Го изгубив бебето во деветти месец...

Ako se e odlepila placentata i toa se gleda na eho mojata bese malku odlepena pa se gledase na eho i isterav cela bremenost dokraj i se se zavrsi ok

 

Zdravo ako moze da mi kazes
Kaj koj transfuziolog odese vo struga i koj ti odredi kleksani za dimerite?

 

Некои работи во животот едноставно се случуваат, секогаш ќе се прашуваме зошто, ќе ја бараме вината во себе, ќе го обвинуваме докторот, ќе ни е крив цел свет, но "ете така требало да биде" е единствената утеха која некој може да ти ја даде во тој момент. Мене ми се случи следново:
Имам дете и чекав да достигне одредена возраст за да одам на второ. По неколку месеци обидување забременив. На ехо не едно туку две бебиња. Среќа, страв, шок. Како ќе постигнам со 3 деца, дали ќе можам, дали ќе сум добар родител. Милион прашања во главата. Времето тече, се навикнувам психички и се спремам за близнаци. Стравот расте, но и радоста после секој преглед дека напредуваат супер, дека растат соодветно спрема неделите, дека ретко кога две близначиња цела бременост напредуваат подеднакво.
И потоа шок. 35 недела одам на закажан преглед, каде се гледа дека едното бебе нема срцева акција повеќе... Понатаму се е како во магла. Прашуваш зошто кога и како се случило, одговор нема. Пред само 10 дена се беше супер. Сега останува да размислуваш на тоа кое е во добра состојба да се роди здраво. Среќа во несреќа бебето е супер. После пораѓај исто испрашуваш зошто, што било сите креваат раменици. Немало заплеткана папочна врвца. Единствениот одговор кој го добив беше само дека папочната врвца била сина. Не побарав обдукција, не сакав да ги продлабочувам раните. Но кога го гледам малото, секогаш се прашувам дали би личеле (затоа што не беа еднојајчени). Некогаш се прашувам и дали му фали братчето. Никогаш нема да ги добијам одговорите. Ама секогаш во срцето има едно делче кое е таму некаде...

 

Жал ми е за твојата загуба ниедна жена да не го искуси ова. Јас сум со тромбофилија и лупус антикоагулант и можеби за некоја среќа на два пати се случи плодот да остане без срцева акција после 2 дена. Проблемот можеби е кај докторите бидејќи веќе знаат дека на ова поднебје скоро секоја жена има одредена мутација. Да мутациите можеби нема да направат проблем ама можеби и ќе направат. Се додека некоја жена немала абортус не се замараат и на крај доведува до ова што ти си го доживеала. Проблемот е во тоа што докторите треба да ги информираат своите пациентки за ова бидејќи е честа појава, а може на некој начин да се спречи и да не ризикуваат.
Една познаничка исто имаше близнаци цела бременост со клексани на крај пред да влезе во 9ти докторот и вика немаш потреба секако царски дека ќе иде и како што прекинува така и двете остануваат без срцева акција и да лекарска грешка е... Во твојов случај среќа е што не си со празни раце, гушкај го и сакај го, се друго се помируваш со текот на времето.

 

Матичната кога виде дека се близнаци ми кажа дека самата бременост со близнаци е ризична и неизвесна до самиот крај. Не сакаше да ме види на ехо, со изговор дека сум патолошка бременост и прегледите се во болница, па нема потреба од дополнително зрачење ако се е во ред. Таа во случајов само се "занимаваше" со административниот дел. Како да се плашат кога се близнаци во прашање. Мене ми е многу чудно што пред 10 дена бебињата се со скоро иста тежина, за откако се утврдува дека едното изгубило срцева акција има отстапки, како да престанало да се развива многу порано (секако бев и на второ мислење за да знам како треба да се постапи понатаму, затоа што се ова за мене беше ново и непознато). На крај се раѓаат со разлика 2870 со 1700. Одговорот на лекарот е дека кога плодот престанува да се развива се суши и се собира, па поради тоа било така. Можеби на претпоследниот преглед го видел само едното бебе мислејќи дека ги гледа двете. Тоа ништо не би сменило, но сакаш да знаеш.

 

Знаеш, прашањата зошто, како би било ,што би било, би се спречило, виделе не виделе ништо нема да променат. Ниту барање виновници. Од мојот случај и тргнувајќи од мене би ти рекла главата горе и терај а тоа малечко таму некаде секогаш ќе биде со тебе. Наместо да ја бараш причината, виновникот итн фокусирај се на бебчето сега и за идно. Не велам така требало да биде зошто тоа ми беше најдебилната утеха од сите туку јас си велев биднало а не требало и тоа е. Само сила и поддршка од најблиските и терајте

 

Da tocno e toa oti se sushi plodot I kaj mene bea bliznaci do 6,7 ned od bremenosta ama edniot bliznak prestana da se razviva vo 6,7 ned I se isusi a drugiot fala bogu ostana I ja isterav bremenosta dokraj I dr togas bidi srecna podobro e porano oti vo tvojot slucaj tesko deka ke isteras bliznacka bremenost dokraj

 

Секогаш кога ќе видам дека некој пишал во темава ми се темни. Биди силна и барај си ја утехата во малите очиња што се избориле да дојдат на свет. Прашања зошто и како секогаш ќе има, ама одговор за жал не. Јас моментално сум при крај на бременост после загуба во 8ми месец и до ден денес срцето ми се дели на две. Еден дел секогаш ќе му припаѓа на моето загубено бебе и тоа ништо не може да го промени.

 

Sochustvuvam so tvojata bolka,ja dozivevav i jas...za site ovde vo temava mi e zal kako za sebe.Teshko e i preteshko,no zivotot prodolzuva.Kavo vikaat po dozdot doagja sonce.
Srceto e podeleno da i sekogash ke ima eden del,mestence za niv,za ljubovta koja ne ja dobija.Apsolutno si vo pravo eden del sekogash ke im pripagja na nim nashite izgubeni bebinja.

 

Те памтам баш се ме израдува на оваа новина.. Со лесно

 

Imam since 19 meseci, strashen poragjaj.
Ostanav bremena pak, radi lekarska greska se porodiv vo 25 nedela i detenceto pocina tretiot den. Od togas navamu imam seriozni zdravstveni komplikacii.
Sakam uste edno dete, ama mislam deka nema da mozam da go napravam toa. Nemam sila posle se shto se sluci.

 

Жал ми е за несреќата, биди среќна што си имаш барем едно за гушкање,некој ни тоа го нема...верувам дека ќе собереш сила за друга бременост..
Што се случи,каде згрешија лекарите?

 

Здраво, на 29.04 во точно 38ма недела родив веќе починато бебе.. бев предходно на цтг немаше никаков проблем, преку ноќ се превиткало дури 3 пати околу врат папочната врвка..
Сепак после породување го пратија на обдукција.. Сега дали знаете како иде со обдукцијата, се враќа бебето за погреб и дали даваат некаков отпечаток од раче, ноџе за спомен?..

 

Мајка, премногу ми е жал што читам иста приказна како мојата. Никој нема да те разбере како се чувствуваш сега освен мајка што поминала низ тоа. Знам дека секој збор ти е сувишен и едноставно нема утеха и треба само време да одболуваш но не и да заборавиш.
Реалноста е малце сурова. Најпрво за да не чекаш месеци па и години за резултатите од обдукцијата бркај врски. Обдукцијата ја прават уште следниот ден но за да стигне резултатот до тебе треба да молиш буквално. А најубаво е да ги имаш резултатите пред да планираш следна бременост. После обдукцијата бебето се третира како медицински отпад за жал. Немаш ништо од него.
Ние за спомен си нарачавме сребрени прстени со почетната буква од името што сакавме да и го дадеме и датата на нејзиното раѓање. Си ги носиме како бурми пошто и онака не сме венчани во црква. Физички ќе немаш спомен, но споменот во вас ќе биде вечен.
Иако после три месеци останав повторно бремена и имам ќерка од година и пол јас се чувствувам како мајка на две дечиња. Само ќе ти кажам дај си време да си тагуваше па после да научиш да живееш со болката, не обвинувај никого и ни себеси и најди сила во себе за убавите денови што ќе дојдат бидејќи мора да дојдат.

 

Среќа што побарав да го видам и допрам пред да го предадам..

 

Јас немав храброст за тоа. Бев толку изгубена што кога ме прашаа дали сакам да ја видам ја прашав бабицата што да правам. Она ми рече подобро не. И така направив. Рече дека е многу убава и само и ја видов црната косичка. Некогаш ми е многу криво. Ама тоа е индивидуално.

 

Најголема грешка во животот ми беше што ја зедов во раце,ја видов,ја гушнав,ја држев,слика што нема да ја заборавам додека сум жива,тагата беше и уште е тука ама тоа ми беше најголемата болка што некогаш ја имам почувствувано срцето ми се раздели на милион парчиња.Болка,голема болка
А за обдукцијата само врски и притисок за да ти стигнат резултатите побрзо,јас мислам ги полудев,им ѕвонев по 2 пати дневно на телефон додека не ги добив резултатите.

 

Боже мој додека ве читам се тресам, минав два пати низ трнлив пат, и уште толку стравот е поголем.
Од што може ова да се случи освен папочната врвца кога е замотана околу вратот на бебе?
Само што помислувам на следна бременост милион стравови, оваа болка е нешто најголемо
Кај сите дај Боже раце полни, Господ кај сите да дава и да не чува од вакви страдни маки

 

Ме расплача, примете сочуство, жалам што минувате низ ова, не можам ни да замислам ниту сакам да замислам која болка е.
Не од искуство ама од познајници знам дека не даваат ништо за спомен и не знам зошто не дозволуваат да ги закопаш, тука дека сум им дозволуваат и кога веќе е толку во доцна бременост треба да има опција, веројатно ќе помогне во справувањето со тагата.

Ти посакувам побрзо олеснување на болката, утешни зборови немам, жалам.

Секогаш кога ќе видам дека некој пишал на темава ми се кине срцево. Многу лоша тема, посакувам никој да не пише повеќе во неа.

 

Јас мислам ако не го видев ќе имав поголема болка, сликата ми е пред очи секоја вечер на заспивање... Боли и мислам дека нема да престане никогаш, веќе две недели ќе поминат ми се чини дека вчера беше..
Директно во болницата им ѕвоневте или?
Мене ми кажаа дојдете во болница за еден месец и прашајте ги сестрите на шалтер со отпусното писмо..