Никогаш нема да си го преболам ников... То ти е исто ко у реален живот да се викам СТОЈНЕ, или Зденка или или или.... Онака без навреда ако некој се вика така Воздухот загаден, мене ми прија, го сакам мирисот на ЛАДНО и ОСТРО, баш како Октомврискиот/Номеврискиот воздух... Само што Маглата ме потсеќа на некои работи, на кои што искрено сакам да заборавам ....
СДК ... си ја знаев моќта. Само си потврдив сама на себе, за да не се колебам повеќе. Зашто и најсигурните знаат да потклекнат. Е па, јас ветувам веќе не. Само универзумот ми е граница, тоа ми е јасно.
Кога ќе ми речат, абе кулирај си, ќе помогнат твоите, ќе се помачат, ќе се позајмат, ти битно прави си како што си сакаш, што се траќаш со престилки и со сунѓери по Америките, што им е нив работа. Или па троши додека имаш, ќе отидеш после ќе поработиш, ќе си ги вратиш. Абе ми се дига косата на главата, значи еве не знам како да ви објаснам, ама се вадам од кожа. До толку да се нема осет, сенс, за некоја одговорност, замисла за иднината, па добро бе, олкави магариња и магарици станавме веќе сите, да лежам и да чекам дома да ми даде мајка ми пари за јас да се прчам со најнови алишта или телефони и кафиња, не знам. Ако си заработам, ќе си купам, ќе си ја прчам и по јадења и по ресторани, мое си е, точка. Како прво, со туѓи пари е многу лесно јас да правам математика, а па кога слушам како други ми прават математика со моите пари и со моето време, а врв на се' и со мојата иднина, ми се спојуваат вака едни две жички, фиу фиу, и толку, светки пред очи гледам. Некој што никогаш не бил некаде сам да работи не може да знае, море не може ни да претпостави што значи да си препуштен на себе и само на себе, 10.000км од дома, на еден ролеркостер. Па дали неделава ќе дојдат доволно гости за јас да ги избришам нивните ценети вц-шолји, па дали ќе има доволно бакшиш за да си ја покријам киријата, ако не, треба да вадам пари, аха, а ако врне четири дена по ред, ќе дојде некој воопшто на кое било туристичко место? А јадење имам во фрижидер или ќе се најде некој од мајка роден па ќе го остави преполн фрижидерот, нечепнат, за да го собереме и да се радуваме како мали деца. А ако врне, дали да ги носам патиките, што може да се одлепат и после да останам без патики, или да одам со апостолки? А сте возеле велосипед со водени апостолки? Не?! Епа баш фино се лизга ножето на многу интересен начин, таман да скршиш глава на некоја кривина. Јас во ниеден момент не се пожалив, ни тука, ни дома, ама кога некој се мајтапи на некој начин, и го потценува мојот труд, е богами нема да дозволам. Моите желби и моите амбиции, кои очигледно се повисоки од тоа што некогаш си замислував, и се сведуваше на диплома, па работичка, па во Скопје, па ќе бидам ова или она, АУ и УАУ, избледеа и бледнеат како што иде денот кога и официјално веќе ќе треба да бидам зрела, самостојна и дипломирана девојка. Море, и титулата жена не ми бега веќе, ене ја, ја гледам за некоја година, вака ќе летне времето. Ама моите родители, не се должни да го ранат лавовското во мене, не се должни да носат едни алишта 10 години, или да не мрднат на одмор со децении, или да престанат да бидат БИЛО ШТО друго освен плаќачи на кредити за мое задоволство, за ќерката да се шпацира низ некој стар, богат, европски град и да се лади со некоја диплома, што реално, нема ни да ми биде толку слатка кога знам каква е ситуацијата во која е добиена... Ако сакам да се шпацирам, има начини да се изведе тоа, ќе си заработам и ќе си го платам тоа. Ако можам да чистам гомна на другата страна од светот, можам и тука, можам и каде било. Ако некаде во бестрага не ми е срам да работам нешто што повеќето тука би го оцениле како најдолно, тука па ич. Работа си е работа, пари си се пари. Како што јас нејќам еден ден моите деца да бидат вечно закачени за мене како паразити, така и јас не сакам да се закачам, море како крлеж, е така, цицај и цицај и цицај додека се може и додека се има, после ќе му ја мислиме кога ќе снема. А одговорот, абе родители ти се, должност им е, е аргумент што држи колку што држеше ланскиот снег. Можат да помогнат, со можности и со желби, ама да очекувам да ми го осигураат цел живот, од образование, до тоа да ми најдат работа, до свадби и чуда, само затоа што ми се родители... Не... И пак бе јас ненормална испаѓам кога го кажувам сето ова, не знам, до некого е, до кого, стварно не знам.
Знаеш дека е љубов кога ќе те гушне,заводнички ќе ти го помириса вратот,и ќе ти каже"ми недостигаше мирисот на тебе"
Колку бргу минува времето...без разлика дали сме среќни,тажни,весели,насмеани,расплакани времето не застанува и не не чека. Мислам дека најважна е онаа подршка која што самите на себе си ја даваме. Колку и да имаме тежок ден секогаш имаме причина плус за да бидеме среќни што сме овде,што имаме некој до нас,некој што не сака ... Среќата најмногу доаѓа кај позитивните луѓе и кај оние кои насмевката е дел од нивното секојдневие.(оваа од искуство го кажувам де) Толку сакав да ви кажам
Here I am, back from the dead, back to the land of the living. Сум кажала ли колку мразам да бидам болна? Епа мразам највеќе на свет, мразам болести, мразам болници (која ли иронија кога работам во болница), мразам кога сум немоќна, мразам кога сите околу мене се исплашени, испаничени. Последниве две сонциња на мама, како мали паразитчиња ми ја исцицаа целата залиха на железо во организмот, џабе јас голтав секое сабајле сокови од свежо цедено цвекло и триста други глупости за подобрување на крвната слика, пак бев уморна, полуумрена, никаква. Ај денес ќе ми е подобро, ај утре, јас секогаш чекам последен момент кога станува збор за здравјето си завршив во болница со сериозно нарушено здравје. Ме освежија со крв, плазма, ме шибаа со инекции со железо, сега сум подобра, уште изгледам како зомби ама барем функционален зомби сум. Се подисплашив и јас малку, колку се доближувам до годините на мајка ми толку ме фаќа онака малку и ирационален страв дека и јас ќе си умрам млада и не ми е страв за мене, страв ми е ќе ми растат децата без љубовта од мајка. Знам јас колку е тешко да си без мајка, не би сакала моите деца да го поминат истото. И татко ми го гледам истото и нему му поминува низ главата, му гледав во очите колку е исплашен иако цело време нели ме охрабрува дека не ми е ништо, нему највеќе му олесна кога ми кажаа дека не е толку страшно како што првично мислеа. Децава ми се добри, фала на прашањето болна не болна и ја планирам на Летиција крштевката, спие цуцка мала, братчињата некогаш ја чуваат, некогаш ја закачаат, сега бдеат над неа, се смеала во сон и чекаат да им се насмевне. Ај отидов да голтам сок од цвекло, семе коприви, мед и не знам уште што , чувајте си го здравјето тоа е најважно нешто што го имаме.
Cesto znam da sum povredena,tazna,iznervirana.... a umov ne mi ide i ne mi ide srejka sto ja imam malata pa me pravi vesela so nejzinite ocijna i nasmevka
Многу пати посакувам да можев да имам втора шанса за повторно запознавање со одредена личност, повторна прва средба, прв впечаток... Тогаш би постапила поинаку. Би била таква каква што сум. Без вештачка насмевка, глума на нешто што не сум. Најчесто, на првите средби сум премногу напната и затворена, и од страв да не оставам погрешен впечаток најчесто таков и оставам. Но, оние кои имале шанса да ме запознаат подобро знаат дека длабоко во мене се крие ведра и отворена личност која го сака животот. Инаку, не знам дали некогаш имам кажано, но ќе кажам пак дека ноември е мој месец. Месец во кој сум родена, месец во кој се надевам на најдоброто, месец во кој имам безброј желби и мечти. Месец кој на посебен начин ме исполнува. Има помалку од една недела до мојот роденден, а јас се радувам како мало дете и со нетрпение го очекувам. Друштвото е веќе известено, а јас веќе почнав да размислувам и за другите подготовки околу роденденот. Каква ќе биде тортата, што ќе носам.... Абе, како 3 години да правам, а не 23. Друго, не знам што би кажала. Нема ништо посебно, не сум мрднала од едно место веќе долго време, но се трудам. А и се надевам. И тоа ми е некако доволно.
Ако не си се пожалам негде ќе си умрам од нерва. Колоквиумска недела. Првиот испит на 1ви ми беше. Изборен предмет, ама сум одбралаааааааа. Искрено до сега најтешко нешто шо имам некогаш учено! Програмирање некое за шо најмалку ме бива. И цела предколоквиумска недела си ја поминав мачејќи се со тој предмет, и сега средните два кои беа денес, и утре ЌЕ ГИ ПАДНАМ! Оти од еден ден не се учи! Цел ден се мачам да научам нешто за утре, ама нема шанса. И решив да не одам. Прв пат ќе ми се случи да не одам на колоквиум, а и да паднам на два колоквиуми. Разочарана сум малце од себе. А имам и ужасна главоболка денес. Аххх... Барем за тој во сабота да научам добро. Не знам зошто паничам толку ко да е крај на светот! Колоквиуми се има поправни, а има и испити. Само сакам да дипломирам на време! И исто така морам да си најдам некаква антистрес терапија оти ќе добијам некое сериозно заболување скраја било само од шо си се секирам и нервирам за глупи работи,
Како беше она, не спијат оние што се вљубени и оние што се осамени.. Јас не знам кое од тие две сум јас ама битно деновиве не спијам ама баш ич.
Знаете многу е тешко кога ќе видите дека вашите деца не наследиле ниту еден единствен ебан ген за учење од вас.Е сега,кога ќе бидеш спремна да се соочиш со фактите настапува најтешкиот дел,прифаќање на реалноста.Е тоа боли.Колку и да се трудиш да ги туркаш и туркаш и туркаш,не бре,ако сакаш и на клепките оди џабе ти е.Зошто го пишувам ова ?Зашто по втор пат ја поминувам фазата на прифаќањето и физички се спремам да го донесам вечер кецот по физика на ќерка ми.Значи јас разбирам дека не е секој надарен за секој предмет,ама за една двојка секој може да научи.Секој без исклучок.Е сега како ќе се тера во животот кога една двојка ни е гранка да се фатиме за неа за да останеме над водата.Не знам. Нејсе. Второ што е најтешко е кога ќе видите дека вашиот брачен другар не мрднал од една обична нула.А поминале години и години,се имало можност да се докаже и покаже ,ама не поубаво изгледа е друг да ти ги вади врелите костени од жар,а ти само да стискаш рамења.И затоа станав свесна луѓе.Дека не оди меѓу мене и него.Уствари оди ама да си молчам ,да си терам некој таков живот,да бидам задоволна со малку,да го потчукнувам по грбот и да му се „гордеам“на машкоста која очигледно само тој ја гледа.Ги помешал лончињата.Не треба да си добар за светот надвор,гледај оџакот твој да ти гори.Светот е за надвор и таму треба да остане.Не знам,ми вели дека сум посебен случај,имам и јас мани,си ги гледам и признавам дека ги имам.Вчера бев и на разговор за развод.Искрено се мислам да се разведам.Три пати мерам пред да пресечам.Не можам и него да го носам на грб ,не можам,уморна сум од животов и од него што никогаш не ми бил подршка.Подобро кажи нешто макар и глупо отколку да стискаш рамења и да си свиркаш,во стил,баш ми е гајле,твој проблем.Навистина не знам што да правам.Ова е втор пат во животов да ме фаќаат вакви мисли,не знам што ќе одлучам.А најверојатно ќе се повлечам пред себе ставајќи ги децава на прво место.А дали се вредни за тоа ,го знам и тој одговор,ама не сакам да го кажам на глас. Деца,внимавајте со кого стапувате во брак и со кого правите деца.Тоа ви е совет од мене.
Сакам да кажам дека од секогаш сум имала големи соништа. не престанувам. Никогаш не сум задоволна со моменталното. Секогаш барам нешто ново. Секогаш сакам се да пробам и да видам како ке биде, ако не ми се допаѓа, идам на друго.. Никогаш не ми била целта да завршам основно, средно, факултет, да најдам работа па да се омажам, да имам деца и толку. За жал кога некој ќе праша "Како е кај вас? Како ви оди во Македонија?" Многумина би одговориле со Добро е, се тера некако. Најважно е да сме живи и здрави нели? Море не ми е доволно на мене. Универзумот ми праќа знаци дека сум родена за нешто повеќе. Само уште би сакала дечко ми повеќе да ме подржува, да биде мој сопатник и да ми биде најголем фан.. Ама ќе биде
Многу е тешко на човек да му дадеш совет. Особено кога толку тврдоглаво удира со главата во ѕид, а не знае дека на крај него ќе го боли. *** Го гледам временцево преку прозорец и не можам, а да не му се воодушевувам. Толку ме топат тие сончеви зраци. Толку будат некои чувства кои едноставно оживуваат се’ во душата. И да... Секоја болка ќе помине. И облаците му ги кријат зраците на сонцето, но тоа сепак постојано и постојано пробива низ нив. Нема секогаш да остане темно, доаѓаат и светли денови .
Какао Битерке, пиј какао колку ти држи гз, јади телешки чорби, марули, спајнаци (што би рекле некои), капини, малини ако имаш, боровинки, бобинки де
Жена подолго време без работа ти е напаст грубо кажано во семејството. Посебно ако не се ни чувствува должна да работи било што и сета кривица за неуспех ја фрла на мажот. Многу време за мислење, посматрање на туѓи животи и споредби со својот, фантазирање. Исто ти е како тинејџерка да имаш дома, само што не е дете туку некој кој треба да претставува столб. А столб само со филозофирање не бива. Не е само за платата што ќе ја донеси дома и со која барем малку ќе ги разведри лицата на своите, туку повеќе допир со реалноста ќе има и ќе види дека не може се розево да е и дека таков е животот за многумина.
Сдк цело утро го одложувам одењето во банка, како да паричките кои треба да ги дадам за кредитната ќе ми се намножат во паричникот.. Ај отидов пријатно.
Понекогаш оние кои ги сметаме за 'странци' во нашите животи можат многу повеќе да ни помогнат ... Имајте убав ден
Пред некој ден пишав пост за смените.Но ете ме пак втораДо душа изборот беше повеќе мој а после се гласаше демократски , без мое присуство и се реши. Абе си патам јас оти сум Итар Пејо ,не од друго.А денес, сите сакаат да си бубашваба. Прочитав негде на Фемина дека неуспехот доаѓа кога ќе почнеме да им угодуваме на другите. мислам дека е сосем точно..Некои не заслужуваат, и џабе е .Колку повеќе се трудиме да им угодиме толку повеќе ќе не газат.Затоа почнав да ја разбирам политиката, која за мене секогаш била неразбирлива. Секогаш сум играла со отворени карти, ама пак затоа сум и губела. Сега и јас имав ас во раковот, и целосно сум благодарна на една личност, што ми ја тутна картата таму, за да ја извлечам во последен момент. Пријатен ден Феминки , одам да се спремам за на работа.
