Оној момент кога го сведочиш комплексот на луѓе со криви грди носеви на кои ни операција не им помогнала... се отелотворил во движечки укор кој мрази се... Па добро, не дека е мој проблем тоа нивното наказа одвнатре/наказа однадвор и не дека е хумано да се спуштам на нивото на нижи цицачи, па да комуницирам со нив како што заслужуваат. Грешка, грешка.
Kade?? Ti se spie, ah kamo I mene. E pa dobra nojk I tebe slatko sonce. Nisto ti samo sovetuvaj ne jas pak ke te pozdravam.
Смрдиш. Душата ти смрди. Не сакаш да чистиш. Не сакаш да си ги тргнеш нечистите садови после тебе. Немаш личност. Немаш карактер. Безосетна си, без никаква почит спрема тој со кој живееш. Искомплексирана си. Проста си. Премногу си гласна, не знаеш да се понашаш, не можам да те слушам повеќе! Психопат. Сакаш да ме манипулираш, сакаш да ми чепкаш по работите, сакаш да го пикаш носот таму каде не ти е место, сакаш да се истураш врз мене кога некој друг ќе те изнервира. Си дозволуваш некој друг да ти соли памет во врска со мене и да ти кажува какви се гадости и префрлања да ми правиш. Е нема да може! Поздрав цимер!
Ah ovie moi povtoruvani mislenja moderatorite imaat drga rabota nema po mene so krpa da idat pa da gi brisat. Ama navistina meznam kako se slucuva koga klikam ednas ne odi pa mora pak I togas kukla dva pati komentira c c c. Izvinete ijas nez sho da pravam.
Сите тука сме едно големо виртуелно семејство. Споделуваме моменти, заедно се радуваме, тагуваме, раскажуваме... You make me feel happy
СДК ... Нешто сакам да кажам, ама не знам како да кажам ... А ќе кажам некако на кратко ... Знаете дека ние сме сите љубители на чоколадата ... Најслаткото чудо на светов, без кое не се може. Еее, јас веќе од минатиов месец си имам мое најубаво, најслатко, најпосебно, најомилено чоколатце на свет! Кој знае, знае за кое чоколатце зборувам ...
Нешто за кое што најмногу се каам во животов е што на една значајна личност никогаш не и кажав дека ми е значајна. Најголема грешка ми беше што не ги признав своите чувства, токму заради тоа што кога ќе погледнам наназад, таквите зборови можеа да променат толку многу. И токму кога сакав да ја искористам таа шанса за да си ја олеснам душата, ја загубив. И веќе никогаш нема да ја имам. При таа помисла секојдневно ме облева ладна пот и ме лазат морници. Сега се чувствувам како и вечноста да ми е малку за на сите кои што ми се мили да им искажам колку ги љубам. Гордоста може да почека, инаетот може да се занемари, но емоциите кои вријат под нашите кожи мора да излезат на површина. Луксуз е да ни недостига некој кој што е жив.
Почитуван Хедонист, сосема е можно авторот на песнава да е пред Лешоски. За тоа дека наликуваат стиловите, наликуваат. И кај двајцата има зборови од типот на ма и мори, со навредлива содржина. Тоа не е скопски сленг (не знам од кај го извади ова, јас ни на крај не помислив на тоа), туку има навреди. Вистински љубител на поезија чита се, ама не му се допаѓа се. Како мене што не ми се допаѓа ниту оваа поема, ниту пак Лешоски и неговите песни. Ваквите песни не доловуваат длабоки чувства, туку сосема површни. Ниту еден од овие стихови не прави да најдам мои чувства во душата и да ги разбудам и да предизвикаат подлабоки емоции. До едноставноста се израснува, ама простотилакот не може да се нарече едноставност. И жал ми е што мислиш дека само познавачите на поезијата ќе имаат позитивни критики на напишаново. За жал, има и негативни критики и секој може да каже дали му се допаѓа нешто или не. Ако сум дала негативна критика, не значи дека јас сум површна, можеби значи дека песната е површна. На крајот, ти си автор на горенаведеното (дури и да не си, што чисто се сомневам) и треба да знаеш дека ке имаш и лоши критики. Особено кај женската популација, бидејќи „Е тоа е жена бе брат коа ќе и речам искачам со бандава моја на пиво, одма ми пегла маица и ми чисти кондури“ не нешто за восхит. Звучи дека вистнска жена чисти чевли на мажот, а муабетов е како на другар ти да му зборуваш, а не на чистачка публика со префинет вкус. Ова „Во свеста, како во полноќна црква, те заклучив. И свеќи ко што бледат на гасење, ти сега бледиш така, а сите светци похотно те следат. Ти тука си заточеница за која јас толку мошни заклинања правам, и еве веќе настапува часот и сешто гласи дека ќе се јавам. Јас идам како оној грозен Виј, со сиви очи, сиот земја жедна, да, страшен сум, и дека нежност носам во тврди грутки - затоа си бледна. Се ближам како нежен Виј, но веќе таинствена си повлекла ти црта, и штом ќе стапам по пределот, остро се руши понор и со карпи чкрта. И сиот жеден, песок, јас се ронам во таа пропаст, и се` веќе гасам. Јас, Виј, во свеста те домамив мошно, но, жеден, немам сила да те стасам. “ е нешто безвременско, а она погоре Вашето...нема трајна вредност. За мене. Жал ми е.
Ич не сакам кога ќе сетам дека нешто не е во ред и излегува дека сум била во право за некои работи, само кога ќе наумам нешто да откријам, ќе откријам сигурно, па макар човек и имал и титула за глума, ако треба земјава ќе ја превртам, ама ќе откријам и ништо живо нема да ми кидне од пред очи...
Значи многу ме нервира муабетов и негови варијации. Дебатата во којашто се влегува со него е тотално нефер. Како се однесуваат/какви се денес младите, може да се види на лице место. А за тоа какви биле младите порано, ќе мора да се верува на зборот на постарите. Ако на ова ја додадеме познатата човекова слабост, недостаток на самокритичност којашто, пустата, не бира возраст и генерација ...
Нели, а воопшто не се ни спомнува фактот дека самото секојдневие, со постојаниот напредок во технологијата, науката и, пред се’, интернетот, е изменето од корен. Времето лета, се’ се менува, и океј е тоа, ама сепак, младите не се исти како тие што живееле пред 50-100 години... Видиш, чудо!
Оние кои не ја согледале вистинската вредност на пријателството и лојалноста, неможат да ја ценат ни болката на предавството. А такви се многу.
Koj знае како му било на дедо ми, кога ја видел тетка ми со плетенки и цвеќе во косата, широки фармерки, со блузички на кои сама пишувала make love, not war, и одела по улица пеејќи,а другар и, со долга коса свирел на гитара? Младите треба да се поразлични.