Ужасно...нервозноо (единствено шо ме расоположи денес беше положениот предмет) не сум за никаде...на никој денес не му сум добро друштво
Би ги удушила со голи раце сите сеништа што ми пакостат во сегашноста, сакајќи да се вообличат во моето утре! Што ред ќе беше, што ѕвезда клета бре?! Се во круг и никако поинаку! Омилена геометриска форма му е, мислам ти се молам. Како да не го сакаш а?! Ах море!
Глупаво дечко ми рече дека ке ме запросел неможел веќе да издржи без мене, дека имаме врска на далечина. Јас мислам дека мене уште ми е рано да се мажам, ама ич ич несакам, а да му речам "НЕ" нема смисла па 4 години се влечкаме и да го одбијам.. лелее колку глупаво се чуствувам
Не знам, безврска некако. Ме фати депресија од глупостите што се случуваат во Струга, од народот што живее во земјава, сакам да си одам од тука. не дека на друго место е различно, ама барем нема да биде МОЈА земја, и нема да се нервирам. Многу убаво се сеќавам на 2001, на животот пред, и после неа. Се сеќавам и на 2004, протестите за територијалната поделба, ќотекот на Бучко, реферндумот во Скопје, гласањето на Лилјана Поповска, и моето комплетно разочарување од излезноста од околу 25%, кампањата - Некои прашања не заслужуваат одговор, и признавањето од САД под уставното име. Мрачната соба кај моите, со мебел во темни бои, во рацете бебе од 40 дена што нон-стоп плаче, и случувањата околу референдумот, 3 години по рамковниот. И до ден денес не можам да сфатам како ги убедија луѓето толку лесно да не излезат на референдум. И сега, повеќе од 10 години по рамковен, и 7 по територијалната поделба, седам во канцеларија и размислувам дали да дадам отказ, затоа што ми е проблем да бидам дел од нешто во што не верувам, затоа што никогаш нема да можам да дадам толку колку што давав кога работев на нештото во кое верував. Не ме радуваат ни можностите кои можеби претстојат, зошто ќе биде речиси исто. Седам со слушалката во рака, и се мислам дали да игнорирам се, и утре да одам на состанокот со Мерко закажан минатата среда, или да го откажам под изговор дека имаат сега проблеми за решавање, а ветеното да не го исполнам затоа што нема да има време. Не одам.
Исто и пак исто, депресивно, тажно и никако. Секој ден се прашувам зошто секогаш Господ им дава многу повеќе среќа на оние злобните и зошто игра толку не фер, одговор нема а нема ни да има, еднинствено имам болка во градиве и ништо повеќе.......
Со оглед на тоа што сум во период на ПМС сум зачудувачки во добро расположение, освен тоа што неможам да седам мирно на едно место, па постојано си барам некоја работа по дома. Задоволна сум од тоа што ги усовршувам техниките на готвењето т.е многу убав ручек денеска сум направила (само си се фалам)
Не баш расположено,да не речам ич,ама ај уште малку ќе заврши и овој ден па утре нов ден нова надеж......
Уморно Се на се 6 саата учење со паузи измегу ... но затоа утре ќе си дадам одмор на душичката и само ќе читнам малку и повеќе ке шеткам.
Како и секој ден (перодов кој трае долго), ми варира расположението. Од смеење до плачење. Мора да останам силна и да го завршам она што сум го почнала. Се надевам дека ќе огрее сонце и за мене.
Тешко да дефинирам. Од една страна се‘ ми иде добро, да не се урочам. По ураганот кој не го одмина мојот Живот, ме зафати некоја стихија. Рингот е празен, завесите спуштени. Но од друга страна имам некој неименуван, unknown излив на емоции. Сама си го барам со боринче. Слушам песни кој тежнеат од спомени. Отварам кутии со куп слики. Прелистувам тетратки, споменари.. милувам значајни предмети за мене. Не знам.. ми се иде да плачам, но без солзи, ама нема за што, немам причина. Кој к*рац ми еееее?
Одсабајле добив некој нетолку добри вести и цел ден ќе ми се поремети. Колку и да сакаш некој работи да не ги ставиш како приоритетни, самите го прават тоа. Е така се чувстувам денес, поразена од своите мисли.
