Ваши дела – поезија или проза

Само посакав да те гушнам уште еднаш,
да го запрам за миг овој луд и брз свет,
кој не демне,
и не го можам,
врз кој газам со чевлите ветви,
за да стигнам до тебе,
да ти кажам сè што премолчив одеднаш,
додека времето ни крои нов и далечен свет,
без нас,
каде се губи погледот наш,
без крилја и насмевка вредна илјада ѕуници неискажани,
а толку многу сокрива и не издава,
врз небото модро, сосем случајно набрано со прстите наши, кревки и уморни.
Само посакав во прегратката твоја,
да пронајдам мир од сите ладни денови,
кои ги навјасаа нашиве души,
во топлото лето,
да се слеат повторно во твојата и мојата боја,
со крвта од срцето натопена и запишана,
исчистени од стари таги и болки,
од сомнежи,
за кои верував дека не се можни.
Но рацеве ми останаа празни во ноќта,
а мислата како сенка по тебе се уште шета и те бара во немиот поветерец,
кој ги милува очиве и ги занесува лисјата нежни,
дур сета снага попушта и се пара од телово, од недостасување за твоето лице,
насмеано, расплакано и мило.
Во секое сеќавање ја барам моќта во дамариве,
да го преживеам прагот на новата есен, која те наговестува со последната капка на дождот,
што врз дланкиве ми те носи.
Само посакав, но тишината твоја не ми одговара,
на желбите кои ќе останат само сон,
со кој се векува и умира без крај.
И додека срцево по тебе сè уште талка,
те гушкам во мисливе,
на некој невидлив,
изопачен и необичен начин,
за да се излажам себе си уште еднаш,
дека повторно ќе ми се случиш и повторно ќе те гушнам,
но овој пат, засекогаш.

 

Понекогаш како ноќва,
се прашувам каде ги оставив моите соништа,
каде загубив дел од себе,
на кое почивалиште да ги најдам..
И барам упорно чекор по чекор,
а со секој чекор парче надеж закопувам под земјата,
со секој чекор подлабоко и подлабоко,
таму каде ни сончев зрак не продира,
ни месечината не милува
та дури и темнината бега од мојата надеж,
чиниш проклета е,
чиниш од лоша крв задоена е,
од лошо семе изртена,
само плевел,
изгорен во еден летен здив,
чија пепел ми ги гори очиве,
и веќе ништо не гледам,
и веќе ништо не барам,
знам што ме чека таму некаде,
само крст и епитаф на него.