Ќотекот како воспитна мерка

Не се сите. На мене моите ми немаат рака кренато. Ама со поглед и тон на глас сум знаела како да се однесувам.

 

За да не се разбереме погрешно, намерно го употребив зборот исмевање затоа што така се дефинираше тогаш, тоа што денес го викаме врсничко насилство. Си дозволив да ти реплицирам затоа што и јас (исто како тебе) сум била мирната и исмеваната, затоа што сум висока, тенка, читам, учам, носам очила, седам во прва клупс, не пушам, не пијам, небитно. Не мора да постои уосталом никаква причина за дете да биде жртва на врничко насилство. Во мое време немаше инклузивна настава на пример, па децата со посебни потреби кои беа вклучени во редовното образование беа исто, скоро секогаш, први жртви на врсничко насилство. Тие кои ги малтретираа денес (пак да си кажам) воспитуваат деца и како професија, да бидат исти како што биле тие. Разбираш зошто тој круг мора да се прекине? Затоа што со сигурност знаеме дека не е решение. Да излеземе од кругот значи дека ти, бидејќи си воспитана, не одиш околу да малтретираш други деца, туку поинаку ја канализираш твојата немоќ и тоа што тебе ти се случувало, и иако го доживуваш(доживуваме) како неправда, верувај дека е подобро. Треба да се учиме и да реагираме на поинаков начин, а не да запаѓаме и ние самите во истите обрасци, аутодеструктивно е тоа.
А воспитување и казна (последица) се две различни работи и не е океј да се мешаат.

Не треба да бидеш емпатична, никој не го бара тоа од тебе, сите сме гневни, не може поинаку да се чувствуваш отколку фрустрирано и гневно. Ама емотивната зрелост особено кај оние кои се родители и се соочуваат со вакви работи значи дека треба да избројат до милион ако треба, затоа што погрешен чекор може само да ја влоши ситуацијата (оваа која ја споменуваме е веќе доволно лоша сама по себе) или да не донесе ништо подобро, значи сите да си останат точно таму каде што се, на истото рамниште, а тоа потенцијално значи повторување на истите ситуации, и тоа е полошо.

 

Само да се надоврзам - ова не е само мислење, туку докажан факт кој ја закопува секоја дискусија за воспитни и после тоа ништо не е релевантно во однос на нивно оправдување.

Кај добар дел од децата со вакви насилни однесувања, и самите се жртви. Не сите секако. Ама добар дел да. Комбинација од многу фактори е во игра бидејќи човекот со нашиот мозок сме едно комплексно битие, многу повеќе од што може да се сублимира во една онлајн дискусија. Нашето однесување, нашиот мозок е нешто кое се изучува, се истражува и се базира на факти, не е предмет на дебата водена од чувства, не е курс од два дена или една прочитана книга.

Ја не ја разбирам логиката на мнозинството, да речеш му фали ќотек, затоа е ваков, кога постои причинско - последична докажана врска измеѓу физичко и сексуално насилство во детска возраст и девијантно однесување подоцна.
Кај овие девојчиња, ако се земат и нивните социјални и домашни фактори, сигурна сум дека нема да се добие сјајна слика.
Али на крај на денот, неедукација е избор. Тоа е.

 

Не Нена, не споредувам, поентата ја промаши скроз, ама гледам дека на темава повеќето се занимваат со демагогии и или никад не биле во контакт со ниту едно дете, а богами ниту со родители. Да баталиме. Ти џабе ќе си лупаш шамари, истрескај се од земја ако сакаш, тоа нема да ја промени фактичката состојб и никој нема да се чувствува подобро поради тоа, освен ти самата. И тука доаѓаме до други родителски механизми, кои повторно имаат врска со срамот и стравот, ама стварно немам воља.

 

Во прво одделение бев булингувана од тој што седеше до мене, со штипење, навреди, закани. Не сакав да одам на училиште ради тоа а моите не знаеја. Кога конечно се дозна и кажаа на наставничката, знаете што се презеде? Само ме преместија на друга клупа.
Исто и подоцна имаше еден што физички ме тепаше, никој ништо не презема, и мене ми беше срам да кажам, иако имаше и сведоци. А тој првиот цело основно знаеше да ми дофрла коментари. Потоа и ливчиња ми имаа оставано со навредливи зборови.
Јас не знам какво родителство имале овие деца дома, дали пермисивно или "тепачко", а и искрено не ме интересира(ше). Јас бев таа што си накалеми трауми, тие си продолжија со животот. И после некој ќе ми зборува требало емпатија за вакви створови. Не, нема да имам емпатија. Знам дека се сака дизни хепи енд за секој, ама реалниот свет не функционира така.
Не сум за тепање апсолутно, но над дете мора да се има авторитет и да знае дека ако премине одредени граници ќе има последици. Понекогаш и peer pressure надвладува наспроти воспитувањето од дома, ако немаш никаква контрола над сопственото дете од него тешко дека човек ќе излезе. Психопатчиња излегуваат и од тепање дома и од немање никакви граници, несоочување со казни и последици. Ретко кој во севернава може да најди златна средина бидејќи постојано се префрла или едното или другото.

 

А и у вукојебинава, дури и најдоброто родителство не може целосно да го контролира исходот, веројатноста да имаш були дете или дете жртва на булинг е голема, ради околината, социјални неправди, соседи, друштво, роднини, реткост е да најдеш некој нормален. Па по школи видете кои силувачи ги примиле, никаков критериум за вработување, директорот, педагогот и психологот се од месни комитети, тие што треба да те средат психички и да ти даваат насоки се загреови.Сè си има свој удел, доволно е едно лошо влијание да ти го насочи детето у сосема друга насока, а овде психопати има на претек. Никад не би се репродуцирал овде, sry Влатко Ѓорчев.

 

Тоа што јас немам дете мое родено не значи дека сум немала контакт со недно дете. Не мора да го постилам мојот приватен живот овде за да можам да коментирам.

И пак никој не ми одговори на прашањето....

 

Не спиј многу на тоа уво, дека си продолжиле со животот, баш напротив. Ти треба да си среќна што не си како нив затоа што ти од твоите трауми ќе излезеш, тие од своите малку потешко. Не се никогаш работите така како што изгледаат.

Немаш никаква обврска да чувствуваш емпатија, ама омразата е секогаш аутодеструктивна. Емоциите како и храната се метаболизираат и се извлекуваат поуки.

 

Навидум си продолжија да, не се знае никогаш како му е дома некому.
Не осеќам омраза, ама не осеќам ниту емпатија. Јас во моментот не мислев како им е ним дома, сакав само да престане булингот. И ништо не се преземаше за булис да сносат последици, всушност и денес гледаме дека не се многу сменети работите, само што има телефони плус.
Затоа и ме тригернуваат вакви теми и најмногу се сочувствувам со жртвата, како со девојчето од случајот што се дискутира, што сега и таа ќе треба да се бори со трауми.

 

Епа тогаш не знам како да ти одговорам понакаку за да разбереш. Во вакви ситуации не е ич битно колку родителот ќе се самоказни и ќе пати и ќе лежи во затвор и ќе го џафкаат комшиите и колкава казна ќе плати. Тој што го насочува на таков начин вниманието кон себе е или нарцисоиден родител или има други проблеми, бидејќи како да ти кажам, ама еве пак ќе ти кажам, свирни си куршум ако ќе направи да се осеќаш подобро, тоа не е утеха ниту за жртвата ниту за твоето дете. Нема никаков резултат да добиеш, освен ти да се осетиш дека нешто си направила.

 

Тоа што некој потекнува од интелектуална фамилија не значи дека имал емпатични и емоционално здрави родители. Ниту па ти знаеш дали тоа дете дома добивало ќотек и/или имало нарцисоиден родител. Уште помалку па значи дека тие родители им всадиле вредности на почит, прифаќање и толеранција на своите деца.

Ти сериозно изедначуваш успех со здраво родителство? Да, на хартија образованието треба да е позитивен фактор, што во реалноста не е баш така. Многуу црно-бело размислување.
Значи не оправдувам булис(пошто знам дека така ќе го сфатиш мислењето), туку пак се враќам на тоа дека има причина зошто некое дете е були.

 

Дојди во Италија да рашириш потомство, секој ден некое детуле се са**ва од овие причини. Имате интернет, пролистајте црна хроника, како епидемија да има. Да не испаднам падавичарка, ама во Македонија е полесно да се воспитува дете, помала е средината и полесна е контролата и изложеноста на детето кон светот. Во Рим на пример, како дете, и два саати патуваш со превоз, имаш милион предизвици и милиони луѓе што зујат околу тебе. Језиво е.

 

Експерт си за превртување зборови. Најголем неуспех би ми било да израснам були. Сфаќаш? Е на овие не им чуе. Се гордеат.

Еве ти
https://skopjeinfo.mk/maltretiranot...bilo-edinstvena-zhrtva-na-grupata-nasilnichki

Мислиш родителите не знаеле? Сериозно? Не им процерувале телефони? До толку забегани се. Ама eне на X пишува дека се деца на цајкани.

 

Пак ти зборуваш за себе и се ставаш себе како родител во центарот, ама ако ти е најголем неуспех тебе, тоа за жртвата што значи? Што добро ќе ѝ донесе? Ништо. А за конкретниов случај не знаеме детали, барем јас не прочитав ништо конкретно за семејствата, така да, не си вадам од ракав работи само за да потпалам драма и да испаднам подобар родител и човек.

 

Ај уште ова и толку со цитирање. Размисли си, дали таа контрола и страв од родителот ти се манифестирале позитивно понатаму во животот. Дали тоа што си знаела дека не смееш ништо да згрешиш ти донело позитивен исход во функционирањето како возрасен човек?
Не мора да ми вратиш тука, еве сите кои се стриктно про-стравопочит нека си размислат од сопствено искуство.

 

Што ви е бе вас. Не сум растена со монструми. Ама кога ќе сум почнела да правам бељи во јавност, не ми викале, не ме тепале, не ме кубеле туку само мајка ми ќе ме викнеше, со поглед ќе ми кажеше да се смирам. Јас не знам како вие замислувате авторитет на родител. Никогаш сум немала страв од моите. Боже сачувај.
Затоа имаш сега во кафана деца кај што им брцаат во јадење на гости а мама и тато си седат мирно и мува не ги лази. Или во продавница расфрлаат како дома да се, а родители не реагираат.
@Abel одговори ми на прашањето. Не ми извртувај тука теории. Јасно прашав што би направиле вие. Никој не одговори.

 

Не знам зошто се трудиш да објасниш искрено не секој ќе те разбере кога ќе искоментираш дека си имала добиено ќотек од твоите.
Или ќе те направат тебе монструм или родителите.
Не секој ќе ја разбере стравопочитта. Па фала богу што не васпитале и така. Кога требало разговарале, кога не ќотек сум јадела. И фала им, барем не вршев булинг, не ги хранев моите пријатели со измети и те ствари.
Ние што немавме GENTLE PARENTING ќе си се разбереме најубаво.

После се жалат не се знае кој е родител кој дете. Епа нема да се знае.

 

Секое родителство каде нема авторитет е пермисивно.
Денешниот родител не умее и не сака да каже НЕ на тодлер, туку тоа НЕ го менува во ДА со милион приказни да се изгуби смисолот на едно не или не може !
Е кога дете со ненаучено НЕ ќе порасне малку тоа прави ама баш пто сака, затоа пто никогаш не било спречено.
Како што рече една родителка со која работев.
“Па како да му речам не на 3 год. дете?”
Имаме голем проблем, многу голем.
Отидено до бескрај.
Авторитет не е страв.
Тоа е одлучен родител со правила.
Што ќе создаде самоуверено дете.

 

Па нормално. Порано кога ќе дојдеа гости ќе се поздравевме и во соба, ако немаше деца а ко имаше со децата во посебна соба си игравме, а сега не се знае кој е родител кој е дете.

 

Не учеа на култура, а не ова сега е со еден збор кажано безредие.