој и да се исповеда, веќе не е негов. Затоа на човекот му се шепоти: „Срамота е.“ „Не мораш.“ „Кажи си го тоа сам.“ „Свештеникот е ист како тебе.“ А вистината е: свештеникот е ист како тебе во гревот, но не и во службата. Тој стои таму каде што не можеш сам: на местото каде што се среќаваат Небото и земјата. И прашањето не е дали свештеникот е безгрешен – туку дали Христос е верен. И Тој е верен. Исповедта не е понижување. Тоа е враќање на достоинството. Тоа не е слабост. Тоа е храброст. Тоа не е губење на угледот. Тоа е спасение на душата. И затоа се вели: Не биди неодлучен. Зашто неодлучноста го држи човекот помеѓу раната и лекот. И не срамете се. Зашто срамот од гревот е привремен, а радоста од простувањето е вечна. Подобро е да плачеш пред исповедник отколку да гориш одвнатре без солзи. Подобро е да паднеш на колена отколку да останеш исправен во лага. Подобро е да се исповедаш отколку да носиш камен во градите. Затоа што она што се исповеда – ја губи моќта над човекот. А она што е скриено – ја има моќта над него. Затоа исповедта е врата кон слободата. Вратата кон мирот. Вратата кон животот. И затоа не е претерана изјава: † Православие или смрт. Затоа што без покајание – Православието станува обичај. А без покајание – човекот полека умира одвнатре. Но каде што има исповед, таму е и Воскресението.
Затоа што свештениците наместо да си молчат трубат низ градот во кој зивееш. Сите нечисти муабети прво од нив излегуваат. И ова со исповедта излезе како помодарство во последните десетина години, порано го немаше само католиците се исповедуваа.
Се убаво си напишал но во реалноста не е вака ако си ги кажеш маките, гревовите и проблемите верувај ќе го снема и тоа достоинство што сеуште го имаш. Верувам во Бог ама не и тие по црквите што демек му служат на Бог.
Ова дека исповедта е помодаратво и дека излегла последниве десетина години не е точно, еве јас лично од пред повеќе од 20 години одам на исповед.
