Како после смрт на блиска личност...

Дискусија во 'Општи дискусии' започната од thegirl, 30 септември 2017.

  1. thegirl

    thegirl Истакнат член

    Се зачлени на:
    18 мај 2010
    Пораки:
    29
    Допаѓања:
    14
    Разгледував, но не наидов на ваква тема, па решив да создадам нова.
    Кога бев мала изгубив 3 членови од семејството. Цел живот се обидував да се опоравам од таа траума и да продолжам напред. На овај или онај начин во поголем дел од времето успевав да живеам нормално и да бидам среќна. Но, неодамна го изгубив момчето кое го сакав со цело срце, не можам да најдам зборови со кои можам да ви опишам како се чувствувам. Сеуште не сум се помирила со вистината, се плашам дека не сум доволно силна за ова и дека не можам да го издржам. Доколку на некаков начин можете да ми помогнете би била многу благодарна.
     
    На mira.mira му/ѝ се допаѓа ова.
  2. Hellobeautiful

    Hellobeautiful Популарен член

    Се зачлени на:
    28 мај 2012
    Пораки:
    1.851
    Допаѓања:
    12.342
    Пол:
    Женски
    Девојче многу ми е жал што читам вака..имаш ли некои блиски роднини, другарки? Исплачи им се, издржи. Не преживувај, ЖИВЕЈ! Ќе дојдат и во твојот живот убави моменти за кои ќе вреди секој ден да се будиш. Испразни се од болка и тага и следниот ден започни го полн со убави мисли и насмевка. Сигурно е тешко,но не се откажувај. Споделувај тука како си, пиши ми. Не си сама тука. И ние и тие околу тебе ќе те поддржуваме. Ти посакувам многу среќа, од срце. :l:
     
  3. mira.mira

    mira.mira Популарен член

    Се зачлени на:
    14 февруари 2016
    Пораки:
    522
    Допаѓања:
    5.453
    So zagubata sekoj razlichno se spravuva. No ima period od edna godina koga na organizmot mu e potrebno da se privikne na zagubata. Na pr vo prvite 40 dena chovek ne e ni svesen sto mu se sluchuva. Jas se obidov da se spravam so zagubata na roditel no sama ne uspeav.Morav da posetuvam psihijatar i da zemam terapija okolu 3 meseci. Vo kolku ne mozes da se spravish poseti lekar. Potoa mnogu se dvizev , peshachev koga ke me napadnaa misli. No najvazno e da se vratish i druzis so lugjeto kolku sto mozes poskoro. I napadi na plach, lutina, bes , se e normalno, no pominuva. Sepak na lugjeto koi ti se bliski okolu tebe daj im moznost da ti pomognat. Vremeto poleka ke te nauchi kako da ziveesh so toa.
     
    На eliesaab, stetoskop и Stargazer им се допаѓа ова.
  4. buba4e89

    buba4e89 Форумски идол

    Се зачлени на:
    1 август 2012
    Пораки:
    16.904
    Допаѓања:
    106.495
    Пол:
    Женски
    Можеме да дадеме совети и се.
    Можеш да седиш на фемина и да се дружиш со членките, само не се затварај дома.
    Излези,шетај, ако треба плачи и надвор ама биди надвор, мешај се со луѓе, живеј.
    Мораш да живееш максимално до крај.
    Многу ми е жал.
    Сега е време за вистинска борба.
     
    На sj *O* и stetoskop им се допаѓа ова.
  5. Stargazer

    Stargazer Активен член

    Се зачлени на:
    17 август 2017
    Пораки:
    103
    Допаѓања:
    213
    Пол:
    Машки
    Секако ќе ти биде многу тешко. Претерано тешко. Ќе си изгубена во простор. Понекогаш ќе се чуствуваш дека полудуваш несвесно. Тоа е нормално, но не дозволувај тоа да трае подолго. Подобро проживеј го тој период отколку да ти дојде подоцна кога најмалку треба, а доаѓа. Остави тие глупи совети да се смееш, да шеташ и тако даље. Прва мисла што треба да те води во животот е кога ќе отидеш на гроб и ќе се запрашаш на глас дали тој сака да те гледа тажна, скршена и на апчиња? Не, туку би сакал да продолжиш со животот и да се реализираш како личност на професионално и емоционално ниво. Само така ќе се победиш самата себеси и на никој друг начин. Поздрав и држи се.
     
    На sj *O* и stetoskop им се допаѓа ова.
  6. Ciel

    Ciel Истакнат член

    Се зачлени на:
    1 јануари 2019
    Пораки:
    364
    Допаѓања:
    1.928
    Пол:
    Женски
    Ќе наоѓаш решенија и ќе пробаш да мислиш позитивно ќе сакаш да смениш многу работи и да заборавиш на се. Но после смрт на блиска личност ништо не е исто едноставно после смрт ма блиска личност ... никако.
    ( не сум негативна само сум реална кој не почуствувал не знае)
     
    На eliesaab, anaja1 и ЕденЧлен им се допаѓа ова.
  7. riba79

    riba79 Популарен член

    Се зачлени на:
    3 февруари 2010
    Пораки:
    646
    Допаѓања:
    1.356
    Пол:
    Женски
    Tesko e mnogu;(. Majka mi e pocinata 3,5 godini a nema den da ne ja spomenam ili pomislam. Mnogu mi fali. Mi fali nejzinoto prusustvo, muabet sovet iako pred da pocine 7 godini bese so 2 mozocni udari. Vekje ne bese istata fizicki, psihicki ama jas si ja sakav..Taa bese mojata majka. Uf mislam deka se bi dala da se bide tuka so nas, so mene, brat mi,vnucite ama znam deka odnekade tamu gore ne gleda i pusta po nekoj znak kako da se soocime so nekoi raboti.. Praznik e denes i mnogu mi fali, pa na vakvi denovi uzasno mnogu. Ke imav na kogo da se javam i so kogo da ispijam kafe, da se iskaram. ;(mnogu mi fali. Kako pominuvaat denovite se povekje i poveke. Vremeto ne leci... :devil:
     
    На sj *O*, mira.mira, Sofronko и 4 други им се допаѓа ова.
  8. SummerGirl

    SummerGirl Форумски идол

    Се зачлени на:
    10 март 2010
    Пораки:
    13.774
    Допаѓања:
    25.222
    Пол:
    Женски
    Животот оди понатаму. Болката нема да помине, ама човек се учи да живее со неа.

    Јас во еден месец изгубив две личности. Тоа беше огромен шок. Бев дете кое не беше ни влезено во пубертет. После некое време починаа уште неколку блиски личности. Не дај Боже родител да погреба дете.
     
    На eliesaab, sj *O*, mira.mira и 5 други им се допаѓа ова.
  9. Unique__

    Unique__ Истакнат член

    Се зачлени на:
    17 мај 2018
    Пораки:
    284
    Допаѓања:
    1.915
    Пол:
    Женски
    Јас во рок од два месеци ги изгубив и баба ми и дедо ми, пред 6 ипол години.
    Се уште не можам да го прифатам фактот дека ги нема.
    Не им бев на погребот, бидејќи не бев свесна, бев под инекции и лекови и ми требаше долг период да си дојдам при себе.
    Ми беа многу блиски, заедно гледавме фудбал и серии, заедно пиевме кафе и јадевме палачинки.
    Сега коога им одам на гробишта, знам да седам со часови и да зборувам.
     
    На piksooki, SummerGirl и Algorithm им се допаѓа ова.
  10. Algorithm

    Algorithm Активен член

    Се зачлени на:
    13 декември 2017
    Пораки:
    6
    Допаѓања:
    15
    Пол:
    Машки
    Ќе помине. Сите поминуваат низ тоа. Смртта е дел од сечиј живот.
     
    На SummerGirl и Unique__ им се допаѓа ова.
  11. anaja1

    anaja1 Популарен член

    Се зачлени на:
    1 октомври 2013
    Пораки:
    2.250
    Допаѓања:
    7.107
    Пол:
    Женски
    Оваа тема ми е нај болна;(
    Посебно овој период,декември-март
    Прво татко ми,па мајка ми,исти период.Разлика пет дена и три години.
    Татко ми на 21 март 2008г.мајка ми 16 март 2011г.
    Се ближат 11/8 години,ама исто боли:x
    Легнувам и станувам со иста мисла,тука се,поред мене се,сакаат да ми помогнат,ама не можат:(
     
    На eliesaab, sj *O*, tedyyy12 и 4 други им се допаѓа ова.
  12. zbuneta66

    zbuneta66 Активен член

    Се зачлени на:
    9 март 2018
    Пораки:
    37
    Допаѓања:
    85
    Пол:
    Женски
    навистина смртта е дел од животот и знаеме дека еден ден и нас и нашите најмили ќе не нема на овој свет,но не ми е јасно зошто сепак неможеме така лесно да ја прифатиме,како нормален момент .
    Јас ги изгубив сите женски членови од моето потесно семејство . Мајками со која бев претерано блиска и ми беше поддршка, двете баби кои исто така после смртта на мајками а и пред тоа ми беа како втори мајки, мојата братучетка со која бев најдобра другарка. Сега сум мажена и имам семејство,но верувајте итоа како ми фали женска особа од моја страна. Тешко ми е кога ги гледам други .Моментот кога се роди ќерка ми,моментот на свадбата и ред други моменти. Им завидувам на пријателки кои се мажени , кога нешто им треба секогаш имаат поддршка од мајките. Доволно е да се слушнеш во денот на телефон да си поприкажеш маките.
    Имам навистина близина со татко ми ,но мајка е мајка. Сега и кога одам кај моите на поседок ,не ми е баш онаа топла атмосфера,да се осетам како дома,она кога мајка ти ќе те пречека со највкусниот ручек,кога ќе и легнеш во скут да те почешка :) ,кога ќе сака да си поигра со внуката.Иако татко ми се труди во секој поглед да го надокнади нејзиното отсуство и фала му поради тоа,но мислам дека ништо неможе да го долови тоа.
    Премногу рано ми се одзедоа тие моменти. Лошо е чувството кога правиш свадба а немаш со кој дома да си се договараш.(без навреда на сите пријателки што претерано ми помогнаа до најмала ситница и нормално на таткоми и братми кои за се беа тука). Само друго е чувството......Ја нема веќе таа топлина.
    Ја гледам мојата блиска другарка, се нешто кога ќе купи, кога ќе направи ,или што и да прави прво на мајка си и се јавува и многу ми е мило кога ги гледам така,ја чувствувам таа топлина, само тешко ми е зошто јас го немав тоа задвоолство . Ама тоа е, Господ ги сакал при себе...
     
    Последна измена: 12 март 2019
    На anaja1, sj *O*, tedyyy12 и 5 други им се допаѓа ова.