Ваши дела – поезија или проза

Како два рида исти,
една река тече меѓу нив.
Енергијата танцува додека срцето се чисти,
поврзаноста ќе остане до последниот здив.

" Се гледам себеси во тебе" рече,
па се насмеа од срце, детски.
Очите леат солзи, срцето пече,
благодарност ја исполнува студената соба.

 

Чуден е денов октомвриски,
со изобличени црни облаци,
кои злокобно и дождливо ни се смеат,
на маските наши разнобојни,
што толку гордо ги носиме секој ден,
чиниш лицата ни се грди,
а не тоа под нив што се крие,
пред кое окото мудро замижува,
пред кое човек на човек волк станува,
кој ранува и кога сака да милува,
па биднува крвник на твојата крв
и тогаш одразот му станува туѓ,
заслепен од својата вистина,
задоен со себичност и суета,
кој ја препознава жарта што во солзата ја чуваш,
и во краевите на очите милно ја сокриваш,
за со пепелта во која сам те изгоре
со свои раце да ја изгасне,
како никогаш да не постоела,
можеби и никому потребна,
а премногу за овој свет.

Но тука, под мојата маска
лежи мојата вистина,
која е сосема поинаква,
убава и ненаметлива во својата разголеност,
без ништо грдо во неа,
сосема доволна за овој свет,
а сепак малку за два,
оти срцево не може за две тела да чука,
ниту душава да се растргне на две страни,
еден свет не може да се подели на два,
затоа само тивко ќе постојам
како нем набљудувач на својата судбина,
запечатена со твоето отсуство,
кое толку силно се чувствува понекогаш,
па мирис на копнеж ми го буди телово,
жедно за есенски дождови во ноќта,
извајано од страст и немир,
створено е да љуби, да биде љубено,
од допир кој руши невидливи бариери,
и гради едни наши светови,
од срце кое ќе чука на моиве гради,
толку тивко, нежно, сонливо,
без страв од будењето на зората,
и едно сонце на мојата перница,
чии зраци темината ќе ми ја прегрнат,
и нема само мојата светлина да ја грее ноќта,
туку сонце што знам дека овојпат ќе ме стопли,
без да ме изгори.

 

Случајност

"Зарем е случајност што те запознав?"
Велат оваа реченица е клише.
Ќе беше само ако ова не беше од Бога.

Да не го најдев Св. Никита во твојот дом ќе беше едно големо клише.
Да не беше истиот оној кој ме извади од пекол и ми го спаси животот ќе речев дека е случајност.

Не е често, нешто што се случува на секој втор, ова е нешто за кое се везеле книги во Библијата.
Ова е чувство кое те треска од земја за да ти даде надеж.


Плачев и се прашував зошто траеше кратко?
Клише е дека " убавите нешта траат кратко".
Јас верувам дека ќе трае цела вечност.


Еден ден ќе остареш, ќе ти треба дете кое ќе ти однесе чаша вода, ќе те покрие со меко ќебе.
Сакам јас да бидам тоа, но клише е што никогаш нема да дознаеш.

 

Не барај ме,
кога ќе падне и последниот есенски лист,
само згазни го со цврст чекор,
и премини ја улицата на тополите,
која веќе не мириса на љубовници,
чија трага дождот им ја изми.

Не барај ме
кога ќе те жегне недостигот на времето,
само прошепоти ми го името и пушти ме да се претопам во мигот,
како усни врз усни
што никогаш не се пронајдоа на веков.

Не барај ме
и кога дождовите ќе стивнат,
па ветрот ќе ти донесе нота од мојот глас,
слушај го мојот шепот со милост во срцето,
знаеш и самата бев милост со тебе.

Не барај ме,
ни во снегот декемвриски што ќе дојде,
и донесе со себе студови,
од кои замрзнува сета гордост и суета што ги носиш,
и останува само празнина во душата,
која неуморно ќе ме бара во снегулката што нежно образот ќе ти го топли.

Те молам не барај ме,
само во моите светли утра и разиграни мигови,
зашто не бев создадена само од сонце,
туку и од бури кои ти никогаш не ги виде,
а твоите вешто ги криеше помеѓу зборовите,
во недоречените реченици,
во невидливите бездни меѓу нас,
што ни најубавите зборови не можеа да ги премостат...
премалку беа.

Не барај ме,
ни во стихот, ни во песните,
ни во она што измеѓу беше,
ни во денот, ни во ноќта,
во кои некогаш и молчењето ни беше доволно,
немој,
зашто ако ме пронајдеш
ќе мораш повторно да ме изгубиш,
а јас веќе не знам како се заминува од нечие срце.

Не барај ме,
кога веќе самиот ќе решиш да ме пуштиш,
не повикувај ме назад
тогаш кога тишината ќе ти стане претесна,
зашто јас веќе научив како се заминува од нечие срце.

Не барај ме.

 

Ако моето перо засекогаш замолкне во ноќта,
и овие зборови останат мојот последен глас,
нека бидат сведоштво за моќта на љубовта,
како завет што го оставам по моето заминување.

Пред да стивнат овие редови во тишината,
сакам да го соголам сето она што бевме,
да ти кажам како твоите очи
станаа единственото засолниште за мојот изгубен пат.

И не те сакав затоа што беше совршенство,
туку затоа што во твојата близина
секој скршен дел од мене наоѓаше утеха,
а моите немири стивнуваа во твоите рани.

И ако мојата отсутност стане тешка далечина,
а овој земен праг се претвори во бездна,
не дозволувај тагата да те влече кон мојот мрак
и не барај ги моите очи во ладните ѕвезди.

Побарај ме во топлината што ти остана во градите,
таму каде што мојата љубов ти стана штит од светот,
оти јас не заминувам никаде подалеку од твоите мисли,
а моето срце засекогаш ќе дише низ твоите спомени.