Мама била једна од најјаче рибе у граду, а татко ми лешпер невиден.
Си пуштиле окце во чаршија, како и повеќето млади парови на времето.
Пошто мајчево имало краток фитил за сељачки пуштања, татенце постојано по други кажувал колку ја свиѓа, но никако не можел да и` пријде бидејќи му било страв да не го избрука сред чаршија, па да му залепи шамар или да го отера у лепе материне.
А типчево ја следело насекаде низ чаршија, нешто ко stalker, и дремело често кај мама под зграда.
Бидејќи и мама го свиѓала, а видела со каков нрд си има работа, решила да го позафркава и секогаш кога ќе го видела пред зграда, излегувала и му мавтала со бело марамче ко во 19ти век, а мутавиов кога ќе видел, се криел зад дрво мислејќи дека нема да го види, а всушност заборавил дека таа го гледа од птичја перспектива од 8ми спрат.

Минале 3-4 месеци и овој уште немал храброст да пријде, затоа мама преземала работа во свои раце и еден ден закачила ливче со телефонски број на штипка и му ја фрлила пред нозе дури се криел под дрвото.

Му требале неколку дена да се јави и кога се јавил, кажувал збор ипол на саат.
Мајчево да скрати тупење, му рекло да ја чека во 8 пред трафиката пред зграда, а типов од узбуџење отишол 40тина минути порано и од страв не погледнувал кон терасата.
По саат-два мамин монолог, се опуштил малку и конечно кажал дека ја свиѓа.
Останатото си е историја...
