Ваши дела – поезија или проза

Само посакав да те гушнам уште еднаш,
да го запрам за миг овој луд и брз свет,
кој не демне,
и не го можам,
врз кој газам со чевлите ветви,
за да стигнам до тебе,
да ти кажам сè што премолчив одеднаш,
додека времето ни крои нов и далечен свет,
без нас,
каде се губи погледот наш,
без крилја и насмевка вредна илјада ѕуници неискажани,
а толку многу сокрива и не издава,
врз небото модро, сосем случајно набрано со прстите наши, кревки и уморни.
Само посакав во прегратката твоја,
да пронајдам мир од сите ладни денови,
кои ги навјасаа нашиве души,
во топлото лето,
да се слеат повторно во твојата и мојата боја,
со крвта од срцето натопена и запишана,
исчистени од стари таги и болки,
од сомнежи,
за кои верував дека не се можни.
Но рацеве ми останаа празни во ноќта,
а мислата како сенка по тебе се уште шета и те бара во немиот поветерец,
кој ги милува очиве и ги занесува лисјата нежни,
дур сета снага попушта и се пара од телово, од недостасување за твоето лице,
насмеано, расплакано и мило.
Во секое сеќавање ја барам моќта во дамариве,
да го преживеам прагот на новата есен, која те наговестува со последната капка на дождот,
што врз дланкиве ми те носи.
Само посакав, но тишината твоја не ми одговара,
на желбите кои ќе останат само сон,
со кој се векува и умира без крај.
И додека срцево по тебе сè уште талка,
те гушкам во мисливе,
на некој невидлив,
изопачен и необичен начин,
за да се излажам себе си уште еднаш,
дека повторно ќе ми се случиш и повторно ќе те гушнам,
но овој пат, засекогаш.

 

Понекогаш како ноќва,
се прашувам каде ги оставив моите соништа,
каде загубив дел од себе,
на кое почивалиште да ги најдам..
И барам упорно чекор по чекор,
а со секој чекор парче надеж закопувам под земјата,
со секој чекор подлабоко и подлабоко,
таму каде ни сончев зрак не продира,
ни месечината не милува
та дури и темнината бега од мојата надеж,
чиниш проклета е,
чиниш од лоша крв задоена е,
од лошо семе изртена,
само плевел,
изгорен во еден летен здив,
чија пепел ми ги гори очиве,
и веќе ништо не гледам,
и веќе ништо не барам,
знам што ме чека таму некаде,
само крст и епитаф на него.

 

Душата ти е светла, зборува со добрината и кроткоста..... Колку пати досега се засрамив од твојата несебичност и пожртвуваност,од твојата поддршка - дури и во најтешките моменти за тебе ти помисли на мене и малечкото....
Некогаш беше жена - карпа, со утешен збор знаеше да смириш и успокоиш, а сега староста полека те зема во прегратките,во нејзините пазуви кои болат, изнемоштуваат и постепено го гаснат животот....
Ти посакував и сеуште ти пожелувам мирни и достоиствени дни поминати во здравје и виталност, ама веројатно не било пишано така....
Ноќва само солзиве сведочат колку многу може да боли срцево од нечија тажна, тешка судбина.....

 

Знам

Знам се,
и тоа што се крие како епитаф во зборовите твои,
и она премолчаното, неискажаното,
во дамарите љубоморно што го чуваш.

Знам и кога љубиш, чезнееш,
како звездите по своето небо,
па копнежот ти растргнува одвнатре,
како крволочен волк парче месо,
до гола коска,
до морничав крик..
И боли,
боли како илјада жигови истовремено
што ја горат кожата,
горат воздишките,
гори немирот,
горат бедрата,
тела испреплетени,
горат усни полни зборови неизустени,
безбојни,
па само крвта моја им ја гаси жедта.

Знам и кога се плашиш,
кога чекорот ти оди наназад во минатото можеби,
и бегаш, со тешки нозе бегаш,
од мене или од себе не знам,
ти се пресликува отсутноста во очите,
зборот,
на лицето,
и гласот незнаен,
а мене присутност ми фали,
и врел здив кој живот вдахнува.

Знам и дека има и ден и ноќ,
а сепак честопати
само целосен мрак околу мене,
знам дека е еден универзум,
а во мене два војни војуваат,
знам дека срцево до сега многу пати умирало,
а сега пак воскреснува со тебе.

 

Како реагирате кога ќе налетате на пастув со самодоверба?

Али онаа тивка, ненаметлива, поткрепена со интелигенција, ослободена од ароганција...

Дали одите на прсти,
застанувате,
за да не го исплашите?

Дали си велите:

Псссст...
не прави нагли движења,
може да исчезне.

Дали го прашувате
од каде е дојден
и дали има уште такви?

Можеби е еднорог.

Да, еднорог бил, еднорозите се почести.

Ова е нешто многу поретко.

Пастув со самодоверба.

Дороти Ќулавкова.

 

Ноќва кога залезот на летото
полека, бавно догорува
во нечии очи
и кроцум се прикрадува до моиве мисли
што немирно талкаат низ минатото
и нечујно бараат во спомените,
ноќва кога темнината шепоти
со зборови безгласни,
но силни и стаменити,
а совеста бара прочка
во оправдување на постапките,
вечерва кога едно срце заробено од љубовта на некоја друга,
копнее,
умира и пак се раѓа
во оганот на посакувањето,
исчезнува и пак воскреснува
во нежноста на емоциите,
заспива и повторно се буди во словото на вечноста,
вечерва кога мислата војни војува со неизвесноста на утринските мугри и со молитва им се обраќа,
да исполнат желба одамна посакувана,
исконска и скриена во плачот на нероденото,
еден збор брановито одекнува низ времето - прости.....

 

Има...
Има едно мало сонце
покрај мене вечерва,
што свети во ноќта и на месечинката ѝ се смее,
што сончето тивко го гали и приспивни песни му пее,
што прегратката
во спокоен допир го успокојува,
нишка и шепоти,
расти голема, среќна, безгрижна....

Постои сега...
Постои сега едно мало бебенце,
со усте ко шумска јаготка млада, црвена и штотуку созреана,
со очиња ко океани, модри и темни осветлени од месецот-чувар на детските тајни,
со лице тркалезно
ко погачка, ровка и снежно-бела,
со косиче, црно и густо
ко коприна,
со носе малечко, минијатурно,
ко чоколадно бонбонче....

Се роди,
се роди една голема љубов,
облагородена со мојата среќа,
која секој ден се поголема е,
која секое утро се посилна е,
а секоја вечер се понежна е,
се роди моето С......

 

Зошто усните ни занемуваат,
а толку многу имаат за кажување,
зошто се мора да се мери и сече,
за помалку болно да биде,
кога либелата одамна се скршила,
и ништо веќе не е исто.

Зошто да не можам да испеам љубов,
да танцувам заводливо со муграта,
да напишам сонет за твоите очи,
накитени со смарагден немир,
што неуморно ги криеш од месечинката што ги бара.

Зошто да не трчам босонога,
со илјада пеперутки во косиве,
и чекор што ја милува тревата,
како вино нечии усни во ноќта,
во кои се собрал сиот копнеж,
од кој горат телата на блудните,
што ги оставиле зад себе сите окови
и се предале на ноќта без страв.

Зошто да не се искапам гола,
во длабочината на една солза,
која ги знае сите вистини,
од кои душата повторно се раѓа,
слободна и бестрашна во ноќта,
без минато,
без спомени,
без бреме,
сосема невина и чиста,
фрлена во грев од еден допир незнаен.

Ако сепак замолкнам во ноќва,
нека ме убие неискажаното,
нека згасне сета светлина во очиве,
и таа една искра што танцува во срцево како заборавена молитва.

Нека остане само тишината,
тешка како свештенички крст,
што ја носам во себе од раѓање,
па нека замолкне се она што некогаш горело на усни,
пеплосано со последниот здив.

Ако некогаш пак замолчам,
никогаш повеќе нема да пропеам.