Pozz do site od 1 IsplasenAngel... Mn pati pokusavav da se zaclenam tuka, no nikako ne mi uspevase, nz zs... Sreka denes ete uspeav Dobro ve najdovvv! ☺️ Koj e mojot problem... Mislam deka se vika: Egrofobija... Ova cudo si go zakaciv posle poragajot so vtoroto dete, na koj imav Exlampsija. Potocno, pred poragaj doma padnav vo koma... hitno so brza pomos me prenesija na bolnica... i so carski rez go izvadoa bebeto. Jas uste nekolku casa sum bila vo koma. Na domasnite im rekle deka rodeno e zdravo masko bebe, no, da odat doma da se "spremaat" za majkata... So mene se slucuvalo haos... Aparatite nad 10x zapirale, sum "zaminuvala", i taman da odat na moite da mu kazat deka sum "zaminala", jas pak sum se vrakala...(mi rekoa deka vakov slucaj prv pat videle doktorite, deka na 1000 edna ostanuvala ziva, i posto cela bolnica idea od razni oddelenia da me vidat koja sum bila so toj slucaj, jas si dobiv uste pogolem strav). Znam i deka sakale so helihopter od vojskata da me prenesat SK, zatoa sto bev mn kriticno. Jas licno, se somnevam deka mozebi i ne bese pravata dijagnoza samo Exlampsija, verovatno se slucilo + i nesto drugo so mene, zatoa sto nemav visok pritisok, a Exlampsija e so visok pritisok (kolku so znam). Bez razlika, kako i da e, se osvestiv posle nekolku casa, izlegov od koma, dvajcata preziveavme, no... jas nikogas ne profunkcionirav. I posle tolku godini, mene mi e uste strav da izlezam. Poslednava godina, pocnav so pesacenje (sama) na podolga relacija, gledam da pominuvam kaj so ima poveke narod, i da ne propustam ni 1 den. Vodam dnevnik, i ete od Mart mesec nemam propusteno ni 1 den da ne izlezam SAMA! (BRAVO za mene!) Srekna sum za toa, i ova mi e najgolem uspeh poslednive moi godini. No, jas se pustiv da pesacam sama, da, no kako da se pustam da pocnam da odam na rabota? Mozebi smesno ke vi zvuci, no jas pri samata pomisla deka treba da odam na rabota, dozivuvam strasni napadi na strav. Ne mozam da go objasnam toa so zborovi... Inace, da kazam i deka godini odev na psihoterapija, i neuropsihijatarot stalno mi velese da zapamtam deka: nemam dijagnoza (toj mi velese deka imam nes kao: panicen strav, za koj i sam nemase objasnuvanje). Posle tolku godini, gorda sum na sebe za mojot uspeh poslednive meseci, i ke se trudam da prodolzam so isto tempo. Samo nz kako da se pustam da pocnam da odam na rabota. Tolku losi misli mi idat vo glava, i se nadevam deka nema da mi se smeete, i ne mi zameruvajte na dolgiot post. Vi blagodaram! Se nadevam ke se najdi nekoj koj ke se prepoznae tuka, pa ke mi pomogni so nekoj sovet. PS: Samo da znaete deka sum mn "umna" i znam deka ova moevo ne e ok, se' znam, no ete, ne mozam da se pustam Od doma nemam nikakva pomos, nikakvo razbiranje, i toa mi paga uste potesko. Mi velat deka lazam, deka: mozam da pesacam tolku km, a ne mozam da odam na rabota! So toa se osekam bezvredno, kako parazit... Gospod napomos!
Јас имам дијагноза панични напади ужасно е на почетокот дури неможеш да објаснеш што ссе случува за се ти лупа срце мислите хаос. ФАла богу после толку години терапија сум добро само имам малку проблем со социјализацијата со нови луѓе како да се срамам тоа ми е последица од паничниот напад..
@IsplaseniotAngel Те разбирам како ти е. Не помагаат коментарите од тие околу тебе. Прават да се чувствуваш неодговорно, а ти навистина имаш проблем. Знаеш дека ако можеш, би работела. Ти треба поддршка, а не осудување. За жал, уште постојат предрасуди а некои луѓе не се ни информирани дека постои ваков проблем. Мој предлог е, за почеток, да побараш некоја работа на половина работно време. Почни полека, по малку. Ако можеш, пробај да работиш и од дома. Не почнувај одеднаш, ќе ти дојде како шок и може да се повлечеш сосема и да го изгубиш напредокот. И секако, не заборавај на разговорите со стручно лице.
@prominent Da, ne me razbiraat, zatoa i ne razgovaram poveke so nikogo na ovaa tema, osven so nekolku odbrani moi licnosti. Isto i jas mislev na 1/2 rabotno vreme za pocetok, i iskreno da kazam, i toa me plasi... Zasega samo citam oglasi ... Bitno citam
@IsplaseniotAngel Обично во нашево општество се величи претераното работење, а неработењето се поврзува со мрза и безволност. Затоа луѓето имаат предрасуди. Ти не работиш, не затоа што си мрзлива, туку затоа што имаш реален проблем. Тоа не треба да се потценува. Игнорирај ги тие коментари и разговарај со луѓето што те разбираат. Битно е секој ден на правиш чекор напред. Верувам дека секоја помисла на работа те плаши, но половина работно време не е толку страшно, 4 часа летаат како да си излегла некаде на шетање. Верувам дека наскоро ќе најдеш нешто.
@IsplaseniotAngel најпрво, тоа што си го доживеала е огромна траума и треба да се вложи вистински напор за да се надминат последиците од нејзе.Твоето искуство е целосно легитимно и без разлика на тоа што не добиваш поддршка од околината немој да почнеш да веруваш дека можеби се во право, измислуваш итн., затоа што нивното осудување поттекнува од немање емпатија и разбирање.Не знам какви ви се односите, ама за вакви ситуации иако е битно да имаш некој кој ќе биде покрај тебе, сепак на крај ти си таа која што се бори и на прво место треба да се ставиш себе си, а не туѓото мислење за сопствената борба. Јас би ти рекла да работиш со психотерапевт(психолог)кој ќе ти даде насоки, ама сепак на крајот повторно сѐ се сведува на твојата волја.Браво за тоа што си успеала да пешачиш сама и сега кога си го постигнала тоа, свесна си дека можеш да постигнеш и било што друго?Единствен начин е експозицијата, да се соочуваш со тоа што ти предизвикува страв.И ќе ти биде неудобно и лошо на почеток, ама тоа е единствениот излез и понатаму ќе се сеќаваш каде си била порано и колку си напреднала. Многу е битно да си ставиш во глава дека стравот не е реален туку остаток на далечен неубав настан кој сега е зад тебе, и единственото реално нешто е дека те чекаат многу поубави работи кои стравот ги блокира. Почни по малку, исто како што си почнала со пешачењето.Нека биде на пола работно време, нека биде некое место што не е многу стресно и фреквентно, најбитно од некаде да почнеш.Не размислувај, аплицирај на огласот кој ти се чини најпогоден и остави да се одвиваат работите по свој тек. Се надевам дека нешто од ова ќе ти помогне, со среќа.
@Angie1432 Jas znam deka ne lazam, toa prvo. Drugo, ovaj pat nema da se zapram, posto cesto mi se slucuvalo mojot najblizok da me vraka nazad, i jas morav da pocnuvam povtorno od pocetok povtorno, i povtorno, i povtorno, a toa mi bilo tooolku tesko, cisto ubistvo! Iskreno... Ne mu ja znam pricinata, no odbira raboti koi stvarno bolat, na pr. decata protiv mene, vreganje, omalovazuvanje, kratenje rab koi gi sakam. I cudno, ama uspeva vo toa.Posledno, mi ja skrati finansijata. Znaci, jas ne odev na rabota, ama doma se grizev kako ekonomist, se grizev okolu decata (sega se vozrasni), pazarev, plakav smetki, i so toa se osekav korisno, a sega mi e se skrateno (mi ostanaa samo domasnite raboti, vo smisol kako: "pepelaska"), i tuka se osekam beskorisno, ima i cuvstvo na vina, cesto i taga, bezvrednost. Zatoa se povlekov, i pocnav so pomos na moja prijatelka Dr. da rabotam na sebe. Zasega gledam po malku mi uspeva, i ovaj pat stvarno ne planiram da zapram. Cesto znam da zastanam i da se preispituvam sama kade mi e greskata, i glledam deka: osven so ne rabotev godinite nanazad, greska nemam. Ne sum bezgresna, no vo domot navistina idealno ja vodev rabotata. Toa i mi "svedocat" i onie so koi piam kafe sekojdnevo, i tie mozda i najmn ne poznavaat, zs ne gledaat sekoj den, analiziraat, pratat. No i nie znaeme kade bevme, a kade sme sega. A jas navistina daleku stignav (so ooogromen vlozen trud, trud koj za nekogo e smesen, sitnica, no za mene navistina golema tezina). Poslednive meseci mi doagalo misla da podzastanam, zs kako rekov: te vraka nazad najbliskiot, no ete, ne zastanav... I tocno, toj den preziveav golema trauma, zatoa sto se sekavam na momentot pred da padnam vo koma (no i godinite posle toa isto taka). Bese ziv kosmar i nema nikogas da go zaboravam. Ne razgovaram so nikogo za toa, zs se voznemiruvam. Ako daj Gospod, mozebi posle nekoj mesec, ili godina (ako ne doostaram ), ke napisam tuka kako ete pocnav so 1/2 skrateno vreme da rabotam, pa celo vreme... (so mislam deka nikogas nema da se sluci toa, no barem ke se boram)
Мене ми делува како маж ти да е исто толку голем проблем како и твојата фобија..во таква атмосфера дома сигурно е тешко да одиш напред брзо.
Изгуглав ергофобија и гледам дека е страв од работа. Јас искрено мислев дека станува збор за страв од некоја болест, од кома итн. Ова сигурно сте го разговарале со психологот, но најважно е да си одговориш на следниве прашања: "Што точно ти го предизвикува стравот?" "На кој начин тоа што ти се случило е поврзано со работата (во твоите мисли)?" "Дали имаш социјализација со др луѓе, пример гости да ти дојдат дома?" "Дали претходно си работела, пример брзо пред да ти се случи тоа?" "Дали си била задоволна од себеси како работник?" Не можам точно да го разберам коренот на стравот, можам само да давам претпоставки. Ако се плашиш од тоа како ќе одговориш на обврските, можеби е добро да започнеш со некоја не толку захтевна, не мн одговорна работа. Колку да го поминеш периодот на аклиматизација и да си ја вратиш довербата во себеси. Она што никој од нас, кој има некаква фобија, не сака да го слушне е тоа дека фобија се надминува само со соочување. И постепено изложување на истата. Јас исто имам една фобија и лека полека се изложувам на нејзе. Не е ваква, до тој степен да ми влијае на животот, ама се проткајува постојано како некоја сенка што ми мати многу планови Можеби ќе беше најдобро од старт да се соочам 100 проценти, но јас навистина не се чувствував доволно силна да се изложам себеси на тоа. Мене ми остана уште последниот чекор и се повеќе верувам во убавиот исход. Така да и тебе ти го препорачувам истото. Ако можеш онлајн да започнеш со работа, не знам во која област би можела, но би ти помогнало. Нема да имаш директен контакт со луѓе, а ќе ти помогне да се опуштиш за кога ќе имаш. Ќе видиш дека не е ништо страшно, а знам како ти изгледа сега. Да бев на твое место ќе се чувствував како благословена од Бога што сум добила втора шанса. Трауматично искуство, но сепак завршило убаво. Кога твоето тело нашло сила тоа да го надмине, замисли колку е способно за било што друго. Продолжи да разговараш со стручни лица, решението е блиску.
Ај оди на психијатар, жити мене. Ти се восхитувам на се' што си постигнала сама и во вакви услови, ама полсено ќе ти биде во консултација со стручно лице. Мое лаичко мислење е дека страдаш од PTSD
@MarijaMi90 членката нема страв од работа. Неа и е мислата: Шго ако ми се случи нешто на работа? Ако ме фатат паники, ако не можам да де справам.. @IsplaseniotAngel ти мораш да најдеш добар психијатар за да можеш да продолжиш понатаму. Мани работа, ќе најдеш било надвор било од дома, ама таа траума што си ја преживеала, сама да се борип да ја поминеш исцрпува.. Ти ја посакувам сета среќа на овој свет.
Sekade sum bila... I po bajaci, gledaci, psihijatri... Se' pominav... Veruvaj mi, dzabe. Treba sama da se izboram, um ne mi ostana kako. Mn borbi izvojuvav, ama so ovaa nz kako ke se izboram. Gospod napomos samo! Toj mi prati edna Dr. , mn mn mi pomogna, ama za ova, pretesko mi odi. Pri samata pomisla, se unistuvammm Da, tocno taka. Ako mi se snearni? Ako ne se snajdam? Ako mi se stemni? Ako me prakaat natamu/navamu a mene ne mi e arno? Ako ne uspeam, posle najbliskiot ke mi reci: vide kako e? Sekakvi misli si imam...
Bi ti preporacala edna vezba. Sedni na kauc, i zamizi. Zamisli deka si nekade na rabota. Deka si vo kancelarija. Zamisli deka si so lugje.
Sega taka pravam, poslednive 2-3 nedeli. I samo pratam oglasi, iako mozi i nikogas nema da prifatam nekoj, ama nikogas ne se znae...
Првично сфатив и јас баш како тебе. Но кога изгуглав што значи ергофобија си помислив да не има уште нешто дополнително што конкретно влијае на стравот да се започне на работа. Зошто работата не е само одење и престојување некаде, туку и контакт со луѓе. А, ако некој се навикнал да биде помалку со луѓе, мн почесто само дома, може и тоа да му создава дополнителен терет. Како и да е, членката го направила веќе првиот чекор и од срце и посакувам да се избори што побрзо со ова.
После трауматично искуство во болница, заради боледување, операција или траума, често се случува да се развие отпосле некој вид на анксиозност. Силниот страв за животот, сознанието дека може да умреш остава последици. Ова е добро познато во болниците и психолозите што работат таму би требало да работат со пациентите што лежеле таму. Бар вака е во приватните болници кај нас... Само сакам да ви кажам браво за борбата и силната желба да се надмине. Со работа на проблемот, со правилно насочување верувам дека ќе се надмине проблемот. треба и малку со време. Жал ми е што немате поддршка од блиските. За жал сеуште сме општо назад во сфаќањата за психичките пробелми. Повеќето уште негираат дека човек може да има реален проблем, само зашто е психички а не физички. Да му речеш на човек што има анксиозност или депресија едноставно да си го подобри расположението, е исто како да му кажеш на некој со висок притисок да си го симне притисокот...Можеби треба да ги седнете и да им објасните дека постои реален проблем, а не замислен и дека ви треба поддршка од нив за да бидете ок пак.
Mnogu pati objasnuvav kako mi e, so mi e, kako se cuvstvuvam. Poveke ne... Nemam sili veke da objasnuvam. Raspolozenie imam, i toa e cudno mnogu. Zatoa i ne me razbiraat doma. Kako da im objasnam? Navistina sum srekna za se' so nadminav, so nauciv da go kontroliram stravot i da se kontroliram koga ke se '"izgubam"... I mn borbi izvojuvav i pobediv, ama ovaa borba ke mi bidi najteska... Taka jas mislam
I da... Vo stranstvo e taka. A kaj nas vo privatnite bolnici mozebi e taka, no vo drzavnite? Mene koga me prefrlija vo soba posle nedela dena mislam bese, ginekologot mi rece: ako osetam bilo kakva promena, ODMA da se javam kaj nekoj Dr, zatoa sto toj ke bidi na pat... Jas osetiv promen, i se javiv kaj eden Dr, ama toj mi kaza: Fe ti e nisko sigurno, maz ti da ti kupi caj od kopriva, cveklo, ova ona... Haosi!
