Многу мразам кога убаво заспијам и се разбудам со кашлање, ова често ми се случува во сон. Се будам со кашлање, како да ми е суво грлото, и се давам од кашлање а денски никогаш не кашлам Сега ќе дремам и ќе везам цела ноќ, наместо на дожд и грмење да спијам кашлам и очи филџани наа
Денот лудило, 100 пати се смени времето, уште камења не почнаа да пагаат.. Оди па биди нормален, е на вакво време немам волја од дома да мрднам а баш денес морам да излегувам
Ги читам коментариве и сфаќам дека постои некое универзално чувство последните неколку години. Светот е во хаос отиден и тоа сите ги афектира секако. Би сакала да допрам до некој со тоа што ќе кажам дека сите сме роб на својот ум. Сè е субјективно. Имаме rule book во главите и сметаме дека така е исправно да се случуваат работите. Дека кога би одело по тој rule book, тогаш сè би било идеално. Само очекувања имаме кои сами за жал сме ги креирале. Ego death е поимот, нешто што ослободува. Секое чувство што го чувстуваме е симптом кој не треба да се игнорира. Постои со причина и не давајте значење на мислите. Емоција или e-motion е еnergy-movement. Спознајте ја таа емоција во главата, не во телото, и нека пројде низ вас. Набљудувајте ја. Искочете од себе и објективно гледајте ја. Не судам, не критикувам, не напаѓам. Обид за помош е само.