Аман више стварно. 7 неам 17 неам накај 30 и ја ќе сум за неколку години. Не ми е у ред ич. А затворен тип сум, детали никад не ми се споделуваат. Едноставно не ми се збори. Не знам као не го сфати толку години ова..
Така терај си. Ќе излегувам, чао. Ако мрморат уште, само додади дека ќе бидеш достапна на телефон, уште едно чао и толку. Мора да сфатат дека веќе не си должна да се објаснуваш.
А не знам зашо и да кажуваш коа излегуваш? Возрасна особа побогу Не сум ни некоја шо праи глупости. Телефонот секако достапен си е. Крај краева возрасен чоек има право па и да се излуфтира. Не треба паники одма, не чини за никого.
И кај мене е исто, јас дури и кога се омажив истото се случува. Дури и кога бев на страна и тогаш ѕвонеа на телефон кај шетате, зошто шетате толку... Сега кога пак ќе заминам пак ќе биде исто. Тука сум моментално, не е ништо променето. Кога идам неколку дена дома кога излегувам одма прашања и подпрашања. Ако се вратам покасно одма одма на криво ме гледат.
Многу ми е глупо кога децата си ги смируваат така што ќе ги плашат со мечки, баба роги, чудовишта... Или кога ги заплашуваат со полицајци и доктори, баш од тие не треба да имаат страв, треба од мало да знае дека полицаецот е да му помогне и дека докторот не е лош и не се боцкаш затоа што си било лошо дете. И јас сум бил плашен така како дете и тоа е една од работите кои би ги сменил јас кога ќе бидам родител.. Кај мене доаѓаше дома баба рога и дур разбрав дека само некој од домашните облекува мантил и тропа на прозор Со доктор и полицаец не сум бил заплашуван, ама со комшија да и комшијата се чудише зошто бегам секогаш од него, а немаше претстава дека дома ми кажуваат дека сакал да ме грабне да ме носи со него. И пак покрај се ова бев прилично немирно дете..
Викаш? Ххаахахаахах Не до толку али ете , да сум кажела кај сум, па лошо било да си искочам без најава. Сум ги вадела од памет Ја претеруваат реално. Ко шо реков достапна сум, у секое време би кренала ако бараат. Очигледно и твоиве увек вака ќе праат
Џабе се нервирав и јас, нема разбирање. Исто како 15г да имам. Возрасна сум веќе. А замисли недај боже да не кренам! Одма интерпол се активира. Така едно неделно сабајле спијам до покасно и телефонот на сајлент, бевме излезени со мм до покасно, абе во 9h ѕвонење. Се разбудив од самото вибрирање на телефонот во 9:30, 18 пропуштени повици, викање, ау-бу. Абе што да ти кажам.
Кажано ми беше од членка која наводно многу добро разбира жртви во другата тема. Не именувам, ете нека се препознае Затоа цути насилство. Се тепаме на тастатури ама кога треба еден убав збор да кажат, било каде, е тогаш сама си го бараш. И така.
По сите овие глупости и збиднувања… Денес гледав да купам нешто за себе, и на крај купив за бебо. И ми текна на мајка ми… од кога паметам, немам видено да купи нешто за себе. Висока, убава, со плави очи, до 30та година полу празна уста заби, до 35та веќе празна. Кај од мајка и не ја носела, срамота било, кај од бременост, кај од бокс од мажот. Вестите преплавени со глупости за Ивана и нејзиниот живот, за кои нема потреба да знаеме, затоа што не треба нејзе да и се суди. Арно ама, сите јаки на тастатура ( овде читам) и се доведов во ситуација да мислам, таков е денот. Јас како што ме дал господ, во поголема мера личам на татко ми, само не сум толку манипулатор, но насилник и те како сум. Во позицијата која сум сега, и те како би убила Стојанче. Ќе го одлежам мераклиски, но знам дека детето нема да ми биде психички и физички срушено. Преку призмата на мајка ми, сеуште би го трпела, кај ради децата, кај ради тоа што немам кај да одам. Оди им по ќеф, секаде има проблеми, со деца нема кај да одиш. Не можеш кај братот кој има деца, куќата е за нив. Братот деген иде ти се смее во лице, ти ги навредува децата. Подобро ќе си јадете ќотек со децата и ќе го трпиш маж ти, отколку брат ти да ги тепа и да ги вика копилиња. Тоа повеќе боли и од ќотек. Преку призмата на Ивана, веројатно би го сторила истото. Не гледам излез. Немам помош од државата, која за кредитите и долговите ќе ме гони, но нема да ми излезе во пресрет затоа што Законот не пишува така. Телото ме боли, душата ме боли, но мислам каде би одела. Брат ми ( да имам брат помал) кој го растев како Капка на дланка, не би го ставила во таков проблем ( веќе имам искусено закани од екс и проблеми и тепачки). Сигурно нема да ја оставам внука ми без татко, или па да останам тотално без нив. Манијакот (фала богу што немам таков маж ) ми го има земено станот, ме омаловажува, каде јас да одам? Во долгови, без живеалиште, а со дете на кое морам да му обезбедам се. И се мислам на самоубиство, но што со моето дете. Нема држава, ќе остане со манијак наркоман, плус женско, ај да е само тепање, но може и да ја силува, да ја продава за дрога. Не не би ја оставила да се мачи, можеби ќе има среќа, но не можам да бидам сигурна, затоа што ние немаме држава што штити. Не можам да замислам јас да сум спасена со смртта, а моето чедо да продолжи да живее мизерен живот и да ме колне што сум ја родила. Не, не можам да ја замислувам тагата и бедата во која ќе живее без јас да ја заштитам. Ќе си ја земам со мене, ќе си ја спасам, ќе одиме засега во некој подобар свет. Толкав пост пишав, со толкава тага во себе, но и со толкава среќа што сум борец, и што го гледам моето бебе како безгрижно спие до мене. Не секој ја има таа среќа и мир кој не се купува со пари. Треба да имаме благодарност кон бога за тоа што го имаме, и не треба да судиме на никој за кој не знаеме ништо. Амаааа од зоната на комфорот ние знаеме како точно треба и се јачиме преку копчињата на тастатурата. Виртуелноста не е еднаква со реалноста, ама кој да знае.
