Ваши дела – поезија или проза

Jedna tuzhna pesma o nesrechnima...

Kao juche da je bilo
kao juche da mi se snilo
ono veche kad si zauvek otis'o od mene.
Bilo je petak,
bash dobro se secham.
Nismo se videli dugo,
pa sa otishla k tebi, moja tugo.
Ja u haljinu crnu,
kao od tad da sam osetila neku mrzhnju ka svetu.
A, ti obuchem u belom...
andjele moj beli.
Pa, zagrlila sam te snazhno,
taj zagrljaj je trajo dugo, mozhda bash nadrealno dugo.
U tom trenutku ljubish me i govorish mi koliko me volish,
eh... da chujem te rechi josh jednom u zhivotu molim.
Odvajash se od mene, pa krenesh ka drugoj strani ulici
da bi mi donio iznenadjenje.
Ali proklet auto je u tom trenutku s brzinom svetlosti kroz ulicu letio i bash se u tebi zalepio.
Vrishtim, dok panichim.
Zovem, a niko ne chuje.
Plachem, a niko ne dolazi da mi pomogne.
Dolazim do tebe, sav u krvi,
pa zovem neki drug koji mi izlazi prvi.
Gledam tebe, topim se sva...
drhtim, chuje samo jauci i placha.
- Probudi se, ej! - vichem ja,
ali nema fidbeka.
- Trebash mi! - opet preklinjem te ja,
ali od tebe nema ni jednodg glasa.
Hitna pomoc je stigla,
velika uzbuna se digla.
Uzeli su tebe i oteli od mene,
uhvatila taksi i dosla za tobom u hitnu,
u tom trenutku samo ti si mi bio bitan.
Chutim, chute svi oko meni,
nisam uopshte imala vreme da razmisljam o sebi.
Palim cigaretu, drhim dok uvlacim dimove,
u glavi mi prolaze razne filmove.
Dodjem do operacioni sali, chujem lekara kako viche ostalima da ga spase i pored toga shto su shanse male.
Padam na koljenima i pogledam ka gore,
kazhem: Bozhe, spasi ga jer ja ga volim.
Ali u tom trenutku, glas lekara mi prekine molitvu.
Dolazi i svima ovo govori:
- Zhao mi je, dali smo sve od sebe...
Gubim se i padam, klizam se po plocice i posle neko vreme budim se.
Dolazi tvoj najbolji drug i mazi me po kosom,
kazhe mi: Ne bi on sad ovakvu hteo videti te, daj se saberi i idi kuci da odmorish.
Mahnem sa glavom, osvestim se i opet pocinjem da jauchim.
- Ovo je za tebe - rekao mi je drug.
- SHTA JE TO?
- Njegovo iznenadenje - reche i odoshe.
Otvorim, vidim kutijuicu, a u nju prsten i porukuu: Volim te, udaj se za mene!


Пишувам на македонски, англиски и српски. Да не дојде до заблуди.

 

Спомен на никој

Ми завибрира телефон и го видов знакот за порака. Во 2:35 по полноќ. Познат број без име. Нозете ми се пресекоја без да ја прочитам содржината. Милион мисли ми поминаа, ладна пот ме облеа.
"За 15 мин те чекам кај скаличките"-гласеше пораката.
Телефонот ми падна од раце. Се тресев цела.
Го облеков платото, оставив пари за пијачката и заминав од кафичот.
После точно 7 месеци повторно се упатив на иста адреса. Позната улица, познато се... додека чекорев како да лебдев. Сонував. Сонот стана јаве. Тој стоеше кај скаличките и ме чекаше. Како времето да застанало. Како вчера да беше нашето последно гледање. Се гушнавме и влеговме. Добро познато место.
Се раскомотив по навика, си ставив вино и седнав.
Дожд од спомени се истури врз нас. Разговори бескрајни, сеќавања... сеќавања на едни среќни луѓе кои ноќта ја користеа да се заедно, а со светлината на првите зраци тие исчезнуваа. Не постоеа. Како ѕвездите кои светат во темнина, а потоа сонцето ги сокрива.
И овој пат првите сончеви зраци кпи влегоја низ ролетните ни кажаа дека е време да се изгубиме. Пак.
Тивко се извлеков од неговата прегратка, се облеков, го бакнав за лесен сон и заминав.
"Ти благодарам за прекрасната вечер. Убаво беше пак да го поминеме тоа среќно време" искуцав пред да заспијам, а длабоко во себе го закопав тој спомен за него. Спомен за оној кого пред луѓето го нарекувам никој.

 

Сакам другарка близначка да е моја.Некоја која исто и требам близначка јас.Оти сакам да ја прашам дали знае колку боли молчењето.Колку боли кога не знаеш зошто молчат.Кога ти имаш сплетено цела приказна и ја носиш во кошничка оти е голема ,а тој зборовите ги скрил во главата.Да ја прашам зошто луѓето молчат па секој сомнеж збори.Сигурно знае,или можеби не зошто ми е близначка.Ама нема врска,заедно ке збориме.За да ја победиме неговата тишина.Да ми ја избрише солзата од левата страна на лицето,а јас нејзи од десната.Да ми кажи зошто денововите ми се тмурни а ноќите бесони.Оти депресија ми го тишти срцево.Оти одамна не знам што е сон.Зората ми е другарка а денот непријател.Оти од вечерва јас ке те пуштам да молчиш,само немој да прозбориш прекасно...

 

СЕ ПРАШУВАМ КАКО БИ БИЛА ПОСРЕЌНА? АКО ТЕ НАЈДАМ ИЛИ АКО ТЕ НЕМА?

Сакам да си легнам и да не мислам на ништо. Сакам да се разбудам, да ѕирнам низ прозор и да речам "сонце, каде ќе ме грееш денес?". Да се дотерам додека ми трешти музика во соба, да играм стомачен танц, да правам секси пози, да фрлам една насмевка во огледало и да си кажам "прекрасна си токму ваква". Да ставам слушалки на уши за да го слушам мојот свет, а да го гледам обичниот та да си створам приказна: "си беше еднаш...".

Да седнам покрај прозор додека ми се чудат луѓето кому му се смешкам и каде сум заталкала со мислите. На која ли убавина мислам? А всушност воопште да не мислам.

Да седнам во кафуле и да си порачам кафе да ми биде комплетна сликата иако не пијам, да дојде некој познаник, некој пријател, да помуабетиме, да пролета флерт меѓу трепки и запчиња да грицнат усна та да се испратиме.

Да ми зајде сонцето во паркот на клупата на која го љубев него, на клупата на која ми се дробеше срцето, та потаму кај езерцето каде еднаш за еден роденден се опив, оти беше мој роденден, та да го пронајдам стеблото каде се изрезбани две букви, љубовта на мојата сестра со туѓа крв. Да се сетам на таа љубовна избледена приказна, та да скршнам надолу на кејот каде гледав милион зајдисонца.

Та да тргнам назад свесна за силата и слободата, свесна за се што поседувам, сама со среќата, да се вратам дома. Да се вратам дома каде ми е мирот и каде ќе те барам сега тебе со погледот. И се прашувам како би била посреќна? Ако те најдам или ако те нема?

Само сакам да сум слободна, на еден ден јас и мојата среќа. И патем целиот свет..

 

Cherry Blossom

I saw the world through
eyes of glass.
Ghost, tall and thin.
What i can't see, please tell me.
- Little petals, white and rosy.
Flying in your garden
You really can't see the beauty
in everything,
I don't even think you can see me.
... But Cherry Blossom
on a moonlit night

 

Чувам толку многу (не)луѓе
во срцево
што на моменти мислам
дека ми е пренаселено.

 

Сакам да ти се јавам
да ти изнакажам се' и сешто
од дамнешни радости
зборови
гадости
наеднаш се во мене секнува
(бар да имав солзи
да можам да те исплачам)
се сепнувам
минутите се одбројуваат во тишина
молчиш ти
молчам јас
Со тоа се' е кажано.

 

А освен по форумов има друг сајт каде можиме да ги објавиме делата ?

 

Briar Rose

Briar rose, bloody red,
Why do you dream of tangled
vines with thorns?
Briar rose, bloody red,
Why do you dream of the fair
maiden that mourns?
As pearls of winter fall upon you,
-How cruel is this season,
to inflict melancholy just by
freezing your petals in the
eternal swirl of time...

 

Чија жртва и чиј роб сум се прашувам?
Чија сум воопште?
Своја?
Негова?
Сираче?
Да знаев, да научев како да се носам со тагата брош ќе ја сторев и гордо ќе ја покажував "погледни свету како ми сјаат очите после солзите".
Не научив, можеби и никогаш нема да научам. Можеби никогаш нема да умеам да умрам за среќа.

 

Беше и остана нешто во нејзина сопственост.
Една и единствена, негова и вечна.
Спротивна на неговите очекувања, желби, но далеку подобра од останатите.
Контрадикторна во секој смисол;
Олицетворение на совршеното несовршенство.
Нескротлива и дива, а нежна и добра;
Единствена што успеа толку мала, невидлива и ситна да се едначи со него вртејќи се околу друг.
Чека, ја чека трпеливо и ја набљудува како напредува и од девојка станува жена.
Не ја остава да замине од него, а не ја повикува ни да остане...огромна дистанца зошто ако ја приближи ќе ја повреди.
А колку и да бега и да ја избегнува таа е тука, да, на огромна дистанца, но дополнително ја крева температурата која и така е на многу високо ниво и ја прави нивната привлечност бесконечна..

 

Two white orchids


White orchid, my beautiful white orchid,
where have you innocently bloomed?

,, In the garden of dreams, but you picked
me up and gave me to a blue lady ,,

White orchid, my beautiful white orchid,
why are you now all yellow and drooped?

,, Because you forgot me when you saw
two white orchids only blooming in her eyes ,,

 

https://krajbrezjenadvasprotivnisveta.com/2017/03/21/аура/
Аура
Во местото каде стоиш
се преплетуваат туѓите очи
со лакомост ти го впиваат ликот
чиниш си споменик
неподвижен,
недофатен,
грандиозен.
Носиш кокичиња во џебови
и раце полни безгранични светови
кои нудат прибежиште,
даруваат нежност,
мила,
свилена,
потребна.
Во местата каде одиш
се распостилаат твои траги
што ненамерно ги оставаш
со секое твое движење
природно,
грациозно,
ненаметливо.
Во глувата ноќ
те повикуваат во мислите
сакајќи да ти заспијат во коса
чиниш си приспивна песна
нежна,
тивка,
повторлива.
Во светла соба
се натпреваруваш со зраците од прозорот
кои се послаби од твојата аура
чиниш си духовен гуру
просветлувач,
спасител,
светлина.
Во самотијата на мигот
се бориш со неповиканите мисли
што знаат да параат уши
чиниш се гласна бука
ритмична,
хаотична,
неподнослива.
Во неочекуваниот лавиринт од темнини
се издигнуваш над нив,
или се претвораш во темнина
чиниш си мрак,
а ти тоа не си,
а можеби и си,
ти си светол мрак.
Во очите ти свети зрак
се огледуваат многу во нив,
со желба да се пронајдат себе
чиниш си огледало,
блескаво,
чисто,
јасно.

 

Kreni ja glavata i pogledni okolu sebe. Pogledni ubavo okolu sebe, no prethodno trgni gi crno-belite ocila i frli gi najdaleku sto mozes ili zakopaj gi vo zemja za da ne mozes nikogas poveke da gi najdes.
Pogledni okolu sebe. Se razbudil nov den. Pocuvstvuvaj ja ubavinata na utroto, mirisot na cajot od nane so kriski limon i dozvoli mu na neznoto utrinsko sonce da te pogali po glavata.
Vpivaj gi ubavinite na zivotot. Tie se nasekade okolu tebe.
Zosto dozvoli niz magla da ti minat dragoceni dni, meseci i godini, patejki po izgubenoto i kopneejki po toa sto go nemas...? Soberi sila i turni ja od sebe grozomornata depresija i taga, koisto sto ja razoruvaat tvojata krevka dusa.
Obleci lesna i udobna obleka, zamini vo priroda i napolni gi gradite so svez vozduh.
Ubavinata i srekata se nasekade okolu tebe, no i vnatre vo tebe. Razbudi gi vo sebe: dobrinata, blagodarnosta, vedrinata, nadezta, radosta i optimizmot...Razbudi ja ljubovta vo sebe. Nasmevni se. Losite misli i cuvstva neka si zaminat.
Zapocni da ja slikas novata stranica od tvojot zivot so veseli, zivi i razigrani boi.
Slusaj zanesna muzika. Tancuvaj.
Vnesi harmonija vo sekojdnevieto. Sakaj se sebe si. Gusni ja silno tvojata majka. Nekoj bi dal se za da moze da go napravi toa.
Procitaj prekrasna kniga, gledaj go najnoviot film so tvojot omilen akter, izlezi na prosetka i napravi interesni fotografii.
Zivej...!
Tvojot zivot e samo tvoj i vo tvoi race...


P.S. Izvinete sto e latinica, no go pisuvam od telefon...

 

How about begin again?

Maybe the start
was bad for beginners like me
to fully open my heart
and let the beat go hard.

It was perfect for the first kiss
but my stupid brain
was afraid of that...so I miss...

I want your hugs and cuddle again with you now
I can feel you still
touching my skin
Oh God why...why I didn't let you?

Teach me baby now
I was wrong,yeah
your lips on mine
the heat will rise up.

Just one touch
just one kiss
will change it all...
How about to begin again?
I will let you to kiss me wilder
and we don't need a plan
just say and lets give a chance.

I can't do this anymore
walking on the same old road
just to feel you there.

I did it all and look so stupid
like i was without mind
why my fear gets over me?
I must confess
In another us I still believe.

But in the end
this is just a song
perhaps my imagination is so wrong
to kill my thoughts
and say this to myself:
I have feelings and must learn
how to show it...
I can whisper it or I can yell.

 

Не сум сама(за Ј)
Можеби не размислив баш јас најдобро
Во мисли ми се всели сосем случајно
Сега ми си фатална опсесија
Без тебе сум како во блага депресија

Твоето присуство е со секој мој здив
Тоа што од нас се откажа
Мојот мозок е крив

Немој да мислиш јас сум сама,не,не
Да си тука до мене би дала се'

Ова чувство прв пат е во мене
Но дали е истото и со тебе?

Крвта ли ти врие?
Телото ли ти се запотува?
Дали ги бараш усните мои
Како што ги барам јас усните твои?

Јас не сум сама
Ти зборуваш со мене
Иако во реалноста...се'е штама

Срцето ми лупа триста на саат
Те гледам и се претворувам во мраз

 

Знам дека постот не е за овде но неможев да најдам тема. Има личност која многу ми помогнала во живот не сум ниту малку креативна а сакам да и се заблагодарам со честитка со неколку реченици, доколку може некој да ми помогне бидејќи сте умни глави. Ви благодарим

 

Еве еден мој текст
Чекорам сама по темната уличка која нема крај. Од небото наместо капки дожд паѓаат прекрасни црвени ливчиња од ружи. Целиот асфалт е црвен и толку необичен, повеќе од прекрасен. Те гледам тебе како ангел кој се наближува накај мене. И да тоа си ти, но овојпат не бескрајно индеферентен како секогаш. Ми се приближуваш, ме гушкаш нежно и шепотиш : ЗАР НЕ Е ПРЕКРАСНО ЉУБОВ МОЈА ЈАС И ТИ САМИ БЕСКРАЈНО ЗАЉУБЕНИ НА ОВОЈ НЕОБИЧЕН ДОЖД ОД РУЖИ ? Молчам , не можам ништо да ти одговорам. Длабоко во твоите очи гледам нежност што целиот живот си ја чувал само за мене, гледам искрена љубов. Ме бакнуваш, а јас чувствувам како за последен пат да ги бакнувам твоите усни. Се оддалечувам од тебе неколку чекори и преплавена во солзи, загушена во тага зборувам: Можеби ова е сон од кој не сакам никогаш да се разбудам или можеби илузија која се повеќе го разранува моето срце, која ќе заврши веднаш штом ги отворам очите. Но толку би сакала да е реалност јас и ти на овој прекрасен дожд од ружи. Да тоа беше прекрасен сон кој би сакала да го сонувам секоја ноќ . А сега спиј ангелу мој и сонувај го барем еднаш мојот сон.

 

Утринско небо обасјано ѕвезди.
Цилиндрични кругови танцуваат
во ритам на изгаснати отпушоци.
Проститутки во одело, фатиле
црвени беретки в рака и итаат некаде,
дур безбојни балони лебдат во просторот.
Немо тло, а не сме ни над облаци.
Филм во една нијанса...
Минијатурен, вештачки, смешен филм.

Ти, со модрите очи, покажи му на градот
сув јаглен, каде те боли.
Нека ти ја исцелува страста, и склопи очите
во хетерономниот јазол.
Нека те соголи сред калдрма, и натера да го бакнеш
тротоарот со вкус на потпетици од Прада. Тој ќе ти шепне
каде одат проститутките кога удира сребрениот камшик...

 

СОЛЗИ ОД ВОСОК


И ме преколнуваш да те сфатам,

и молиш да те подигнам,

јас не постојам,

зарем не сфати,

и престани да ме бараш и да ме создаваш,

можам само да ти дарам

солзи тешки од восок,

зошто јас сум само кулата на Вавилон

во твојата мизерија.

Не ме барај.

Не.

Ме.

Создавај.

Кога сум се родил,

и јас не знам.

Твоето модро срце

ме изгради како кула од карти,

за да се огледува во мене,

јас сум ти романтична халуцинација,

магична прашина сум,

Во...

Твоето...

Постоење.

Во аглите на твојата мрачна соба,

јас се наоѓам,

но зарем таа постои некаде на друго место,

освен во твојата болка?




Monika, 2016