ТЕМА: Молчаливост

[Amore]

Незнам дали има друга ваква тема на форумот, ама не видов. Мојот проблем е што премногу молчам, во ново друштво, посебно. Неможам да започнам тема на муабет. Како мачка да ми го изела јазикот. И дечко ми се нервира многу така, т.е. многу го нервирам. Понекогаш си прават муабет за работа, а не сакам да се мешам. Ми треба совет, навистина незнам како да постапам.

[MysteriousG]

Иста сум и јас луѓе кажете некој совет ...

[Acerola]

Мислам дека се плашите да не кажете нешто погрешно па да се засрамите.Моја претпоставка.
Опуштете се и кажете го она што вие го мислите на темата за која се зборува,ќе се изненадите колку луѓе ќе климнат со глава и ќе се согласат со вас.Така ќе се чувствувате подобро и малку опуштено.Или пробајте да потпрашате нешто,па ќе развиете дискусија.
Треба да имате поголема самодоверба,затоа што и многу луѓе зборуваат и зборуваат а всушност празни муабети.
Како и да е,еднаш во една книга (Москва на солзите не им верува-така се вика книгата) прочитав дека и да мислите дека тоа што го зборувате се неосновани факти или глупости тогаш кажувајте ги самоуверено,кога ги кажуваш самоуверено,тогаш тоа се вика точка на гледиште

[Amore]

Можеби и поради тоа, може немам доволно самодоверба. Но понекогаш и да сум самоуверена, навистина неможам да се сетам на некоја тема. А веќе кога ја запознавам личноста правам се повеќе муабет со неа. Како да ми е страв премногу да не се зближам со некои луѓе па после да бидам повредена.

[MysteriousG]

јас ке пробам да се променам па можеби и ке ми успее ...

[crazyinlove19]

Во случајов самодовербата е клучниот проблем. Треба да имате смелост да си го кажете тоа што го мислите, ќе видите дека без врска се нервирате за тоа дали мислењето ќе ви биде прифатено. Па нормално е да сме сите со различни ставови.
Според мене не е убаво ни претераното зборување. Не е работата само да се каже нешто, така што треба да се најде некоја златна средина.

[anabel-a]

Молчалива сум само во случаеви кога сум со луѓе што не ги знам..
Иако мислам дека молчаливоста е многу, многу лоша.. Никогаш не смееме да се срамиме да кажам да го изразиме преку зборови она што го чувствуваме..

Имам една другарка многу е молчалива..Ќути цело време!

Ама затоа е: ,,мира, мира али испод два мира триста вира,,

[slavica999]

Тука се испреплетени 2 карактеристики на личноста - срам и самодоверба.
Од страна гледано се остава впечаток дека не ти е убаво во тоа друштво или изгледаш како намќор. Убаво е што си свесен што го имаш тој проблем а тоа значи дека и полесно ќе го решиш. Почни да го потпрашуваш соговорникот на темата која ти зборува (ако не се наоѓаш во таа тема или ти е непозната), оставаш впечаток дека го слушаш и си заинтересирана, пренеси некое свое искуство или тресни некоја шала за да извадиш насмевка на соговорниците.

[Justice.Girl]

Јас сум тотална спротивност Секогаш сум зборлива, дури понекогаш и прмногу па затоа и си трпам последици
А за молчеливоста Амор, тоа е можеби бидејки не си доволно сигурна во себе, или едноставно не сакаш да се мешеш во разговори Најчесто молчеливите луѓе се многу пријатни,мили и добри, па ако се потрудиш може сите да те забележат и засакаат Ослооди се од срамот, секогаш кажувај го своето мислење без да се плашиш дали тоа ке им одговара на другите Се надевам помогнав Поздрав

[sanjalica]

Молчаливоста е мое второ ЈАС, во многу случаи. И јас бев таква порано, не се секирај, ќе ти помине
Во вистинско друштво, со вистински луѓе, само опушти се.

Ми се има случено многу пати да сум сакала да кажам нешто и да си речам - подобро да не кажам, за после 5 минути некој да го каже тоа, и да видам дека луѓето климнуваат со глава и се согласуваат. И после секако си викам - еј требаше да кажам...
Затоа, порелаксирано

Исто така, многу пати не сум кажувала ништо, затоа што кога ќе сме седнеле во друштво, некој ќе рече за мене - Е она, не збори многу.. И да се чувствувам повредено, наместо да зборувам, да покажам дека само ми требало време