Како се чувствувате денес?

Исполнета со духовна радост .
Никогаш нека не зграсне тоа сонце да грее во душава, нека блеска се повеќе и повеќе. Нека го топи мразот, да не остане ни едно парче од него.

 

Многу убаво од сабајле. Од што не знам, од сонот ќе да е

 

Ce чуствувам ужасно тажно! и знам дека тоа нема да биде само денес..

 

Поубаво од вчера во секој случај..Можеби затоа што рано станав и си завршив неколку обврски,па се чувствувам исполнето.

 

utepano,so bolki vo ramoto
[mod-kirilica:1uy583wq][/mod-kirilica:1uy583wq]

 

ми се плаче е мал збор за тоа..! премногу се надевав..премногу мислев..премногу филмови..за ова сега!?
ме уби вчерашниот ден!

 

За чудо, денес сум ок...Сабајле си поминав супер, па после ми се собраа сите можни друштва на едно место...лудница Уште да не ми киднаа оние двајца ќе беше супер...Може да се каже дека денес сум ТОП

 

Ко хот дог без виршла, со донкихотерија насочена кон сопствени ветерници и секна т‘кнди се затна водата на мојата воденица моментално, ама па мисливе ми излетуваат ко шамичиња од магионичарска шапка во непрекината низа. Кога ќе научам да ги сопрам ќе стапнам на магичната земја на мирот, засега поимот мир ми е ко изгубена симфонија која не е дефинитивно мојата петта - судбинската, нејсе. За некои мир, за други немир, за некои атер, за други матер, само како успевам скоро секогаш да се престројам во вторава колона, видиш чудо па и тоа видено така да ни чудно веќе не е, жими чудото такво. Проклет немир и соништата ми ги амнестира и таму се вгнезди, па улав начин на мое контрирање - отварам утрински набрзина ширум прозорци чиниш ќе ги исфрлам остатоците од синоќешниот сон ко остатоци од расипана храна...

Туку нема стратегија за исфрлање вина која сам си ја креирал од мене за себе и што сам со себе во конфликт не се влегува, па избегнувам свесно други бидејќи не би да создавам колатерална штета затоа што нема филтер и мојот издувен вентил т‘кнди се затнал...Во време на бунтовници со и без причина вооружени со простотилак или АК-47 подобропознат како Калашњиков, јас сум само една вродена неконформистка. Камо да бев стекната може и полесно ќе ми беше, најлесно веројатно да бев чистокрвен конформистички примерок, извалкана во пропишана доза брашно на потврдувањето, без ништо да крчка на огнот на сомнежите, добро нахранета со самозадоволство ситна боранија...Така ќе се прпелкав во пепелта на неподносливата леснотија на постоењето до самиот крај, без скоро никакви големи цели или очекувања од било кого или било што со девиза „ТоВа је то„ ама сега агресивно викам во себе „Ја, мајката „ и животот ми прави непристојни шипак гестикулации и цинично се клешти...
Ми требаат под итно насоки за подобар живот, како беше она да го зграбам ко тигар, ама животот не ни детска игра па ни лото, ко да не знам и овде следи серија сочни пцовки ...

Ме уби во поим потребата од компаратив, веројатно заслужено. „Бољи живот„ остана само синоним за серија од едни дамнешни во многу нешта помирни времиња, а јас веќе и немам аспирации да бидам подобар човек во едно извитоперено време и општество само сакам мир во поголеми дози туку и тој стана луксуз ко и мирниот сон...и посоодветно професионално и приватно самоостварување во кое искрено почнав да се сомневам и градбата ми се тресе од темели и често не го препознавам сопствениот лик во огледало, не поради драстични промени на кожа или мускулатура туку се потуѓ и позгаснат сјај во очи...Гад дем колку не се сакам себеси ваква, оваа јас не сум истата јас која имаше толку голем ентузијазам за животот и си ја сакам назад неоштетена, проклети киднапери...

 

Денес се чувствувам суперррр...

 

Расположено! Времето беше цел ден по мој кејф,сонценце,топличко..и јас се чувствував како сонце!

 

Денеска беше еден супер ден за мене! Многу убаво си поминав , само што сега сум многу уморна и ми се спие на велико...да јадам и оп во кревет!

 

како машина за лупење пиперки...

 

Се чувствувам како тринаесето прасе . Чуствувам како од се да се отфрлам. Претешко ми е, и ме стега во градите. Ме боли прстот. Од него ми отрапна цела рака. Ми се плаче. Сакам да пуштам солза. Но неможам. Од што ми е стегнато срцето, неможам да ја пуштам и таа солза.
Ајде веќе да не ме бие тој малер. Сакам нешто ново. Нешто позитивно. Нешто, нешто...

 

полосо,здравје...

 

Конечно ден во кој се чувствувам исполнета, задоволна, позитивна, среќна...

 

денес супер секој ден ми е убав кога запознавам нови луѓе

 

баш вака.

 

Десет години помлада, баш како 17 годишна тинејџерка...Колку е добро чуството кога ќе сретнеш добри пријатели кои ги немаш видено цела една деценија, а разговорот течи толку лесно и природно како да не поминале ни 10 мин. од вашата последна средба, а не 10 години...Ми фалеше уште цигара во рака и 5 кг. минус па да биде скоро идентично... На крај малку требаше па да го згрешам патот, да си заминам во старата дома-кај мама и тато...

 

Многу живо, нервозно и агресивно! Ама се во добра смисла. Денес на класниот час ми ги исповреѓаа агресивните деца, а јас многу си ги љубам бе. Добро де, агресивни во мера. Да се осети живот, страст, ентузијазам...

И затоа нема да спијам! Голема работа, ми се спиело. пффф! Ќе си ги ставам подочњаците позади ушите и ќе терам работа.

Не спијам, не си трошам време на глупости!!!