Ќотекот како воспитна мерка

Можеме до утре да филозофираме каде точно родителот ’зезнал’, но тоа не ја менува реалноста: кога првата алка во синџирот — авторитетот дома — е слаба, целиот систем паѓа. Дете кое нема страв од санкција дома, нема да има респект ниту кон наставникот, ниту кон педагогот, а најмалку кон жртвата.

 

Со покажување авторитет нема да се поттикне развој на емпатија кон други. Санкции во вакви екстремни ситуации како случајот со девојчето од Ѓорче -да, но не и во секојдневието. Кај овие насилници очигледно е отсуството на срам,страв и емпатија . Е сега по кој редослед е најдобро да се воспитуваат после ваков садистички чин ,мислам е јасно. Не смеат да бидат наградени со ,гушкање, . Одговорност мора да понесат за своите постапки. Живееме во општество во кое кај многу возрасни лица се гледа отсуството на одговорност. Преземањето на одговорност и соочување со последиците се патот кон созревањето и градење на здрава психа. Но некои единки едноставно немаат здрав психолошки потенцијал,такви се родени. Не постои таблета ниту психијатар што може да ги поправи.

 

Упорно зборуваш за санкција, ама санкцијата бидува откако ќе испливаат грешки на површина, значи не се воспитува со санкции. Воспитувањето се случува ПРЕД потребата за санкција. Откако твоето дете ќе гори некого со цигари, ако сакаш и утепај го, ама не го дефинирај "утепувањето" како воспитување, пошто стварно мешате поими во многу сериозна тема. Ќотекот тука не е дури ни damage control. Соочување со последиците (затвор, ЦСР, престој во дом/установа) е единствен воспитен начин во обид да се воспостави нов ред.

 

Па кратко и јасно ти објасни. Гушкањето го прекинува синџирот на одговорност!!!!
Не знаев дека војници издигаме ебате.



Не знам што уште ќе се истресе овде за да се оправда кежуал ќотече, оти самите не знаеме како да се справиме со сопствените емоции за да му понудиме на детето дисциплина која нема да му набие страв, туку ќе го научи свесно самото да прави разлика меѓу добро и лошо/неприфатливо однесување.

Секој концепт е погрешен, освен концепт на набивање страв. Секој што не тепа деца како васпитна метода, автоматски нема ʼрбет и му се набива реторика на пермисивност, оти ни недостига едуцираност да напраиме јасна дистинкција меѓу нежно и пермисивно. Воглавно, личното его, емоции, фрустрации, предрасуди и игнорантност пред се, се пред и над детето и се преставени ко ултимативно правило. Ете, сумирано.

 

Од моето искуство, сите деца што беа bullies кај мене во одделение беа тепани дома од родител, родителите не им покажуваа внимание, а кај едно девојче што беше најголем bully од сите, таткото ги тепаше дома и плус ги бркаше надвор од куќата во сред зима и се заклучуваше во куќата. Значи, различни степени на психичка и физичка тортура. Баш поради ова, сметам дека насилството често раѓа насилство кај децата, децата што не се насилни ако имале родител што ги малтретира се исклучок. Има и такви што се повлекуваат во себе.

Од мојот круг на пријатели нема никој што си го тепа детето, а сепак никогаш се немаат пожалено дека тие деца малтретираат други, а не пак да немаат основна култура. Сите имаат прекрасни деца.

Мојот став, од моите искуства и од тоа што сум прочитала и видела е дека не треба ќотекот да биде воспитна мерка. Треба да се работи со тоа дете пред да направи такво нешто. Сега, после ваква случка ако сакаш скапи го од ќотек, нема магично да развие емпатија. А тек пак ако не си го воспитал правилно (со разговор, објаснување како треба да се понаша со другите деца), што правиме кога детето ќе стане возрасен, повисок и посилен од тебе? Ќе биде насилник на работа, во јавен транспорт, секаде, и тогаш нема да можеш да го "згазиш", ниту пак ќе те слуша, ниту пак ќе ти се плаши. Размислете логички.

Конкретно за девојчињата што гореле цигари од друго девојче, можам само да си ја кажам мојата претпоставка, сепак не знам како им е дома. А тоа е, дека или има насилство во домот, биле малтретирани од соученици порано, или пак се запоставувани од родителите и не добиле никакво внимание додека растеле. Имаме родители што сакаат бебе и крај, не се запрашале каков родител сакам да бидам, како сакам да се посветам, туку раѓаат деца затоа што "така треба", а воопшто не се способни да бидат родители.

Многу работи се извртеа, ги прочитав сите мислења за ова деновиве. Како дете што никогаш не било тепано би рекла дека пораснав во личност со многу емпатија, што никогаш не би наштетила на некој друг. Така да тоа што вие сте тепани па сега сте супер ви паѓа во вода. Доказ сум дека може и на поинаков начин емоционално регулирани родители да се справат со дете што прави бељи. А, ги правев. Само што никогаш не малтретирав други деца. Ама не се решаваа со ќотек, се решаваа со објаснување на последиците што ќе се случи ако бегам од часови, ако му дозволам на дечко ми да ме влече за нос итн итн.

И сите вие што си ги шлапате децата, не заборавајте дека еден ден детето ќе биде ваш родител, дека улогите ќе се сменат. Можеби ве чека деменција, дом за стари лица, болест. Не би сакале кога сте беспомошни некој да ве удира од фрустрација затоа што сте се измочале, несакајќи сте направиле пожар затоа што заборавате и слично, нели?
Можам да се обложам дека тогаш ќе посакате да сте го научиле детето на трпеливост, емпатија, разбирање, регулирање на емоции и последиците од сето ова што го зборите "ае бе што е една заушка", ќе ги осетите на стари години.

 

Е, а мамините распрдени синчиња кои ги гушка маме, не се десило да забегаат?

Сите од нив прекрасни личности се

Да беше се' црно и бело

 

@Abel
Секако дека воспитувањето почнува 'пред'.
Проблемот со твојот став е што ти ја чекаш државата, затворот и ЦСР да бидат 'воспитувачи', само за ти како родител да не си ги извалкаш рацете со дисциплина и да останеш 'нежниот ментор'. родителот мора да биде првата и најсилна брана против девијантното однесување.
Ако за тебе е 'мешање поими' тоа што барам одговорност и страв од последици дома, тогаш јасно е зошто сме на две различни страни. Ти продолжи да чекаш домовите и установите да ги поправаат твоите емотивно регулирани пропусти, а јас ќе продолжам да верувам дека воспитувањето без рбет е само соучесништво во насилството.


Иронично е што најмногу за емоции и едуцираност зборуваат токму оние кои секој став за одговорност и цврсти граници веднаш го етикетираат како ’кежуал ќотек’ и ’набивање страв’. Тоа е тој одбранбен механизам — кога немаш капацитет да изградиш авторитет без да бидеш пермисивен, најлесно е да го нападнеш туѓиот ’рбет како насилство.

Суштината не е во набивањето страв, туку во градењето личност која знае дека светот не е нејзина игротека и дека секоја постапка има цена. Да го учиш детето на ’свесна разлика’ без притоа да му поставиш јасна и непопустлива санкција за лошото однесување, не е воспитување, туку коцкање со неговата иднина.

 

Ниту едно дете не треба да има страв туку треба да научи кои се последиците од неговото однесување, што смее а што не и зошто.

 

Во реалниот свет, правилата функционираат токму поради неизбежноста на санкцијата. Да го тргнеш стравот од последици во име на „нежноста“ е исто како да ги тргнеш кочниците од автомобил и да се надеваш дека возачот ќе застане само затоа што знае дека „така треба“.

 

Каква врска има воспитување на дете со очекување одговорност од други луѓе?

 

Ама истото, апсолутно истото го кажуваат и тие што сметаат дека ќотекот не е воспитна мерка.
Не знам зошто тоа го мешаш со незаинтересирано родителство, ако е против ќотек задолжително е дете без граници?

Ај настрана хипотетички муабети, ме интересира ако сакаш да споделиш.
Ти си ЗА ќотек како воспитна мерка?
Во каква ситуација конкретно си го употребила?

 

Врската е директна: детето е иден возрасен човек. Ако не научи на одговорност и соочување со последици дома, нема магично да ги научи во „реалниот свет“ каде што правилата не се преговараат.
Воспитувањето не е изолација од реалноста, туку подготовка за неа. Ако родителот не е тој што ќе го научи дека секоја постапка има своја тежина, тогаш ќе го научат институциите, полицијата или затворот — но тогаш веќе е доцна. Да очекуваш одговорност од возрасен, а да ја одземаш санкцијата како метод кај детето, е контрадикторност.

 

Никогаш не сум употребила ќотек, токму затоа што имам ’рбет и авторитет да спроведам дисциплина и строги санкции на многу поефективни начини. Тоа е поентата што упорно ја пропушташ: мојот став за цврста рака и страв од последици не доаѓа од агресија, туку од доследност.

Проблемот е што тука секој спомнат ’авторитет’ веднаш се преведува како ’ќотек’ за да може полесно да ме нападнат. Јас не мешам ништо — јас само укажувам дека ’нежното’ родителство без јасна санкција често преминува во пермисивност каде што детето не ја чувствува тежината на својата грешка.
Моите деца точно знаат каде е линијата, не затоа што се тепани, туку затоа што знаат дека за секој престап следи казна која не се преговара со гушкање.


Со ова навистина ја затворам дискусијата. Мислам дека кажав доволно. Кој сакаше да ме сфати, ме сфати. Кој не ...

 

Емоционална зрелост и емпатија е нешто што се учи во текот на животот, обично како мало дете ама може да се развива и понатаму, а многу луѓе никогаш не созреале емоционално.
Многу родители затоа што ја немаат истата зрелост и емпатија тогаш не ни гледаат потреба детето да го научат а и не знаат ниту како. Затоа најлесно е научи го на страв.
Алармантно е во нашево општество колку има отсуство на емпатија затоа што не се емоционално зрели.

 

Тенкју, тенкју, веќе претенкју!


Иначе не само од мајка туку од мајка која пред само 6ипол години пред да стане мајка, а можда и првите месеци со бебе, исто мислеше дека патка по гз не е најстрашно нешто. Мислењата ми стојат на темава не се срамам од нив (можда малку ) ама не се кријам зад нив, горда сум што сум ги пораснала и оставила зад себе. Тогаш си замислував ситуации во главата што би можело детето да направи и како јас би се справила со тоа и некои ситуации ми изгледаа страшни и патка по гз ми се чинеше ок како најбрз прв пристап. Колку сум била луда.
Требаше многу голтање его и работење на себе и својата невротичност да стигнам каде сум и да научам подобро. Е човек учи додека е жив, а учењето, менувањето размислувања, применување нови вештини е жива материја и не застанува во времето туку се менува, адаптира и на крај апсолвира и унапредува од нас. Всушност така човек расте.

Јас сум строгиот родител. Имаме јасно поставени граници. И децата добиваат доста внимание од нас. Гушкањето не значи отсуство на одговорност, освен ако не знаеш како да ги комбинираш двете. Баш пишав на друга тема тв не сме пуштиле 4 месеци, мобилни моите немаат, со нив се работи и разговара. Некогаш се повишува тон пошто сме живи луѓе, не претпочитам казни, ама има случаи кога едноставно мора да се одземат некои привилегии за да се поместиме од место. Е, не тепам оти знам дека тоа се мои фрустрации, а не на детето. Моја одговорност е да го научам подобро од тоа, а не да му дадам пример што да прави кога ќе се исфрустрира.
Некој ова го нарекува отсуство на ʼрбет, за мене е здрав, избалансиран и среќен дом и воспитани деца.

За мене (како и за цела една наука) кежуал ќотече е нездрава средина за дете. Набивање страв не учи одговорност, туку те претвора во емоционално неизрегулиран возрасен човек, не спремен да се соочи со предизвици надвор од дома иако они сиротите мислеле стравот ќе го спреми. Ама набивање страв е најлесен начин дете да те послуша брзо место да седнеш и да работиш со него, тоа нели како што знаеме одзема време.
Наместо домот да е безбедно место за детето да напредува когнитивно преку внимание, љубов, разбирање и поддршка низ разговор и примери соодветни на возраста самото да стане свесно што е прифатливо, а што неприфатливо однесување, што истовремено е многу полесно да се постави темелот кога се мали. Домот е место на стравот од последици, каде ако не е како што ќе рече мама ти ќе јадеш заушка. Стравот те учи да се плашиш да направиш нешто оти ќе следат последици, ама не те учи зошто нештото е лошо и неприфатливо за да не го направиш пак. Некој ова го вика ʼрбет, иако недостига сериозна лична самоконтрола во воспоставувањето граници.
И тој некој ќе дојде со истото текстче, што го здроби цело време, со очајна потреба да престави реторики на другите кои воопшто не биле кажани и да ги набеди дека тие се лошите.
Поздравче од мене, со регулирани возрасни можам да дискутирам до сабајле, ама со нерегулирани кои ми ги манипулираат зборовите не сакам.

 

Па очигледно истото се зборува ама ај. Кој овде кажа дека воспитува деца со гушкање и без никакви граници?

 

Не се согласувам со тебе, затоа што тебе првата реторика ти беше дека си согласна со Миа. Си за ќотек или не си. Некако пробуваш да протнеш дека сепак постојат поефективни мерки. За тоа апсолутно се согласувам.

Страв не треба да всадиш кај детето, туку последица. Не знам како пробувате да нормализирате нешто толку ненормално. Дали е во ред колешка да ти врзе шамар, затоа што на нерви и идеш? Дали треба кога ќе погрешиш нешто во сообраќајот, некој да излезе да врзе шамар? Дали е во ред некој да врзува шамари затоа што според него не прави нешто соодветно? Или боли за себе.
Обично луѓето што имаат вакви размислувања се були самите. Не можат во околината да ја изразат својата сила, доаѓаат дома и врз детето се олеснуваат.

Се уште ништо немаш видено што производ ќе излезе од генерациите што не се тепани. Затоа што се уште постои Фана, Миа и куп други што оправдуваат ќотек. Кога цело општество ќе почне да ги почитува децата како што и самите сакаат да се почитувани, тогаш може да зборуваш колку новиве генерации не чинат.

Не е по никоја логика сфатливо како гушкано и милувано дете, без ќотек, ќе порасне во психопатски насилник. Дај барем некој извадок од книга, нешто, може во право си.

 

Што тогаш најде сложливо во нејзиниот пост?

 

@fana
Или не знаеш да читаш со разбирање или не знам што е друго проблемот бидејќи ваков СПИН немам одамна прочитано, одма да почнеш со политика да се занимаваш, штабовски активности ти се запишани во наталната. После ова, нема поента ниту да се дискутира со тебе, I rest my case.

Тоа е причината поради која ја споменав државата, затворот и ЦСР, соочување со последиците во овој случај.

Како си го прочита ова, свака част, сериозно ти симињам капа