Дали верувате во Господ?

Не можам да прецизирам од каде, едноставно е нешто за кое сум слушала во текот на животот, исто како и за било што друго.
Меѓутоа почнав вистински да осеќам дека сме во симулација пред сè при изучување на историјата. Колку повеќе учам за разни цивилизации, историски случувања, појавата на религии, поделба на народи, политика, важноста на парите, златото, дијамантите, потребата и борбата за моќ, итн, итн, итн, сè повеќе симулацијата ми има логика.
И во поглед на "големите прашања и одговори" ми има логика, самото наше постоење.

 

Е сега навистина ме заинтригира На кој начин разните цивилизации и историски случувања и другите што ги наброја, логички имплицираат дека ние живееме во симулација?

 

Мене логички ми имплицираат дека живееме во симулација.

Ќе пробам да објаснам, мада тешко ми е.
Човекот војувал за глупи причини. За измислени причини, колку да војува, а во реалност немаат логика. И војувале на уште поглупави начини, на пример ќе ги земам Филип и Александар: во времето на Филип, браќата помеѓу себе се убивале за да станат кралеви, кој ќе преживее, тој е крал; цел живот постоеле за да убиваат, правеле деца со многу жени за да раѓаат следни убици, освојувале територии, колеле луѓе, младо, старо, небитно, пиеле, гнетеле, силувале, спиеле у кал, собирале злато и други скапоцени работи, воспевале богови, итн, итн. Животот не бил вреден, умирале, се раѓале, деца палеле живи, глави корнеле, наденувале на кол, свашта правеле. Океј, примитивни биле, нецивилизирани. Одиме даље.
Римско царство, Византија. Исти курац, само демек цивилизирани. Па доаѓа најголемиот пресврт - религија. Кралевите сè правеле во име на религијата и царството. На почеток буквално било, ќе бидеш христијанин или ќе умреш. И така со векови налагале кралевите, па полека се разбила 'црквата' ко посебна појава/организација, и си тера дополнително. Додади на сето тоа измислување/развивање на јазици, видови на облека, живеалишта, уметност, култура, наука, сè што можеш да замислиш.
Потазе пример, 19ти век сите кралеви во Европа се братучеди, фамилијарно поврзани. Ако тоа не личи на симулација, не знам што би. Кај се тепале меѓу себе, грабале територии да формираат држави, нешто ново во историјата на човекот, дај да биде интересно во 20ти век нека има една светска војна. И пандемија. Ај нека им и втора светска војна.

Сè што откривамево врска со светот и универзумот, одамна е смислено, ние само полека го откриваме. Сè останато, сами го измислуваме. Ама на кучето, што му значат јазиците? Или границите на државите? Или војните? Ништо, едноставно си имаат друга улога во симулацијата, но бидејќи не сме кучиња, не можеме баш да знаеме која им е улогата, односно како е да се постои како куче.

Човекот е само едно од незамисливо многуте битија. Му треба воздух, храна, вода, топлина, ладовина, репродукција... ама не, нешто жолто метално што светка во земјата што апсолутно никако не му користи во реалност, е баш за тоа ќе се бори, ќе коле, ќе пали живи деца, шоимавезе. За да биде поинтересно, на битието човек додадени му се карактеристики од типот: ќе сака метал злато, камен дијамант, моќ, наклонетост, владеење, да биде најсилен, најмудар, најубав, итн, итн. Човекот ќе сака да припаѓа некаде, да се истакакнува. Затоа имаме различни 'народи' со свои карактеристики, имале ваков јазик, таква традиција, верувале во ова, овака правеле... А сите сме/биле истото битие: човек.
Не знам како просто да објаснам, сите битија се смислени на свој начин, така и човекот. За човекот смислени се мал милион 'карактеристики' што го прави човекот тоа што е. Пример: злоба - од 0 до 1000, кај некој е 10, кај некој е 900. За секоја работа, нештата за наштимани. Сè е смислено. Болката на пример. Симулацијата има нешто што ние го знаеме како болка, ние бидејќи сме во симулацијата, ја осеќаме болката, но креаторот на таа карактетистика не ја осеќа, само ја има измислено за него (морам да користам 'него' зш нема друг збор за да се објаснам) и таа за него постои хипотетички. Затоа ништо не му значи ако некое битие осеќа болка. Не му значи ако некое битие постоело 4 години, налетало на друго битие и ова другово битие го пали со оган, и ова 4 годишното битие осеќа огромна болка и на крај престанува да постои. Шоимавезе, нонстоп нови битија постојат во симулацијата, сè е моментално и минливо, симулацијата тера за други битија во неа. Во симулација кај шо се измислени злобата и болката (и добрината и задоволството секако) нема правила и посебни значења, тоа е што е. Што ме спречува мене утре да налетам на некој што има 800 злоба и ми го скрсти постоењето? Ништо, сè може да се случи. А во целата шема на симулацијата, јас сум никој, невидлив за мнозинството, само моментално и минливо постоење. Но има други што не се невидливи, што се ај да кажам најпросто на друго ниво во симулацијата - како на пример Филип и Александар, или еве сеа Трамп, Путин, Нетанјаху, и таквите ко нив, и ваљда милион други шо не ги ни знаеме.

И земи во предвид, тоа е низ призмата на човекот. А другите битија? Динусаурсите постоеле 165 милиони години. Човекот (колку што знаеме) некои си 2 ипол милиони (ако тргнеме од homo habilis). Метеорче и ајт, време е за нешто ново, поинтересно.

Знам дека муабетов делува налудничав, меѓутоа мене сè повеќе ми има логика. Работата е што тешко е да се објасни, или јас немам доволно добар речник или едноставно мора да гледаш низ призмата на симулацијата за да укапираш.

 

Многу ми е нихилистичко ова верување, патем позитивни примери да дадеш во врска твоето верување за симулацијата? Штом имаме free will дај да го насочиме на позитива. Сакам да слушнам таква гледна точка од тебе.

 

Сè спротивно на тоа шо кажав.
Пред сè, самата планета и сите убавини што природата (симулацијата) ги нуди.
Потоа, конекцијата со луѓето, хуманиот однос, љубовта, фамилијата, пријателството. Исто како и негативните карактеристики, така и позитивните се дел од осмислениот дел на човековото битие.
Потоа, здравјето. Самата прилика да можеш да се движиш, да гледаш, да слушаш, да искусиш сè што симулацијата нуди. За жал, не сите битија ги имаат истите прилики. Нема правила, шоимавезе.
Потоа, личниот спокој. Секој го наоѓа на свој начин, по личен избор (зависи од доделените карактетистики, мада и тие се менуваат зависно од искуството).
Нешта као хумор и смеење.
Сè шо е добро на осет.

Не е нихилистичко затоа шо како што постојат грди нешта, постојат и убави. Ама сè е краткотрајно, ултра моментално, на човековото битие му е осмислен поголем капацитет за размислување и свест, а со тоа и можност да придава значење. Не верувам да е така со мувите, на пример. Ама некој ги осмисли и нив, и некој/нешто постои во симулирана форма на мува.

 

Ова може да ти спаѓа под современ деизам.
Тоа што за верниците е Бог, за тебе можеби е поинаков тип на креатор.
Креатор кој е поинаков од она што го пишува во книгите.Технолошки напреден кој набљудува, но одбира да не интервенира (секогаш), можеби оти ние сме му некаков експеримент. Штом ти сакаш да ги спојуваш креаторот и симулацијата, можеш да си кажеш дека те привлекува техно-деизам.

 

Чувството дека си ситен и небитен е толку многу погрешно, како и релативизирањето на доброто и злото во рамките на пошироката слика, бидејќи преку сопствените, а и туѓите постапки секој ден истото можеме да го демантираме.
Човекот може на Бога да биде сличен или на оној другиот.
Верувањето дека живееме во симулација е чист нихилизам, многу големи умови низ историјата му биле склони бидејќи некогаш едноставноста знае да збуни.

Дадени ни се правила, едноставно е во основа, секако малку потешко во пракса.

 

Мислам дека ако има господ, тоа е човекот и да не беше толкава мрза, досега ќе ги срушеше бариерите на просторот и времето, ќе ги искоренеше болестите и многу повеќе. За мене е погрешно верувањето дека некоја виша сила (пред)одредува.

 

Тоа е секако нечија реалност, тоа рушење бариери, ако ништо кога ќе преминеш во друг свет, нов вид добиваш.

 

Да не беа предците интелектуално мрзливи и да не се залажуваа лесно со митологии и религии дека некој надворешен фактор се погрижил за се и така мора да биде, сега човештвото ќе беше во многу поинаква, многу подобра реалност.

 

Интелектот нема улога во чувството за морал, за добро и зло. Духовен вид се стекнува на поинаков начин, убаво би било да се надоградува генерациски. Митологиите и религиите се токму потрага по Бога, по смисол.
Никако не можам да го поврзам со интелектуална мрзливост, немаат сите луѓе исти капацитети, а сепак се пред Бога сите исти. Според мене постои само духовен елитизам, ако така и може да се нарече.

Не верувам дека преку наука и технолошки напредок можеме да допреме до смислата на животот и да успееме да го победиме злото во себе. Историјата е доказ.

 

Има, криминалците на пример статистички покажуваат потпросечен IQ во споредба со општата популација. Значи не секој поединечно, туку генерално земено. Зa интелигенцијата е докажано дека се развива под влијание на околината, дури и на правилната исхрана.

Не се разбравме, сакав за тоа да допишам. Технологијата е помагало. Не мислам дека напредокот нужно мора да се постигне преку технолошки merging. Туку лимитирачкиот мајндсет претставува главна кочница.

 

Изгледа дека и треба да постојат кочници. Поради тоа што не можеме да ја видиме пошироката слика.

А во врска со криминалците, па исто....не им го знаеме крајот, кој е најбитен сепак...гледаме само мало парче од нивното патување. ( макар и за мал дел од нив )

 

Whatever. Не верувам во господ и ѓаволи. Како поими само имаат симболичко значење. Човекот може да биде господ, а често одбира да биде ѓавол, зашто тоа е полесно и повлекува помала одговорност.

 

Во право си за ова.

 

И за останатото, ама зависи кој како гледа на работите.

 

Мислам дека некогаш некој на некаков начин интервенира, но не по оние најчестите замисли, односно на пример не значи дека ако го молиш Господ за нешто дека сигурно ќе го добиеш. А од друга страна пак некогаш со само една мисла што ќе ти пролета низ глава, нештото ќе се оствари, така да секогаш пази што посакуваш и труди се да бидеш свесен за мислите и желбите.

Апсолутно не, јас симулацијата никако не ја осеќам ниту како нихилизам ниту како негативна перспектива, буквално сè што е убаво и позитивно исто така е дел од постоењето, твое лично толкување е тоа. Како и да е, за почеток не сметам дека нашето постоење е небитно, за мене моето и те како е битно.

 

Ахх Ѓаволесто

 

Ниту религијата и спиритуалноста имаат улога во чувството за морал, за добро и зло, колку злодела се направиле и сè уште се прават во име на религија. Еве јас сум повеќе филозоф по природа отколку религиозна, па имам позитивни морални вредности и битно ми е да се придржувам до нив. Сè е индивидуално, многу фактори има.

 

Па добро, можеби е до лична перцепција. Според мене нихилизмот го релативизира постоењето на добро и зло, во смисол се е небитно ионака ќе не нема еден ден, можеме да одбереме да се радуваме или да мрзиме, животот е секако минлив.