Сакам да кажам...

Многу ми е жал за мачето што се грижеа вработените во дм што останало на улица.
Сега поминав од таму и лежеше пред вратата, како и секогаш чека некој да отвори вратата да влезе.
Му купив храна, ама кога излегов од маркет го немаше, не знам кај замина. Сепак му оставив, се надевам ќе ја најде.
Мило ми е што уште некој му имаше оставено вода и храна, барем нема гладно да биде.

 

И јас сум христијанин, верник, што пости, чита Библија и повремено оди во црква. Ама ненормално многу ме нервираат еден тип на верници, пример :
- "гледај во пост овој бурек јаде"
-"моето дете ќе го учам во црква да оди нема геј да биде"
-"а зошто имаш ти тетоважа, знаеш ли дека е грев"
-"денес е празник не се работи господ грев ќе ти пише"
-"геј луѓето заслужуваат смрт, голем грев е тоа".
Прво друже ти како така безгрешен, не знаеш дека и судењето на други е грев?
Второ што ти е гајле за мојот грв, јас ако не постам, имам тетоважа, лажам, крадам што и да правам јас ќе си платам за тоа ако треба, јас ќе бидам казнет не ти? Терај си го животот како мислиш и пушти секој нека си живее како му е убаво.
Исто од кај знаеш детето дали ќе остане икони да бакнува кога ќе порасне или сепак ќе биде геј. И што ќе правиш ако одлучи да е геј? Јас ќе го учам на она се што мислам дека јас е праведно, а кога е доволно зрело негов избор е како ќе живее..
Што ти пречат геј луѓето? Тебе ти прават нешто? Не, си бркаат нивна работа...
И ова следењето на празниците, ако ми се работи ќе работам, што треба да седнам да простам?

 

Не се помируваме

 

Донесовме одлука во временскиов период да се отселиме. Пред да ја донесеме како конечна одлука бев 10000% сигурна дека сакам да одам. Откако донесовме одлука, ме фати страв, паника, некако и МК ми стана убаво место. Ме фати анксиозност на најако!

 

Запишувај си секој ден ЗОШТО донесе таква одлука и ќе ти стане полесно.

 

Ми излегува сликава и немам зборови колку е одвратна.

Нема подолно од родители кои потценуваат туѓи успеси во кариера, спорт, образование само зашто не родиле овие другиве. Мислам... многу јасно им се гледа несигурноста, можда и фрустрации дека они не успеале доволно па вака се тешат дека сите останати успеси се ништо.
Некој што не се радува за мене оти јас сум успеала во кариера, јас не му се радувам за детето. Оти ако ти значам, ако ме поддржуваш, за сѐ ќе ме поддржуваш.

ФМП

 

Кербер ис д босс.

Жената за да се мажи треба да знае да готви, да чисти, да средува, да пречекува и испраќа, да работи, да мисли дали сите се здрави, да памти кој кога треба на лекар, да ја почитува неговата фамилија повеќе од својата, секогаш да изгледа средено, насмеано, културно, паметно, духовито, трпеливо…
Да не приговара, да не крева глас, да не се смее „прегласно“.
Да плаќа сметки навреме, да мисли на даноци, да закаже сервис, да смени гуми, да провери осигурување.
Фрижидерот полн, куќата средена, проблемите решени уште пред да станат проблеми.
И тамам кога ќе заврши сè ....се појавува ОН.
Лежерно. Без грижа.
И прашува:
„А ти што правиш цел ден?“
Ништо, срце.
Седам така…
малку одржувам живот во еден свет, малку во друг.
Зашто според тие „правила“, ако жената не е сè во едно тогаш не вреди.
А вие?
Вредите само затоа што постоите?
Затоа што знаете да смените канал и евентуално да изнесете ѓубре ако ве потсети некој?
Критериуми како оглас за работа:
се бара совршенство, се нуди просек.
И најгласни се токму тие што немаат што да понудат.
Без мера, без срам, без самосвест.
Не е проблемот што жените „не сакаат“.
Проблемот е што веќе не прифаќаат да бидат сè додека до нив стои некој што не е ни половина од тоа.

 

Ако нешто мразам и ме нервира, тоа се предрасуди, многу, многу примитивно е! И самата сум родител ама добар дел од пријатели имам кои веќе се во години па не се оствариле како родители, си тераат кариера или хоби кое ги исполнува итн итн, значи нивен живот нивни правила. Мене ме радува да ги гледам среќни, здрави прави и на број. Тоа е најважно

 

Никако , одлучив да давам отказ

 

Се префрлив на флексибилно работно време.

 

Ќерка ми: Мамо, знаеш сикс севен?
Јас се праам наудрена: Не, шо е тоа?
ЌМ: Не знам, *име на дете од градинка* го кажува.

И тоа е сè шо треба да знаете дека нема ти шо сакаш, контролата е само илузија. Ама ќе продолжиме да водиме битка.
Патем имаат по 5 години, мојата е 4 ипол.

 

Кажувај ја фирмата

 

Да, популарно било, истото го бамкаме и тука, сикс севен сикс севееен, а шо значи? Појма немал. Ако знаеш што е хелп ми плиз

 

Од кошаркарот Lamelo Ball кажал дека е 6.7 висок и после на натпревар некое дете се снимило како му ја кажува висината така и покажува со рацете и после сите по него..
Пиши на тик-ток six-seven kid ќе ти се појави прво видеото.

 

Имаше по интернетов коментар за сликава, викаше колку поубаво би било да ја направат жената десно да вели "I won too" наместо "No, you didn't", ама така немаше да има омаловажување за се што е различно.

 

мене ми е чудно исто кога мажи што не ги знам ме додаваат а сум потпишана со двете презимиња.

 

Како и со сè друго во животот што ми создава еден вид на патење, а не задоволство: го прифаќам како моментална ситуација. И гледам низ призмата на благодарноста што во ова време во оваа држава имам релативно океј работа.
Помага и фактот што не ми е гајле за работата, односно ја работам, тековна сум, избегавам да дадам прилики да ме замараат, а во себе не ми е гајле за тоа што го работам.
А пошо не ми е гајле, наоѓам други работи за да си го попунам ментално и спиритуално работното време, така што слушам подкасти и музика скоро цела смена, а на пауза пешачам или читам книга. И секако јадењето игра голема улога, си носам разни оброци, ужинки, пијалоци, си праам да ми поубаво.
Штом ми заврши смената, успешно без вложување на посебен труд ментално и спиритуално се одјавувам од работата, и гледам преостанатото време мудро да го искористам, мада со дете не е баш лесно. Нејќу да звучам бабски, али да го имав сето преостанато време само за себе, мислам дека уште полесно ќе се помирував со фактот дека трошам 8 саати на работа.

 

За сите 'овчички' да се наредат на број, треба многу 'што - шта'
Вака и јас јунак, и коњот мој јунак, ама кога нешто не сака.... Не сака, па не.
Тешко е да се откажеш од квалитетни луге/ предмети /појави.. Стално боли, боли, и ќе помине. И после нешто друго ќе се случи. И се' така, за никогаш да не бидне 100%. И среќата целосна иако е достижна, на врвот на прстите, стално тоа камче во чевелот кое сама си го ставив, за секој случај, ќе ме прави да велам : уште ова да беше по мое, ништо не сакам веќе. И после ќе се сетам што се' веќе е по мое, и знам дека не се мери исконското со профаното. Или сепак да?.

 

Повеќе преферирам 8 работни саати наместо флексибилно работно време. Зошто така знам дека кога ќе ја затворам вратата од работа зад себе со тоа сум завршила со работата за тој ден. Другите типови аранжмани на работно време многу често завршувале со злоупотреба на моето време и труд и пролонгирање на работните саати и доста над тие 8 ч. Исклучоците полека станувале редовна пракса, па се повеќе си на работа отколку дома, па испаѓаш роб на работата. Нашиве газди под изговорот дека си со флексибилно време те држат да висиш на закачалка, нон-стоп те замараат и си под континуиран стрес и на крај прегоруваш. Дури имало и такви што не ми ги плаќале прекувремените часови и сум си заминала од таквите што можам побрзо.

Ама без разлика дали биле платени или не вака имам повеќе време за оној дел од мојот живот што не е работа.