Емотивно поврзување со предмети

Понекогаш се случува да се поврзам емотивно со некој предмет, ама не ми е проблем и да го баталам, ако сметам дека веќе не треба да го чувам. Многу предмети, кои сум ги чувала, ги имам фрлено. Некои ги чувам одреден период додека да се навикнам дека веќе не ми требаат.

 

Имав едни фармерки ги носев до лани, и не знам зошто ама толку многу ги сакав едноставно како да бев приврзана за нив, ги искинав од носење буквално, и иако се веќе искинати јас сеуште ги чувам, еднаш видов мајка ми ми ги фрлила во ѓубре кога видов толку многу се изнервирав и плачев што не можам да објаснам колку многу.

 

Само за играчката Пикачу се имав врзано . Од мала , од мои 6 години па до петто одделение , никаде не одев без него . Не знам како , од ведро небо ми помина таа поврзаност и сега децава мои играат со него кога сме кај мајка ми . Инаку , мајка ми е таква , сите играчки ни ги чува на мене и сестра ми за идните генерации . Па дури и мечињата што сестра ми ги добивала на поклон од дечковците

 

Значи од кога сум се родила баба ми на мајка ми случајно и дала марамче со мачорот Гарфилд, ја партал го напрајв тоа марамче со до мојата 13-14 годишна возраст, со него спиев, со него идев кај роднини да спиам заедно со мојата перничка што засекогаш ќе си а носам кај и да одам. Ама ова за марамчето беше врвот кога се испокина целото по 13 години и мораше мајка ми да го фрле, плачев може една недела по него.

 

Јас сум врзана за пенкала,маици и ланчиња.Едноставно,тие се спомени и ми значат.

 

Облеката од личности кои ми значат

 

Емотивно само за еден шал кој генерациски се пренесува, ама го чувам последниве години дома. Го допре ли некој, изгоре.

 

За кукла која е постара дури и од мене. И сеуште ја чувам, не смее никој да ја чепне.

 

Плишана крава

 

nemam nisto takvo za sega

 

Јас на овие години со секој предмет се врзувам, она што јас го купувам не толку, ама она што е на син ми, цртежи од него, буквално се од него не давам ништо да се фрли За некои можеби е чудно ама некој кога ми бара облека му давам пари или купувам, ама она што е од него срце не ми дава да го дадам, не да не ми се дава од што е ново, него излитени работи не сакам да фрлам, можеби со некоја дијагноза сум
Лани маж ми, ми скрши украс татко ми што ми го купи, па не знаете што плачење удрив толкава магарица , дури син ми кажа на татко ми, па уште ме тешат со мајка ми фрли тоа ќе купиме друго, а јас го залепив делче по делче, се гледа дека е скршено и лепено ама пак ми стои на чело во комода