Го изгубив бебето во деветти месец...

Не ти фали ништо нормално е... Јас лани изгубив бебе во 14та недела, сега сум трудна 26та недела.. Уште плачам навечер за неа... Мајка си. Си го носела си го осеќала во тебе ... Било дел од тебе ... Според мене не е нормално мува да не те лази... Неможев да се опоравам со месеци... Ако си родила друго не значи дека тоа ќе го заборавиш. Мене кога ќе ми кажеа е де демек замисли у 39та да го изгубеше им викав замисли не дај боже дете на 2 год го изгубиш а ти кажат е де замисли на 18 да го изгубеше не е исто?? Сега само се молам ова здраво живо да го родам и да е се во ред... Секој саат што нема да ја осетам како клоца здив ми се зема... И јас имам 5 год ќеркичка што со нетрпение чека сестричка... Да сме живи и здрави сите, ама болката нема да исчезне за изгубеното.... Било постоело и било дел од тебе... Никој не може да го замени.

 

Ехххх ти фали тебе нешто дефинитивно, ти фали тоа бебе и секогаш ќе фали. Мислам дека сите се осеќаме така што изгубиле бебе. Баш вчера со маж ми се зафркававме вика ајде кога втора и јас му викам мислиш трето??!? Се збуни он, се збунив јас. Јас си се осеќам како мајка на две иако имам едно тука крај мене. Другото ќе ме чека некаде горе веројатно.
Убаво е вака да се потсетуваме на нив мада верувам дека нема ден кој не ги помислува.
Ти си сосема нормална, мајка што изгубила чедо.
Секогаш си ја гледам оваа слика и некогаш плачам некогаш си се смешкам.

 

Maca potpolno te razbiram, ne si sama. Jas imam sin, i potoa imav bremenost kade radi lekarska greshka vo 25 nedela se porodiv i detenceto pocina posle 3 dena. Poddrska osven od soprugot nemav od nikoj drug. Site mi vikaa bilo pominalo, ne bilo bitno, zamisli da pocinalo na 10 godini i red drugi gadosti. Mene sopstvenata majka koga se porodiv mi rece potpishi dokumenti vo bolnica deka ne go sakash toa dete, ne moze da bide normalno i da ostane zivo, ke ti go otezni zivotot ...... bolkata e ogromna, eve na 9ti avgust ke bide godina dena. Psihicki i fizicki se stopiv, oslabena sum 30+ kila, ednostavno ne mozam da se pomiram so se shto se sluci.

 

Не ти фали ништо во главата. Имаш целосно право да жалиш по изгубеното бебе. Можам само да замислам колкава е болката. Ако ти е пречка во животот, може ти треба психотерапија, чисто колку да научиш да живееш со тоа.

 

Секогаш кога ќе видам известување во оваа тема, душата ми се кине.. јас моето 2 бебе го изгубив во 6та недела, што уште не беше ни оформено, можам само да замислам како ви е на вас што ги имате изгубено во поодмината бременост. Јас моето бебенце не можам да го заборавам иако беше толку мало и кратко траеше сепак беше тука и беше дел од мене..сеуште се прашувам што ако беше се поинаку.. какво ќе беше, како ќе изгледаше. Сега сум бремена 23 недела и сеуште тагувам по тоа и страв ми е да не се случи не дај Боже пак нешто..

 

Ке ти биде далеку полесно како ке мине времето така ке ти биде побледо секавањето
Кај мене има поминато 19 години
ми поминува низ глава но многу редко,и некако сум индифирентна сега
А се кинев до пред некоја година
Ако се приметиш дека те коче во нормалниот секојдневен живот побарај стручна помош,не е страмота и не е фер да ти патат другите две деца и цела фамилја

 

Не ти фали мама ништо.
Само ти знаеш како ти е .
Те гушкам најсилно

 

Абе јас терам нормално, си ги чувам децата, посветувам внимание, ги играм, им пеам, весела сум, одам на раб, ама во позадина некаде во умот моторчето си врти, бебего никој не го спомнува освен поголемото синче, само он знае од време на време да ме праша за него, друг никој, као демек било поминало,па понекогаш се прашувам дали јас умислувам,само некој што поминал низ ова може да разбере.

 

Истото и мене најмногу ме боли. Никој не ти го признава. Као не дај боже да го спомнеш. Поготово мајка ми некогаш во шифри кога ќе почне викам Аман жено можеш слободно да збориш. Јас сакам да зборам за тоа. Не ми е непријатно. Непријатно ми е кога сите се понашаат како да не било ништо. Баба му на маж ми уште е жива и и има починато мало бебе. Некогаш ми спомнала. И замоска заправивме муабет па да видиш жена на 88 години како низ солзи се присеќаше на ќеркичката и колку била убава. Кој знае колку време никој не и ја спомнал или она прозборела за неа.

 

Избегнувам да ја отварам темава зошто ми навираат солзи, ама на тебе се сеќавам од труднички муабети лани,во очи празник ја раѓаше ќеркичката, срце ми се кине, Господ да ви даде сила, а заборав нема.

 

Се што осекаш е нормално
И у право си
имаш осет дека само тебе те боли другите не
дури и мислев дека ни маж ми не го боли
Имаш различни типови
Многу блиска моја и почина бебе родено седмаче
Она па не сака а зборува и никогаш не спомнува
Па ми е незгодно јас да зборувам на таа тема а јас пример сакав да зборувам
Кума моја има закопано 14 годишно дете ние на секој муабет ја спомнуваме ко да е жива нема ни она проблем
незнам сто људи сто чуди

 

Jas imam pominato tri rani spontani abortusi i mene me iritirase muabetot e sto ako se slucilo pokasno da sum izgubila bebe vo poodminata bremenost a ne sfakaat oti bremenost e bremenost i bebe e bebe bolkata e bolka sega fala mu na gospod imam kerka 4 god ziva i zdrava i poretko zboram na taa tema so lugeto oti ednostavno zivotot me odnese veke vo drug pravec a inace tie spontani abortusi bea 2 pred da se rodi kerka mi a tretiot pat bese koga bev bremena so kerka na pocetokot bev bremena so bliznaci ama ednoto go izgubiv vo 6,7 ned od bremenosta a drugoto fala bogu ostana a da se zaborava zagubata ne se zaborava samo covek se naucuva da zivee so nea

 

Според мои тврдења и осетено на моја кожа поразлично е.
Друго е кога ни срце не си му слушнала и ете се случило и со викаш етеде случува ова често кај жените.
Ама да го осеќаш како клоцада го гледаш на екран цело бебе со раце и нозе како си се врти превртува.
Да не зборам кога го раѓаш и осеќаш дека искача од тебе а уствари е мртво.
Многу е поразлично.

 

Nez spored mene ne e porazlicno oti se gube bebe i taka i taka

 

Јас го загубив синот во 24 недела ми пукна водењакот.Тоа се случи пред три месеци....Сега се прашувам постојано дали ќе забременам повторно,дали ќе се случи пак нешто лошо. Од друга страна и да добијам друго бебе све мислам дека ќе де чувствувам како да го имам предадено ова што го изгубив. Неможам да се помирам со фактот дека го нема. Ми фали премногу

 

Јас за 16 години брак немам ни абортус ниту пак имам изгубено бебе.Нема да се правам паметна немам искусено ама пишувам само да дадам подршка за секоја мајка која што има изгубено дете или бебенце.Неможам да знам каква болка е тоа ама можам да претпоставам навистина ми е жал знам дека една мајка никогаш не би си го заборавила своето чедо па макар и ембрион било тоа сум сигурна.Е сега од мајка до мајка има и разлика не се сите створени да бидат мајки на пример мојава не заслужува да се нарекува мајка ама тоа не е темата.Поштувам и подржувам се што заслужува да се вика мајка а вие неколку што сте пишале заслужувате ви симнувам капа.Само убави работи во иднина да ви се случуваат дај боже.Само убавини и многу дечиња

 

Можеби има удел во перцепцијата кога ке го видиш бебето, и фактот дали го посакуваш или не.Еве јас имам блиски кои изгубија бебиња на почеток,едната уште на почеток на бременост, друга сама ја прекина бременоста зашто има две деца и сметаше дека нема можности, трета абортираше зашто пиеше некои лекови без да знае дека е бремена па и рекоа дека е најдобро да абортира, и сите три функционираат одлично, како демек било поминало, како да не ни биле бремени.Јас моето бебе го родив живо, планирана бременост посакувана, се молев да преживее и можеби затоа ми е толку тешко.Од друга страна понекогаш се стресувам при сама помисла да им се случи нешто на децава кои ги имам и си мислам дека неможам такво нешто да преживеам дека би се самоубила, а живеам без ова бебе, дали тоа значи дека не го сакав исто како другите две или пак љубовта расне како раснат децата?

 

Не е исто. Овие жени минуваат и низ пораѓај, замисли се која траума е таа за цел живот. PTSD. Не знам како може да се споредуваш со такви жени. Си има тема спонтан абортус за твоево искуство.

 

Razgovaraj so strucni lica veruvaj mi mnogu pomaga psiholoskata podrska i ke te izlazam ako ti kazam oti jas ne se plasev isto kako tebe i se e toa normalno stravot da preovladuva megutoa probaj da misles pozitivno i ke bide se ok samo napravi si i ispituvanja pred slednatabremenost hormoni brisevi hsg pap test trombofilija i hemostaza i ddimeri vo bremenosta

 

Јас пред година ипол изгубив бебе, живо родено во деветти месец, но после два дена почина од срцева аномалија. Лани во Ноември имав спонтан во 6та недела, и од мое искуство навистина повеќе ме погоди смртта на моето прво бебе, отколку спонтаниот, и ден денес се уште живеам со траумата и постојано жалам по тоа бебе. Уште потешка е реакцијата на луѓето околу мене, се однесуваат како ништо да не се случило, иако на мене не ми е проблем да зборувам за него, и им го имам дадено тоа до знаење, но ете сама си патам секој ден. Сега сум бремена 14та недела по трет пат и постојано сум во страв дека ќе се случи нешто лошо, плус оваа бременост уште од старт започна трауматично, со крварења и триста глупости, но цврсто сум решена дека морам да бидам силна за ова бебе да издржиме до крај. Ќе си живееме со тагата за нашите изгубени деца доживотно, тие не чуваат и навиваат за нас.