За потсвеста веќе го кажав своето мислење во неколку поста претходно,и само едно би додала: грешиме кога велиме дека потсвеста е второто јас, всушност потсвеста е првото јас.
Gea напиша:Секој од нас има его, односно „јас“ кое му е потребно и кое се развива во овој материјален свет.Тоа „јас“ е безвременско и сеприсутно, тоа е божествениот дел во нас, кое би можеле да го наречеме дух или битие.
Значи, егото би било хардвер и софтвер, а нашата потсвест би била личноста која управува со тој компјутер

Не ја користам јас подсвеста, таа ме користи мене.
Морам малку да демантирам

сметам дека потсвеста и егото, навидум изгледаат слични и поврзани,како што велиш ти хадвер и софтвер, но всушност ЕГОТО е друг правец (според мене).
Егото (принципот на задоволството) е: свесноста, несвесноста и потсвест
Егото е оној наш темел,нашето богатство,нашето најмило,нашиот корен,оноа што никој не смее т.е. не дозволуваме да ни го повредат.Бидејќи тогаш веќе не преовладува свеста-не работиме свесно,не ја прашуваме потсвеста, тука работи несвесноста, работи духот на одбрана(кога се чувствуваме загрозено,кога сме нападнати)
Егото е всушност,нашиот лик кој го градиме, и никогаш не дозолуваме да биде повреден.
Значи се што правиме,свесно или несвесно,тоа е наш начин на изразување,говор на телото,со тоа ја градиме својата личност (за другите тоа претставува наша личност, но всушност тоа е нашето его)
*П.С. многу е лошо ако сопственото его си го потцениме,или пак прецениме.За егото најубава е златната средина.Или пак да знаеме да си се носиме со него какво и да е.
Не многу коментирав за егото,се надевам не ја нарушив темата,но сепак морав да го кажам своето мислење.