Дали имате внатрешен монолог и дали умеете да замислите слики?

Ме интересира што би одговориле на овие две прашања.

Првото, дали имате внатрешна конверзација како што би имале со друг човек во реален живот? Или спротивното, немате внатрешен глас кој говори, туку ви поминуваат само транзиентни зборови низ глава?

Другото прашање, дали можете да замислите сценарија и богати визуелни слики во умот? Или пак, визуелизирање на било што ви е тешко/невозможно?

Сакам дискусија за тоа какво е вашето искуство со овие две работи кои се дел од нас и како функцонирате ако сте дел од едната или другата група?

 

Го имам и едното и другото. Отсекогаш сум имала бујна имагинација и тоа дури ми се гледа преку соновите што ми се секогаш толку вивидни и како реални ги осеќам.

Често знам да се задлабочам во мисли како да имам конверзација со друг човек во мене, или да речам со некоја моја друга верзија која како да има "свој ум". Но тоа најчесто не ми е доволно и барам човек во реалноста за да ја продолжам темата, и така се случува да седам и наеднаш да поставам прашање за тоа што мислам. И Чат ГПТ бил "жртва" на мои мисли ко ќе се задлабочам.
А исто така можам да замислувам толку богати сценарија и визуелни слики што се фаќам себеси како се штрекнувам и се враќам во реалноста. Во моментот ми се дешава како во друг свет да сум, а во реалноста само се пулам во една точка но ништо не гледам, освен сценариото што го замислувам во тој момент.
Се надевам ја разбрав добро темата.

Интересни феномени се овие, се прашувам дали имаат посебно име или психологијата детално ги проучува.

 

Па, прилично буквално.
Не мислам на гледање слики as in халуцинации, туку гледање слики во главата. Ама штом можеш да си изградиш свет, тогаш можеш да си замислиш.
Значи, генерално би било вака оценувањето


Фактички, ова е некоја поретка човечка варијација, не е патологија. Но е баш интересно како функционираат вакви мозоци on a daily basis, сакам да слушнам искуство и од таа страна.


За интерниот монолог(од аспект на што се случува во мозокот)ако му се чита малку подлабоко на некого: https://www.scientificamerican.com/article/what-self-talk-reveals-about-the-brain/
Исто и за ова, малку бев шокирана да дознаам дека многу луѓе уствари го немаат тој внатрешен разговор. It must be nice да биде тивко.

 

Као вечити интроверт мислам дека повеќе правам муабет у глава него на глас со луѓе
Дури и ми се случило во јавност онака да си размислувам нешто во себе и случајно правам некоја фаца, заборавам дека монологот не е реален. Ми се има случено и пред луѓе и да ми речат ко - арна си?

А за слики и сценарија....оо богами да. Всушност еден фактор што ми беше клучен да го засакам тоа што го студирав е токму тоа што имам добра визуелна меморија и лесно правам слика од опис. Дури и многу пати ми е тешко да памтам буквална содржина на нешто напишано него замислувам како слика дека е запишано, ако ме сфати некој. Некогаш знае и да ми е проблем на пример кога сум гледала некои true crime documentaries и опишуваат што се случило и спонтано ми се формира сценариото у глава и онака ми прави да ми се згади.

 

Имам внатрешен монолог кога анксот ми е на најјако или сум напната после расправија со некого, а треба да се спремам за нешто важно.
При стрес ми почнуваат разни сценарија во главата. Си правам цел филм како може да ми помине нешто и што да направам за да ми биде полесно. Лошо е што некогаш ова ми се случува надвор, па другите луѓе ми се чудат оти не ги регистрирам. Добро е што ова ме има извадено од опасности.
Визуализацијата ми помага и за реалноста.
Не можам да се ориентирам според мапи и туѓи описи. Морам да отидам некаде неколку пати за да ми се меморира местото ко слика во главата (дали е зграда/куќа и што има околу), па за нареден пат си „го отворам менталниот фајл со слика од таму“ пред да тргнам.

 

Јас имам теорија за овие aphantasia левели, а тоа е дека сите замислуваме исто, на ист левел, само нашата перцепција кон тоа што го гледаме е различна и затоа излегле овие теории за повеќе левели. Затоа што јас кога ќе замислам јаболко, замислувам јаболко како на првата слика. Ама затоа што ми е „црно“ во мозокот т.е. во тој простор на мисли, јаболкото е малку потемно, слично како левел 3. Во исто време можам да кажам дека само сум свесна дека мислам на јаболко, инаку ми е црно горе во мозокот кај што замислувам. You know what I mean? Опомена: теоријава не е научна.

Инаку немам бујна имагинација. Можам да гледам детални слики со бои, ама не можам да правам долга визуализација како „видео“, ако тоа има смисла. Моите daydreams се повеќе како гифови и исечоци кои брзо идат. Некои луѓе велат дека кога читаат книги, имаат филм во глава, јас не, не можам да го замислам секој детал + да биде контиунирано.

А инаку имам self-talk, некогаш зборувам како да сум одвоена особа од себеси, некогаш во прво лице размислувам, чудно е.

 

Да и да. Благодарение на тој свет и тие сценарија у глава преживувам. Реалниот свет знае да биде блед и предосаден.

 

Ова болдот ми е фасцинантно. Кај мене во главата кога читам било што има паралелно филм.

Инаку да, има истражувања дека има разлики во мозокот кај вас што не ги замислувате толку лесно работите, главно измеѓу структурите кои комуницираат за да се создаде слика за замислата.

Е сега како изгледа таа слика стварно е субјективно, додека не измислат технологија да видиме како другите гледаат пак ќе биде базирано на претпоставка. Јас колку што те сфатив повторно јаболкото го гледаш како концепт, не чисто како слика.