Кога здрма јако првиот пат, сите од дневната испаничија и излегоа надвор, јас лагано си ја исклучив пресата од штекер, бидејќи во моментот ја пеглав косата, па отидов до соба да го исклучам мобилниот од штекер и бавно излегов, не испаничив ич. Е арно ама ко ги видов сите излезени по дворови и во колите, и ко почна почесто да треси пак, е тогаш ме удри шок, имав паничен напад, и си лапнав едно диазепамче од петка. Битола беше хорор вечерва, посебно за тие што живеат во згради, знам од блиски дека лустери им паѓале, ѕидовите им пукнале и што не.... Ваков земјотрес паметам во 94 имаше мислам, тогаш бев мала, ама знам дека беше страшно, сите масовно спиевме надвор под ведро небо. Се трудев да останам смирена, ама не успеав до крај. Како и да е, нека поминува со олку, нека не биди пострашно Инаку сега пред 40-50 минути пак здрма, знам дека е природна работа и не можиме против природата, ама па и не треба да се хехенцаме, еј види ме јас не се плашам, ти се плашиш браво за вас ако не се плашите, ама не кажувајте што да прават другите.
Не дај Боже да треба да се примени храброста на дело, тогаш ќе видиме сите кој колку е храбар. Има една поговорка, и коњот јунак и јас јунак. Ама во пракса е малку потешко. Во елементарни непогоди, треба приземност да, не треба зголемена паника, ама и не треба да се однесуваш ко, еј ништо не е ова, мачкина кашлица е.
Те сфаќам, знам како ти е напиј се нешто за смирување и потруди се да ги смениш мислите малку од малку.
Во Битола беше страшно. Ние сме на четврти, само што легнавме со синчето, кога здрма мислев ќе падне се над нас, слики испаѓаа, од полици се, ужасно беше. Од паниката се здрвив не знаев кај да одам и малиот се преплаши, штом се смири ја зедовме мачката в раце и брзо по скали до кај моите дојдовме на приземје. Таму катастрофа ѕидовите испукани цели, нема ѕид во станот што не е испукан цели се со линии и паднат малтер. Останавме до сега во кола па пак кај нив на спиење, не знам кај ми е посигурно, ама на високо беше ужасно. Па и во рана бременост и за тоа паника сега, стомак од стравови ме боли. Се молам само да нема посилен повеќе, да поминеме мирна ноќ.
Тврда ви душа на битолчани Јас сум западна Македонија па ја дрпнав ќерка ми ко вреќа компири и трчав надвор, и дежурам уште а не пак вие
Ајде ние повозрасните ќе се смириме некако, ама тешко на дечињата. Внуците, едвај заспаа во 1 на полноќ и цело време сакаа да стојат будни, велеа ако заспијат дека пак ќе има земјотрес, многу се исплашија...првпат се соочуваат со земјотрес и им дојде ептен трауматично.
Греота, душичиња мали мојава не разбира уште среќа Да сум на повисоко таму моментално, и јас би спиела во кола или би си заминала... Џабе велат не паничете, од кај знаеме дали ќе се мали афтер шокови или пак ќе се случи ко во Хрватска, уште посилен, имаше член баш напишано поназад. Не е на одмет да си на штрек и не може никој поинаку да ми каже моментално
Кај да заминиме :/ тоа е ко попчиња си се вративме. И во кола не е безбедно, сум читала дека не е најпаметно решение во земјотрес. Викаат од одрони и од бандери е опасно, а и кај да одиме ладно е. Да пуштиш греење во кола ќе оди акомулаторот. Плус корона има, од кај знам дали имам нешто па да пренесам некому дома да му одам, пример кај баба ми и сл. ТоА е, седи и моли се
