Ќотекот како воспитна мерка

Нема цел веќе да се коментира. Не направија психопати и уште што не за ние кои немаме против ќотек.
Џабе се објаснуваме, нема поента, може да се дискутира и дебатира до сабајле.
На крајот од денот кој како сака/мисли нека си воспитува.

@FriendOfDorothy Да, живеев во Холандија каде што е дива лига, се тепаа по улици и се уште што не.
За Шведска да, те поддржувам комплетно за начинот дека е така.
Претходната година малолетно дете со пиштол украден од дома уби човек, мигрант во Стокхлом под мостот на Скархомен. Се прашувам социјалните служби каков третман му дадоа.
П.с. се селам за некој месец таму.

 

Нежното родителство подразбира авторитет и граници.
Родител кој сè дозволува без да е авторитет, без детето да е свесно дека е тој авторитет, не е нежен родител, пермисивен е.
Нежното родителство како онлајн поим произлегува од студиите, методите на авторитативниот стил, се заснова на него.


И зошто те прашав тоа што те прашав - темава е "ќотек како воспитен метод" а тука е префрлена дискусија поради Миа која смета треба да се тепаат деца.

Затоа те прашав кој е тој авторитативен стил кој не е нежен, затоа што ако не е нежен (односно е груб) преминува во авторитарен, кој често вклучува и ќотек.
И пошто родителите кои се насилни се генерално луѓе со слаба саморегулација, може да бидат на цел спектрум од пермисивни до авторитарни итн.

Ама, не сме во "стилови на родителство" туку конкретно во тема за ќотек, а мислам ќе се согласиме дека ќотек и останати физички и психички насилни методи не се дел од здрав семеен однос.
Односно, за стекнување авторитет, не е потребно родителите да се насилни кон децата.

 

Што ако се дере и плаче. Тоа е умешноста да бидеш родител. Да останеш смирен. Затоа што што и да направиш поразлично, само даваш пример какви емоции да доживува понатака во животот. Кога некој ќе те изнервира, да удриш или да се дереш. Тоа не е здрава реакција. Здрава реакција е да игнорираш. А кога ќе престане, тогаш седнуваш да разговараш. Мене омилена метода ми е награда или да земеш нешто омилено и броење до 5. Мислиш дека од прва научи. Како да не. Душа ми излезе. Но, сега функционира. Порано во продавница цело време беше сакам ова сакам она. Неколку пати така правеше, сега, дете ко дете, ќе рече да купиме ова, кажувам не, немам пари, не е во план да се купи, било што и престанува. Наоѓаме нешто поинтересно, терам да ми помага, обично земаме мала количка за деца и на каса ми подава.

Ќотекот е за луѓе што немаат трпение. Дали ми дошло да удрам, да. Дали страшно сум се контролирала на моменти, да. Човек сум. Особено неспиен, постојано стимулиран. Ама не сум воспитувала никогаш со шамари, заушки, плескање по рачето, како што некои пробуваат да го наречат за да се оправда. Не спречува ,,лошо" однесување веднаш, ама на долг рок спречува и детето знае дека утре како да ги регулира своите емоции. Агресијата е за во теретана врз справите или било кој спорт. Немој да мислиш дека твоите не ти влијаеле со своите постапки во животот. Многу влијаат. Само треба реалноста да ја согледаш.

Најлошо што може да направиш од дете да се плаши од авторитет. Да молчи пред авторитети. Тоа значи кога ќе порасне да не е способно својот глас да го изрази пред луѓе кои му се авторитети. А има една изрека, и идиотите стареат, во смисла не дека нивните размислувања и мудрувања се најпаметното нешто за себе.

Ти градиш човек. Запамети го тоа.

 

Искрено да ви кажам, пола и јаче од вас не сте способни да расудите што е ,,плеснување,, по газе или по раче, пукање бокс, дигање на клоци, еден шамар оти ќерка ти курво ти рекла пред другарките оти си ја прибрала дома или тепање оти задоцнила дома, па сосем логично дека ќе равните еден удар со причина и секојдневно тепање од курташак и поарно што имате самосвест за ова па не ги удирате децата оти може и ќе ги комирате оти истуриле чаша вода.

 

Гош ај искрено прашање - дали истото тоа дете треба родителот да го плесне ако он го навреди? Да, не? Без филозофии.
Ти рече мајка ти нешто, ќе ја удриш еве као повозрасна?
Еве и други нека кажат.
Децата се учат према СИТЕ да бидат културни, а не само дома. На мајка ѝ нема да ѝ рече, ама на друг ќе рече.
Ако тепаме заради тоа што некој нешто ни рекол, ондак сите да ги тепаме.

 

Еве сега да ви кажам што се деси вчера:
На паркинг татко, мајка и дете може имаше 6-7 години. Детето со клуч или нешто друго не видов, гребеше коли. Родителиве гледаат и само нежно : Немој сине. Он 1 мин престанува и пак со поголема сила и храброст продолжува.
Ама еве со нежно го опоменуваа да не прави.
Они чекаа некој ваљда детево си "црташе" по коли..
6-7 години. Не се замешав чекав да видам мојата дали ќе ја дофати. Зашто нели не смееме да реагираме, туѓо дете е...

Како вие би реагирале на ова?

 

Мислам дека доволно се објаснив зошто нежниот родител нема авторитет.
Тоа што ти ќе ми подцрташ дека има во авторитет не значи ништо.
Ти ги изедначуваш со авторитетниот, а
постојат јасни разлики:
Авторитетен стил - има јасна граница и дисциплина, објаснета од родителот, доследност !
-однесувањето се корегира
-Родителот е водач на детето.
Нежниот- се поставуваат ама не цврсти граници, се бараат компромиси со детето и соработка.
Однесувањето не се корегира, се разбира низ емпатија.
Родителот не е водач на детето, сигурност е .

Тоа се тие големи разлики со “нежното” .
Многу родители мислат дека го практикуваат , но се многу блиску домпопустливото и лесно преминуваат кон него.

Како и да е, не ми се тупи повеќе , темава е несреќно префрлена во ќотек.

 

Мене мало дете во парк пробуваше да ми го земе телефонот и ми ја чепкаше ташната. Родителиве само го викаа од далеку. Јас прибрав телефонот, ташната ја ставив на другата страна. Не го плеснав, не му се дерев. Од нив очекував да го тргнат, ама не го тргнаа, само го викаа, па ова самото отиде после по нив. Ама ЈАС не го истепав.

 

Би му го земала предметот да не може да гребе, пред се.

 

Во детската глава има разлика меѓу тепање по раче, газе, бокс, дигање на клоци? Ако дечко ти те шлакне и ти удри бокс, ќе правиш разлика

 

Па нормално нема да го тепам. Ама како родител нема мирно да му речам: Немој сине и да си гледам наоколу, туку на првото одам , го земам за рака и го држам до мене. И казна ќе му следува. Без она што најмногу го сака одредено време. Плус културно е да оставам број на колата за да му платам за поправка.

Овие бре со прст не мрднаа.. со прст. Нови скапи коли гребеше.. ама ете нежни беа.

 

И тоа како разбира, ако му ги покажеш последиците од истото и му објасниш кои му се границите. Конзистентност, трпение и јасни граници, без попуштање. При тоа нема дерење, можеби мало повишување тон, и нема ќотек, ни воспитни.

Еве јас можам да кажам, дали поради начинот на воспитување, дали поради карактерот, не ми се има случено детето да ми има тантрум во јавност, било да е маркет, или било каква друга продавница. А секаде ги носев. Дома имале, да, не ретко. На различен начин сум реагирала, зависно од ситуацијата, а верувај, не било лесно секогаш (дигнав еднаш рака и никогаш повеќе) да се справиш со тие изливи на бес и немоќ. Оти тантрумите се тоа, изливи на бес, немоќ и фрустрации оти не може и не знае емоционално да се контролира. И сега ако и јас не можам да се контролирам и почнам да викам и да го удирам, како ќе го научам на емоционална регулација и контрола? Се што ќе научи е дека може да удри послаб од себеси кога ќе се изнервира поради нешто и ќе изгуби контрола врз себе. И така е еден од начините на кој се создаваат насилници. А друг начин е она, разгалувањето, пермисивноста кога е се дозволено и не се поставени граници и контрола. Затоа има деца како насилничките од Ѓорче. Тие деца се испуштени од раце затоа што им е се дозволено, само да не ги замараат родителите.

 

Кај тодлери не ни има ич па логика ќотекот, тоа нема појма што му се дешава (затоа и тантруми), ќотек ќе го вразумело. Фрустрација, физички и ментален замор, прекуумерена преоптеретеност во секојдневието, недостаток на трпение, сето тоа НА РОДИТЕЛИТЕ се причините зошто бираат ќотек, не дека ќе напраат нешто со тој ќотек, само се самозалажуваат колку моментално да им олесни, детето да заќути, да се повлече. Сето тоа зошто самите родители не прават ништо во врска со сопствените емоции, тантруми и фрустрации. Демек ако си родител автоматски си доволно мудар? Доволно трпелив? Доволно свесен? Доволни едуциран за деца? Доволно храбар? Доволно соочен со сопственото его? Доволно дисциплиниран? Доволно немрза?
Имам впечаток дека многу родители едноставно ги мрзи. Ги мрзи да бидат физички присутни со децата, вклучени, непасивни. Ги мрзи дури да бидат будни. Попладне е, децата се надвор, сами, прават што сакаат. Родителите се дома, спијат. Со саати никој не искача да провери дали децата уште им се тука. Ги мрзи да зборуваат, да објаснуваат, да комуницираат. Ги мрзи да им го земат предметот од рака со кој детето гребе коли! Добар дел едноставно ги мрзи. Па ко ќе направи беља некој пат, ќе му го помодри газот да не може да седи неколку денови, за да знае за друг пат ко ќе излезе надвор само во светот, да не прави бељи кои ќе му го реметат раатот на родителот.

 

Си требала да ги прашаш, и вашата вака кога ја гребе мирно си седите?!

 

Искрено страв ми беше од таткото. Обично таквите "мирни" родители знаат да избувнат зашто некој детенцето кое " ја искажува својата уметничка страна" му го опоменува.

 

лол сценариово, како за на филм.
Значи толку многу работи испомеша, што не ни знам дали си свесна дека каша попара ти е мислењево.
Уствари ти мислиш дека ако плаче за играчка, утре ќе иде да гори други деца со цигари? Jumping to conclusions на посебно ниво.

 

Најдобар начин за воспитна мерка е казната,да се казни детето така најдобро ке научи .Кјотек по газето не е ништо, ако направило нешто сериозно и страшно,кај некои деца можеби ке помогне, Кјотек за секоја работа, Кјотек што излегува од граница не е добро за психичкиот развој на децата. Кажав и пак ке нагласам најдобро е да се воведе казна.
Ние денешните модерни родители се однесуваме презаштитено спрема нашите деца,со таа наша презаштитеност ги правиме децата слаби. Многу грешиме но не признаваме дека правиме грешки.
Јас лично од моите грешки научив многу, секогаш со првото дете грешиме со второто веке учиме каде грешиме, што е проблемот.
Детето треба да разликува што е добро што е лошо, што може да направи што не смее ни да помисли да направи.
Родителот треба да го спрема своето дете за живот, да му ги објасни работите дека животот нема да го гали,треба да се научи дека не е ништо розе боја.Да го воспита да стане човек стабилен, психички здрав, кој утре ке чекори и ке си донесува сам одлука, и ако минува низ некои проблеми,кризи да стане уште посилен,и да биде благодарен за се во животот.

 

Ова не е нежно, туку пермисивно. Не знам како не може да ја согледате разликата.

Ако веќе морам да се декларирам, спаѓам во тие "нежните" родители. Кај мене нема дерење, уште помалце па тепање, дури ни тоа што го викате шлапкање за да научи. Па замисли, моето дете е ултра примерно, дисциплинирано, сочувствително, точно знае кои се границите и знае да разликува добро-лошо однесување.

Во ситуацијата што ја опишуваш, како прво на моето дете нема ни да му текне такво нешто да направи, затоа што некој вложил време и внимание да му објасни зашто не смее да уништува туѓа сопственост. Но, еве да речеме се случило. Прво во истиот момент ќе му беше одземен клучот и со сериозен тон, значи без дерење, ќе му беше објаснето зошто не смее да прави така и кои се последиците.
Ако има трескање од земја, во истиот момент го враќам во кола и си оди дома. Кога ќе се смири, ќе слуша одново што не чинело во неговото однесување. И ќе научи!

Девијатно/деликвентно/насилничко однесување не дозволувам. Си го следам детето во секој момент и се што сметам дека не е во ред во неговото однесување корегирам. Дома не седи пред ТВ за јас да кулирам. Дома се работи со него.
На игралиште јас не седам на телефон, а тој да е оставен сам на себе, да крши играчки или да тепа деца. Значи моето дете тротинет не вози на игралиште за да не удри некое дете несакајќи. Го паркира сам пред игралиште и кога ќе види друго дете како вози внатре иде и им кажува зошто не треба да се вози, дека си има патека за тоа.

Значи се може да се се реши без дерење и делење на шамарчиња. Прашање е колку родителот сака да се вложи, да се посвети да го воспита детето како што треба.

 

Џабе е, упорно не прават разлика меѓу нежно родителство и пермисивно, па дури да не речам и неинволвирано каде нема ниту љубов ниту контрола во односот со децата.
И упорно задаваат несоодветни примери, точно како што и самата ти напиша, целта на целото воспитување е да не доаѓа воопшто до такви инциденти. Во никој случај ќотек или било каква физичка казна на дете не е во ред. Напротив, разговор и учење како да се однесува многу пред воопшто да дојде до некои ситуации - превентивно наместо корективно (секако, не можеме сите работи однапред).
За жал, точни се констатациите дека овие нови генерации се апсолутно размазени, никаква емпатија, никаква почит кон повозрасни, кон учители и професори, кон вработени во услужни дејности итн. Но, не е причината што не јадат ќотек ко што велите дека во ваше време било, туку се им е дозволено без никакви граници, без никакви последици, без да им се укаже зошто нештото е погрешно и како би било правилно. Од една странс се родители кај кои има многу љубов и никаква контрола и авторитет, а од друга има премногу родители кои ниту љубов ниту внимание им посветуваат на своите деца.
Вистина знае да е тешко да се постигне идеален, оптимален баланс, но во никој случај ќотек не е решение ниту лекција, туку разговор и укажување на грешки и на правилни однесувања.