Не, ти рече "ми недостигаат скромните луѓе". Никој не е должен да биде скромен, особено не кога постигнал нешто со свој реален труд и стигнал далеку. Ако си ти на тоа место, исто така ќе бидеш горда на себе си. А сега не го испревртувај муабетот дека си мислела за некој си кој го познаваш, па наеднаш сите треба да знаат дека твоите генерализации се однесуваат на една конкретна личност. Пошто секогаш ќе напишеш нешто без врска и после тоа се објаснуваш со сосема трета поента.
Голем дел од постовите се извбришани, секој има право да си каже, секој има право да реплицира, ама...СЕ ПРЕТЕРА. Кој што си има да си каже, постојат лични пораки. Доволно беше. Да се држиме до насловот на темата...
Станувам навреме, не се улежувам зашто знам дека ме чека да му дадам јадење. Или зашто му фалам да се гали. Од работа си идам навреме зашто исто, му фалам и сакам да е најадено. На врата ме пречекуваат 4 мали ноџиња и две убави зелени очи и едвај чекам да го видам секој пат. Ми стана причина да се радувам што доаѓам дома, да не се осеќам сама, да се осеќам дека некој ме чека, макар тој некој да не знае да каже дека ме сака. И може сум качила или ослабела 10 кила, не му е важно како изгледам, пак ме пречекува со истата радост, секој ден.
У моеее времееее, да коа ја бев копиљка пред едно дваесе и кусур години музиката стварно беше поарна, сори нот сори. И буквално се емитуваше и слушаше СЕКАКВА музика. По МТВ и ВиЕјџОан имаше топ листа и емисија за секој жанр, аренби, рап, поп, метал, кантри, рок, електро, техно, транс, поп рок, балади, абе што да ти кажувам. Денес, тиха језа...
И после се појавија овие на ЕмТиВи, Тила Текила и слични, музиката отиде у втор план, а јас се префрлив на следење овакви срања.
Не знам дали е до 20тите, и таа ера, или едноставно сите луѓе порано/подоцна го доживуваат истото кога стануваат посвесни за околината, за смртта како чин, и дека сите сме гости на овој свет, дека не треба да се нервираме за секоја мала ситница затоа што утре може да не нема за секунда, колку животот е миновен и треба да го живееме секој момент иако звучи најклише. Веројатно во 20тите ни се случува некое самопронаоѓање и станување посвесни за се' што не опкружува па и од таму се чувстувам така. Ако порано сум се нервирала за гужвите, за тоа што некој одел споро, сега воопшто и не го приметувам тоа и секогаш си викам не се стресирај буквално за глупости, за што се нервираш? Пола од животот на луѓе им поминува во нервози и во стрес а јас одбирам да не живеам така искрено.
Очекував летово да биде: Jer ti i ja, moramo, da probamo Da spavamo pod nebom I po vatri hodamo U kolima, bez tablica Uz pesmu svud po svetu Putevima lutamo Jedemo, gde stignemo I baš pred punom plažom Goli da se skinemo Granice ne postoje I sve što treba jeste Ljubav da potraje На крај излезе: Cici, što si ljuta, zašto mi se ljutiš? Cici, što si ljuta, nemoj da se ljutiš Cici, što si ljuta, odljuti se
07:00 станувам сабајле. Го спремам син ми, го испраќам бжво градинка, треба да се спремам за на пар во рок од 40 мин. Се пакувам набрзина, сфаќам дека не сум издепелирана на нозе. Додека се грее пеглата за коса, се депилирам со машинка. Во 07:30 јас сум веќе издепелирана, испеглана и нашминкана. Се допакувам, 07:50 ја појам првата голтка кафе. Се издепелирав. Во 07:20 Сабајле. Без кафе. Го почнав денот со болка. Повторувам без кафе. Па не постои нешто што може да ме победи дефинитивно
Некои луѓе мора да сфатат дека светот не се врти околу нив и дека не се сите љубоморни на нив. Како може секоја другарка да ти мисли лошо и да сака да ти го земе дечко ти? Тоа е чиста параноја и нездрава работа. Ако во секој човек околу себе гледаш непријател, проблемот е во твојата глава, а не во луѓето. Спуштете се на земја, никој не се замара со вас толку колку што си ласкате.
Зашто све што е убаво мора да свиѓа маск лезбејки, да има 80 грама јагленохидрати на 100 грама производ или да биде на другиот крај на светот?
Најжално е што има вакви и возрасни. Сите нив ги имитираат, сите нив им љубоморат, сите одма по нив купуваат исти алишта, па сите ги гледаат чудно, па сите им завидуваат. Океј е Славице, комплексите се страшна работа ама дај иди лечи ги на конструктивен начин. А да, како што спомна и ти. Они се уствари невидливи, луѓето не ги е**т 2 посто. Ама ете, пусти комплекси и нив не им е лесно. На 40 години особено не е здраво да си вакво зајадливо суштество. Као иди живеј животот.
Guess ми е најтапа бренд некат измислен. Достапен за некој што има повеќе пари, недостапен за тој што нема, но генерално никаде не фигурира на листи за квалитетни облеки и обувки. Практично купуваш кловн облека за да покажеш дека не зимаш минималец, но суштината е дека пак купуваш ѓубре замотано во златни букви на брендот. Практично векот на трајност им е ист со кинеско срање. There I said it.
