Ќотекот како воспитна мерка

Прво зборување и зборување зошто не треба да го прави тоа дури не ти фати пена устата.
Ако после толку “дробење” си прави по негово и не те рецка, ќе откачиш едноставно и ќе се дериш или ќе плесниш, жив човек си.
За оваа ситуација шо ја пиша, што е лекот според тебе? Казна и плескање не помогнале еве.

 

Тоа е тоа.
Едни пријатели еднаш пред детето нивно почнаа да раскажуваат како ќути малиот во моментот затоа што добил "воспитна" затоа што во кола дур се возеле го земал гелот за раце во стаклено шише и го фрлил во прозорот, и за малце така ќе го скршил.
И си викам, нели е подобро да го тргнете тој гел, воопшто да не постои, наместо да му се чудите на детето...

 

Ама ти го правиш да звучи како да е или/или.
Или ќе го плеснам или ќе умре од струен шок.
А не е така. Може начинот на кој кажуваш нешто не е правилен затоа не те слуша, треба да најдеш друг начин.
Ама за тоа треба внесување енергија, читање, тренирање трпение, одење на психолог и признавање на грешките.
Сама кажа, на уше спијат, ги мрзи да се посветат и тоа е тоа.
Не знам зошто не ја гледаме поврзаноста на работиве.
Се знае во какви држави е нормализирано тепањето, во неразвиени, сиромашни, исти или бетер од нас.
Не е нормализирано во Скандинавија или Нов Зеланд, а тие се светлосни години пред нас, не умираат деца секојдневно пошто пошле на гости кај што нема заштитен штекер.

 

Реално најдобар пример зошто ќотекот не е добра воспитна мерка и до што носи.

Баш дека татко му го плеснал. Значи детево е учено кога некој е лут, тоа се решава со удар. Сигурно се налутил нешто со ќерка ти и сакал да го реши проблемот на начин на кој е учен, со удар. И ете ти циклус.

 

Аа ти па многу бараш.
Се знае, го удираш, го праќаш у соба и си седнуваш на цигарче и кафенце. Со дете сега ќе се занимаваш, како не

 

Ии ова е тоа што е најбитно. Да научиш да си го контролираш гневот и да ги препознаеш и работиш на твоите лоши страни...пред да родиш. Најголем дел од луѓето што ги знам се тој тип на луѓе, што немаат расчистено свои проблеми и секоја прилика ја користат да му се издерат на детето за ништо, да го скараат за ситница или да го мавнат.

Всушност, тоа нема никаква врска со детето, туку на тој начин они си олеснуваат себе си и се празнат, бидејќи не научиле да си ги регулираат чувствата, а тоа невино дете трпи и ништо не му е јасно. Секако, не се ни свесни дека го прават тоа бидејќи не ни размислуваат дека нешто прават погрешно. Сите сме до некој степен емоционално незрели, разликата е кој ќе вложи енергија да го прекине циклусот и да ги подобри работите. Јас сум свесна дека кога ќе се изнервирам и буквално ми иде да мавнам некого, тоа е само за мене, јас да ја исфрлам лутината. Ако имам дете и го мавам, можам или да се тешам дека така го "учам" или да признаам дека таа лутина е само моја емоција што мора да ја регулирам.

Од народ што на тие теми е скоро неписмен и не "верува" на "западњачки глупости" не очекувам повеќе...ама барем збориме колку толку.

@tanjita упорно ја извртуваш дискусијата, не знам дали нешто промашуваш или намерно го правиш тоа. Кажуваш примери кои не се баш секојдневни случувања, зошто, за да се правдаш ли? И измислуваш дека тука се збори за некакво "постојано зборење со ист тон".

 

Еве чичко д-р Скот Пек што има да каже..

 

Бев прашана ,дадов одговор. Ако не ти се допаѓа што имам да кажам прескокни ме. Фала на разбирањето ♥️

 

Ќотекот неможе да биде воспитна мерка ниту смее, остава трауми што после тоа маваат на психа.
Пример добива слаба оценка во училиште и не кажува дома пошто знае што го чека. Оценка како оценка не е ни толку битна што правиме после тоа кога кријат за прв дечко, девојка, секс. Траумите си го прават своето.

 

За ќотек не сум во ниеден случај.
Во врска со тантрумите, можам да кажам од лично искуство, затоа што сѐ уште немам деца. Релативно разгалено дете сум, долго очекувано, прва внука од двете страни, цела фамилија се вртела околу мене. И тантруми-пак сум имала. Мислам дека лекот е игнор-не придавање на важност. Многу пати се случувало во маркет да плачам за играчка, ама со трескање од земја со се, моите во тој момент само ме оставале, и многу добро памтам дека во истиот момент кога ќе ги изгубам од видик, тантрумот прекинувал. Па да видите како сум ги барала после на “главна каса”. Или ако се скараме дома, и почнам да “се пакувам” и уценувам дека ќе си одам, само ми отклучувале врата и ме оставале да си одам. Ниеднаш не сум го поминала прагот.
Имам и доста помал брат, и кај него истово “палело”. Не мислам дека имам било какви последици од игнорирањето. Напротив.

 

Уф!
Јаки се твоиве ептен!

Немам срце да го прам то... затоа секоја кавга ни се сведува на 'долгочасовно дебатирање'

 

Дебатирање за сериозни теми. Тантрумот и хировите, што повеќе важност им придаваш, толку повеќе се “хранат”. Ќе види два-три пати дека со тантрум не ја постигнува целта, и четвртиот пат нема ни да проба. Ако се мали, тешки манипулаторчиња се, и ептен им знае мозочето.

 

https://www.slobodenpecat.mk/video-...to-monstrum-koj-brutalno-ja-tepashe-kjerkata/
Ама не бе, не сум родител па не смеам говедово да го опцујам.

 

Како дете на родители кое било тепано, ве замолувам да не употребувате ќотек.

Се почнува со мало потчукнување на пелената, потоа со шлаканиЧКА, па со клоциЧКА и станува навика. Кога ќе почне во школо ќе ви биде навика да го натепате зошто ја изгубило гумата и моливот, ќе добие шамар зошто не може да чита и учи брзо. Кога ќе наполне 10-13 години ќе добива ќотек дека сите се подобри од него, сите знаат англиски, сите знаат да цртаат и пеат а тоа не. Потоа на 15 ќе добива ќотек зошто подоцна се вратило дома и ред други причини. Да не ги набројувам баналните работи низ дома како ненаместена завеса, чашата не била оставена на место, блузата не е здиплена како што треба и така... затоа се почнува со потчукнување на пелена а потоа доведува до реален крвнички ќотек со тек на време.

Зарем не е подобро пред да размислете да имате деца да им овозможете прилагодена средина за живеење? Подобро кренете ги кршливите украси на високо, заклучете вратнички не им давајте електронски уреди и посветете им внимание за играње отколку утре да ве мразат.

Јас ги мразам моите родители и фала богу се спасив од нив. Кога ќе ми се роде дете никогаш нема да го оставам кај нив на чување, бидејќи знам дека ќе го тепаат за секоја ситница. Јас уште од мала добив ѕид бариера помеѓу моите родители бидејќи бев многу тепана дури и крвнички. Сум стоела и на една нога во ќош со саати. Затоа ми се одбивни и не сакам никогаш да ги видам, освен ако морам.

 

Ќе се надоврзам кратко на муабетот за тантрумите и предлогот да се однесе детето на психолог.
Денес добив ете еден таков предлог од новодојдена комшивка. Жена на 60тина години.
Син ми си има периоди на играње со трчкање, со смукалката ја влече и тоа скоро секогаш го опоменувам да внимава. Има и мирни периоди на сталожена игра. Има периоди на пискање, што е природен процес на учење емоции и справување со нив, со бес до револт, со одземање на нешто, учење на справување со граници.

Си играше со смукалката, малку ја потргнуваше, како што правиме и ние, нѐ имитира, ама не беше галамџија, за да дојде комшиката и да ми рече да го стишам. Да сум му најдела занимација да бил посмирен. Имало и други начини за јас да се справам рече. Кога ја прашав кои, рече па психијатриски установи. Мислам дека овој збор го кажа. На тоа ѝ вратив "тоа важи и за вас".
Значи пентерење на дете, трчкање (зашто нормално е детето да трчка, не може да оди како нас бавно) и игра како вклученост во активности во домот се за на психијатар.
Ми се преврти лешников за што ме опомена бабата. Сега син ми да го кочам во секојдневието, за бабата да ѝ мирна нервата. Што не се распита кај доаѓа.

 

Ова е веќе, пуфкарлоци.

Речи и', ако сака потполна тишина, најубо е на планина, во пештера.
Има да се изнаспие ко бајче!

 

Бабата отишла во екстрем, но и ти штом си решила да живееш во зграда, треба да знаеш дека треба да имате осет.

 

Дете и ќе трча и ќе скока и ќе влечи правосмукалка и ќе тропа со капаци и тенџериња.

За мене 'немање осет' е, кога има долготрајно дерење/гласно зборување во ходник (ама тоа важи и за возрасни) и кога еднаш една комшивка им даде на децата в ходник да возат трицикли со пластични тркала

Мислев глата ќе ми експлодира од тропањето
... 'ги замолив', да излезат надвор со трициклите

 

Јас во зградава живеам 6 години. Сум трпела и трпам од комшии и голема и мала галама. Главно не сме комшии без разбирачка или олоши некои.
Никогаш не ми пререкле за детево. Вчера се клацкаше на креветотот со главчето, напред назад и креветот се доближал до ѕидот, 8 наутро, само ми тропнаа комшиите и му рековме престани им пречиме. И застана детево. Додуша го повлековме креветот нанапред.
Инаку ниту за тресење ниту за трчкање не сме рекле. До нас тие и куче имаат џавка, и ние со тропање на ѕидот и се разбираме.

Бабава дојде пред 2 недели и одма галама имало. Ам таа не е свесна допрва шо галама ќе има, во лето ами каква галама има. Вчера и полиција на врата нѝ дојде.
Извини, ама за дете преку ден кое ќе се затрча ќе тропне, јас не можам в калап да го ставам. Детето е во развој. И да е шетано, дома пак тоа ќе трчка и скокне чат пат. Ептен ми е криво сега што ќе се расправам, ем детево да го кочам, ем жената ќе ја мислам. Ако е пак слаба на нерва, секој звук би и пречел.

А секогаш гледаме до 9 да е легнат, дремката да е правилна. Го тераме редот. Не сме олабаени родители