Ќотекот како воспитна мерка

Што всушност подразбираш ти под воспитување? Како воспитуваш?
Ќе се скара со некое дете, нема муабет, директ шамар?

Бидејќи од твоето размислувања, така ми изгледа. Не може да даваш внимание, а да не воспитуваш. Што правам тогаш Посветувам внимание, за доколку дојде до некаква ситуација, навремено да реагирам, да не дојде до ќотек. Дошло до ќотек, касно е и за тебе и за детето, а најмногу тебе, затоа што за да оправдаш нешто со ќотек, значи премногу си згрешила нешто претходно користејќи ги твоите методи-ќотек. И се вртиш во магичниот круг. Ќе се плаши од ќотек, ќе почне да крие, ќе порасне, ќе фати девојка, неа ќе ја ќофта, затоа што единствен начин да покаже доминација било со ќотек.

Како да ти кажам, не ти се криви родителите што си ги гушкаат децата, туку ти го правиш општеството со воспитни мерки од типот на ќотек. Ете ти го производот.

 

Многу од вас не се родители, а некои немате деца кои се моментално тинејџери, односно во пубертет.
Многу е вака лесно да се зборува за родителство и теоретски изгледа малтене совршено, ама реалноста вика друго.
Создаваме генерации од кои искрено треба и да се плашиме.
Некаде многу грешиме.

Пред некој месец, дете од училиштето кај што учи син ми, заврши на клиника од ќотек.
Син ми упорно бара да оди на кик бокс за да се учи да се брани.
Децата се плашат да не бидат следни претепани.
Ти како родител си во постојан страв да не ти е детето малтертирано.

Додека ние се фокусираме се едно нешто да не ни ги истрауматизира децата, истите тие деца трауматизираат други деца и ги праќаат на клиники претепани.

Престрашно е.

 

Дисциплината за која јас зборувам подразбира санкција која боли повеќе од заушка: одземање на сè што му е битно, соочување со последици без можност за преговори и враќање на одговорноста кај него. Но, за тоа треба родител со рбет, а не 'ментор' кој се плаши дека детето ќе му се налути ако му го исклучи интернетот.

 

Може не е до темата тоа

 

Објасни ми како низ целата човечка историја постоело врсничко насилство додека мирното родителство е релативно нов концепт? Која е корелацијата измеѓу "новото" родителство и насилството кое постоело од секогаш?

 

Дете кога се треска , има тантруми, кога е немирно и слично, не треба да се гушка, разговара. Кај тие деца, разговор не помага. Кај нив мора граници, мора правила и построг начин на воспитување.
И ова не го измислив јас, ова ми е од тим професионалци кои работат во развојни амбуланти и кои токму уште од најмала возраст работат со деца кои имаат вакви однесувања и потешкотии.
Мора да сфатите дека разговор е идеално решение, но успева во мал број случаи.
Син ми е пример кој не знае за казна и со кого исклучливо се разговара.
Ќерка ми пак, бара поинаков начин на воспитување и кај нејзе се постапува поинаку. Со построг пристап, граници.
И во двата случаи јас сум родителот, а они децата.

 

Не било во таква мера колку што е сега и на таков начин како што е сега.
Не се сеќавам дека во мое време деца завршуваа на клиника.
Сега да. Претепани.

 

Многу добро прашање.

Разликата е во тоа што порано насилството беше инцидент кој семејството, училиштето и генерално општеството веднаш и строго го санкционираа, додека денес е "сензација" која се снима за социјалните мрежи со целосно чувство на неказнивост.

Корелацијата не е во самиот концепт на „мирно родителство“, туку во неговата погрешна примена која во пракса го избриша авторитетот. Точно е, насилството отсекогаш постоело, но никогаш досега насилниците немале толкава слобода да веруваат дека нивните постапки нема да предизвикаат сериозна санкција од родителот.

 

Аха, значи претставата за минатото ти е малку избледена и се водиш според тоа. Веднаш санкционирана? Мислам, збориме за времиња кога насилството измеѓу децата не било ни близу толку сериозно сфаќано, ниту па се посветувало внимание на менталното здравје како денес. Јас што сум помлада од тебе, во "мое време" знам како се однесуваа педагозите со овие случаи, а можам да замислам колку било полошо претходно. Принципот порано бил "ќути и трпи" или туркање под тепих и исто како да не постои. Фала Богу што денес и се снима, за да се дознае.
Родителите санирале? Како? Каква била таа ефективна санкција, особено во дисфункционални семејства кои и самите имале обрасци на насилно однесување?
Се водите според фантазии и романтизирање на други времиња, ништо друго.

 

Во наше време се знаеа граници,родител е родител,наставник е наставник.
Децата ги почитуваа родителите и наставниците,родителите наставниците,а денес родителите тепаат и им се закануваат на наставниците и вие го романтизирате денешново напредно воспитување?
Денешните родители сме ние и вие точно е тоа НО тоа не е од што ние сме биле лошо воспитани туку влијанието на соц.мрежи и цело ова брзо и стресно темпо на живеење и некаде страшно многу грешиме.

 

Овие демонски сатански влијанија ги туркаат под тепих прогресивниве
Пошо така им чини.

Цело време се на проклетиот тикток, контрола немаат, надзор немаат, родителите уво ги боли, си бркаат кариери, и така се дешава ова што го гледаме.

Али глас битно не смееш да му повишиш, истрауматизирано е

 

Тоа што се 24/7 од мали по цел ден пред екран е запоставување и давање лош пример..
Прво како му кажувате на вашето дете дека е лошо да се гледа во тел цел ден, а вие тоа го правите.. Друго денес на децата им се потурнуваат телефони во рака за да седи мирно, а можеш да одвоиш време и да се играш со него..
Не е проблем што не се тепани..
Исто возрасните доста повеќе булиг прават, имаше скоро изјави дека мајката не сака детето да и оди на училиште со роми..
Родителите се тие кои што најпрво ги земаат за пример и виновни се ама не затоа што не ги тепале..

Не треба децата да не вршат булиг од страв од ќотек и последици, туку треба да научат што е добро а што не, што е убаво..

А ќотекот е лош за психата на тоа дека исто колку и занемарувањето.. Ако ти го казниш со ќотек, утре ќе казни тоа дете некој друг, затоа што така знае, не знае со зборови да објасни..

Ќотек никогаш нема да оправдам.. Сами си го уништувате со ќотек детето и може да има последици за цел живот...

И ако не планирате или немате време да му се посветите на тоа дете и ќе најдете лесен метод ќотек или ќе го занемарите нека прави што сака, немачете се ниту себеси, ниту уништувајте туѓ живот кој што не ви барал да се роди..

 

Чекај, а сеа какви се педагозите, психолозите, 'стручна служба', каков е наставниот кадар, какви се директорите, функционерите, каква е државата, какво е општеството?

Сјајно и бајно!?

 

Ова шо се случи со ученичкатa е дното на кое како општество сме стигнале. Ова е чисто понижување, ова е насилство и болест. И сите овие работи се хранат од социјалните мрежи, децата ви растат со клипови и челиџи за понижување и кој поголема глупост ќе направи за да станат вирални по секоја цена.

Најмногу се криви родителите шо не си ги воспитуваат и шо им даваат телефон во рака уште не прозборено и непроодено и шо не знаат каде им се децата, со кого се дружат и шо праат и шо гледаат во тоа телефоните и шо мислат дека воспитување е само да му купиш шо ќе посака и да го оставиш "само да си расте“ дур тие си тераат раатот, и да се качува на глава после.

Ако дете е способно да направи вакво нешто, тоа не е само дете туку тоа е одраз на домот од кој доаѓа!! Замислете утре во каква особа би се претворило ова дете. Се прашувате после од каде никнуваат насилници, разбојници, злосгорнници? Ви текнува?
Ова не е за игнорирање, ниту за оправдување со тоа " деца се“. Ни едно дете, ни еден човек не се родил на земјава да биде омоловажуван и измачуван. Море ај, премногу слобода се има даено затоа е вака..

 

Истото го правам и јас. Не знам што дискутираш кога и самата сфаќаш дека постојат методи кои повеќе болат од ќотек. Само што јас тука застанувам.

Не можам да правам паралела меѓу родители, едни ме воспитувале, но типичен пример за авторитет на таа возраст ми се наставниците. Имав една наставничка, која не применуваше никакви застрашувачки методи, не гледаше како нејзини деца, а сите ја сакавме, соработувавме и ја почитувавме. За разлика од неа, кон другата чувствувавме страв, соработувавме со неа, но никој не ја сакаше. До ден денес сметам дека не била соодветен наставник, практично предизвика одредени психолошки состојби кај мене. Не е до 'рбетот што го имаш, туку до умеење да се справиш со дадена ситуација, без притоа детето да ја изгуби сликата за тебе како родител кој го сака и го подрржува. Штом дете има страв од тебе, пиши си минус во твојата гордост на воспитување.

Не ти треба ќотек за некој да те слуша. Чист немоќ ти е ќотекот.

 

Никој не романтизира времиња каде што се „молчело“, но забораваш дека тогаш самото испраќање кај училишниот психолог беше дебакал и срам и за детето и за родителот бидејќи значеше дека си ги преминал сите граници. Денес, во име на „разбирањето“, тие служби станаа попатна станица каде што децата одат на разговор без никаков страв, знаејќи дека нема да сносат реална одговорност.

Насилството денес се снима токму затоа што децата знаат дека „модерниот“ систем ќе ги третира како жртви на околностите, наместо како сторители. Како тоа „модерно родителство“ ги решава тие дисфункционални обрасци, кога гледаме дека насилството само добива нови, посурови форми? Ако едукацијата нè донесе до тоа децата да бидат посурови и помалку да се плашат од казна, тогаш тоа не е напредок, туку само му дале нов параван.

Можеш да ме обвинуваш за фантазии, но реалноста на социјалните мрежи е многу побрутална од било која моја „романтизирана“ слика за минатото.

 

Од тоа што биле запоставени или тепани.
Од сакање никој не станал насилник.

Ако тепаш некого, не го сакаш. Крај приче.

 

Мило ми е што конечно се согласивме дека постојат санкции поефективни од ќотек, иако ти упорно ме сместуваше во калапот на 'ќотекот' само за да си ја олесниш дебатата. Нема врска, форум е ова и дискутираме

Проблемот во 'гушкањето' е што го прекинува синџирот на одговорност. Кога детето нема страв од авторитетот дома, тоа нема да има страв ниту од наставничката, а уште помалку од педагогот. Кога сите алки во тој синџир ќе станат само 'нежни', добиваме генерација која знае дека може да прави што сака без реални последици.

И да бидеме искрени: во случаи како оној со девојчињата, теориите за емпатија се навреда за жртвата. Во ваков монструозен контекст, санкцијата мора да биде толку сурова (а сепак да не е ќотек) што ќе ја почувствуваат на своја кожа — за да сфатат дека за секој изгаснат отпушок постои цена која треба и мора да се плати.

Секој си избира свој пат: ти веруваш во менторство без страв од последици, јас верувам во авторитет и одговорност.

 

@fana

Значи отсуство на ќотек нема да ги промени работите, а отсуството на рбет не значи дека овој рбет го нема само кај тие што не користат воспитни како начин на дисциплинирање.
Впрочем и целиот муабет се води погрешно бидејќи воспитната како дисциплинска мерка (да го шлапнеш кога направил беља) не е ич исто со воспитна како воспитна мерка (да го научиш детето со воспитни шамари како не треба, да превенираш ситуација). Затоа што ако треба да користиш воспитна за да го казниш, значи дека пак си зезнал нешто во воспитувањето, пошто детето беља направило. Дали ќе му текне да праи пак бељи после воспитната како казна, апсолутно е можно, бидејќи меѓу воспитувањето и воспитната како казна, повторно многу работи недостасуваат.

 

А ова дека насилничките се создале од џентл парентинг е нешо официјално? Се знае кои се и од какви семејства се, или претпоставки се дека ако нешто излегло наопаку сигурно е воспитувано во стил спротивен на вашиот и затоа е така?
Најсериозно ме интересира.


Миа и заушките, прејако. Од што добивала такви заушки малолетна одела со возразен дечко насилник и си ќутела и го сакала, мислела така љубов се искажува. Не ќе да било од некој супериорен начин на воспитување.