Те дал Господ здрав, прав, млад па згора на сè и одреден период во странство си живеел и ти да се вратиш во Македонија и за некое си просечно работно место на државно да вееш знамиња на роденден на вмро во Струмица, е јас тоа не можам да го разберам.
Албанците сите чуват дома оружје. Ловците сите имаат дома оружје, легално и нелегално. На нас жените посебно ни треба оружје да ти кажам. Незнам дали ова се однесува само на ловците или на сите, ама скроз сум за ова. И така има убиства и секакви криминални дејности. Полицијата не реагира за ништо. Епа кад је бал нек је маскенбал.
Можеш многу лесно легално да си земеш оружје ако ти треба, заврши курс за обезбедување и после тоа поднеси барање за оружје, не мора да си ловец, а можеш и како ловец да се пријавиш ама по долго ќе ти е зошто треба да полагаш и ловечки испит и посебно за оружје (сега има од скоро женска федерација на ловци). Ама јас сепак си стојам на тоа дека треба да е построг законот за кој се може да поседува и да си прави муниција во домашни услови и за нас и за Албанци..
И тие шо го носат законот, сите дома имаат оружје. Додека ние се расправаме дали било етички или неетички, морално или неморално, другите шо сакаат си праат. И јас до скоро имав размислување такво, треба закони, треба ова, треба она.... ама накрај увидов дека тоа е само во теорија а не е во пракса. Во пракса е законот на џунглата и мислам дека така треба да се адаптираме.
Не знам дали прашањето ти е реторичко или буквално, ама е интересно и сакам да го одговорам. Лично за мене - мојата емоционална реакција. Кога со нешто имам длабока емоционална врска, а тоа нешто може да се и апстрактни и физички работи на пр. цел, идеал, вредност, хоби, живо суштество, тогаш знам дека вистински се грижам. Во мојот мозок, сѐ за кое активно се "замарам", освен што можам рационално да го оправдам, имам и сврзана емоција со истото. Не сакам перформативност која многу често ја приметувам кај луѓето. Или се грижиш за нешто или не, и треба да си многу intentional во врска за тоа што ти значи во животот.
Брат, место да ни пишуеше по не знам кој пут за девојчево на форумов да и се пуштеше не ќе беше лошо...
Ако станува збор за личности, се грижам за оние за кои стравувам дека ќе умрат пред мене и дека ќе морам да продолжам да живеам без нивното присуство. Така знам за кои вистински се грижам, на две раце се бројат овие особи.
Живо ме занима, би уплатиле кај дечково тренер да ви биде? Верувам не. Види бе, стомак пуштил, сТрам да му е. Ова е Кристијан Бламенфелд, Норвежанец, светски и олимписки шампион во Ironman што претставува најтежок триатлон и слободно да речам, најзахтевна и најфакинг исцрпувачка спортска дисциплина. Братот има највисок vo2 max некогаш регистриран од 101 единици (просечен човек има 30-40) што значи е мнооооооогу пофит од 99% од популацијата. Е затоа не се огледувам на газови.
Пред некоја недела Инстаграм ми даде можност да си наместам time limit на апликацијата. И наместив. И до сега секој еден ден мавам дека денес го игнорирам тој лимит. Јас сум чоек шо сака лабава облека, ама го најдов совршениот фустан и наеднаш се прашвам во каков тажен timeline живеам шо нема поќе балови за да носам фустани и да личам на принцеза.
Нз чоек, од џандар фамилија сум, можи ќе бев ќерка на некој ниско роден лорд. Ќе ме даеја за ефтини пари на некој друг 10ти по ред за наследство, за 5 овци и едно пчелно семејство.
Не сакам да бидам вулгарна ама да ве е.... ова жешково шо го чекавте. Цел ден седам дома, цел ден ми се врти и ми зуи во уши. 35 степена луѓе. Во Германија. 35 степена. Ова незнам дали се десило порано.
Ја знаев чим не падна последниот снег оваа година у Мај кај мене у град дека ќе биде ова лето заебано, и така и се деси...
И Ге. повеќе не е тоа што беше Се се извитоперило, а ми е меѓу омилените за живот и емоционално сум поврзана и при срце ми е, од мн. приватни причини. И тука е пре пре жешко, па едно време кога ќе истури, кога ќе испари се ради жешкото, па влага, па не се трпи. И ми текна на нашите рани топли есенски дни и подоцна пролет кога е суво и стабилно. И инстант ми надојдоа спомени носени од сеќавањата на мирисните нотки на липите во моите улици од детството. Мирис на липи, тивко ветре, детски џагор, по некое изгребано коленце, пентарење по гаражи и дрвца. Увави, вечно убави спомени.
Имав момент на епифани кај шо си помислив 'а зошто го праам ова?' и ми пролета мислата дали стварно се грижам или 'некој ме убедил да се грижам', бидејќи за конретново нешто вложувам енергија и време за други, а кога не би, многу полесно би ми било. Ќе ми треба време да се преиспитам, но од тој момент на мало просветлување си помислив, што ако праам и други нешта во животов зошто потсвесно ми се некако наметнати?
Едвај чекам да дојдат месеците после септември, капутче, капичка, чизмички, дотерана, намирисана, абе милина. Шо е ова сега, неможам да седнам некаде оти цел газ ми се препотува и станувам како да се иам помочано, цела мокра. Под цицките се потам, омилените маички си ги упропастив од пот, имаат жолти линии. Ужас. Викав поладно ќе биде тука ама цврц. Ќе се печеш адидас како кокошка во донер шоповите. Арно овој станот шо ни е на приземје па ладничко е и без клима. Комшииве руси викаат дека горе кај нив било сауна.
