Нема причина за паника. Мајка, ќе имаш многу повеќе сила отколку што можеш да замислиш. Јас имам поминато и лапароскопија и царски рез. Царскиот многу полесно го поминав. После царскиот веќе следниот ден се движев, додека после лапароскопијата многу повеќе лежев дома... Не дека нема болка, но во болница редовно ќе примаш терапија и болката се контролира со лекови . Ако чувствуваш поголема болка, ќе им кажеш на сестрите и ќе ти дадат дополнителна терапија. Најтешки се деновите додека си во болница, но таму сепак си под надзор. За доење би ти препорачала перница и дома да организираш пресоблекување на бебето на повисоко место — комода, фиокар или нешто слично, за да не се наведнуваш и да не правиш притисок на раната. И верувај, се што ќе те интересира е бебето, ништо друго нема да ти биде важно. Не знам каде ќе се породуваш, но многу значи кога сестрите се достапни и помагаат за сè. Јас додека бев во болница, на домашните цело време им велев - добро е што има кој да помогне во секој момент.
Мајка не се секирај. Нулти ден имаш катетар и не стануваш. На терапија си цело време ам мируваш и во главно го носат бебе само да се стимулира млеко. Први ден, вадат катетар и стануваш сама да се шеташ, има и лепенка врз раната. Пробуваш да се избањаш. Веќе од втор ден активно треба да одиш, барем 2-3 мин во интервал. Пред да си заминеш дома, мора задолжително да одиш по голема нужда за да се осигураат дека се е ок. Исто и прашуватт гасови дали имаш. Џвакај мастика, помага многу. Јас имав и перница за доење што си ја ставав врз раната за да можам бебе да држам. Исто така носиш од оние бони огромни улошки и мрежасти гаќи, а крварењето не е воопшто драматично, искрено пострашни менструации сум имала
