Како се чувствувате денес?

Ќе се угушам во солзите...

 

Или да утепам, или да се утепам, трето нема.

 

Исто

 

Не можам вака да издржам.
Навистина е доста.

 

Исто и јас, се гушам

 

Се плашам дека или ќе си напраам нешто или ќе се разболам.

 

Јас пре би си направила нешто…

 

Многу е лошо се..

 

Прва сум да советувам коа се работи за други, да не го прават тоа НИКАКО!!!!!!
Ама не важи истото и за мене

Посакувам да имав муда да го напраев коа бев решена во минатото, немаше ништо од ова сеа да преживувам

 

Искрено да, давање совети за други е лесно, ама коа треба да се применат за нас е тешко..

 

Лесно е на друг да дадеш совет, но кога се работи за себе….

и јас посакував

 

Многу тажно...

 

Знаеш ли што? Се мислам зашто ме напраиле? Зашто постојам? За да се мачам и да ме мачат?

Епа коа не ме прашале коа ме донеле на светов гаден, така нема право НИКОЈ да ме праша ако сакам да умрам. Мое право!

 

Логично ако размислиме, да, никој не не прашува дали да се родиме, но наше е да живееме и покрај сите проблеми.

Лошо е шо родителите те гледаат како среќа коа се раѓаш, а потоа ти вршат еден куп неправди истите тие.

 

Исто секој ден се прашувам зошто сум родена…само се мачам секој божји ден

 

Преуморно, од сабајле до вечер. Станувам уморна од сабајле.

 

Вака.

 

Не знам ни јас веќе, само знам дека хормоните додека малку ми се средат јас ќе бидам ваква, никаква...
Во еден момент среќна и задоволна, во друг лежам и не ми се сите овци на број, во трет ме пука анксиозност и така во круг, па од почеток
Се прашувам дали сите жени се вака, понекогаш мислам дека само јас сум
,, дрмнана"со мојата психа. А капак на се жешкото допринесува да се чувствувам како што се чувствувам

А тек па кога ми текне дека доаѓа 1 ви септември, тестови, испрашувања, стресови, плачки

 

Спокојно.

 

Уморно