Во моментот ми требаат најрозевите очила на светот за поубаво да гледам на животот, ах ги мразам ваквите моменти , моменти на празнина, страв, немир . Неможам и неможам, не можам вака да џаболебарам, сакам работа, пукнав веќе !!! Колку би сакала да имам НОРМЛЕН ИСПОЛНЕТ ДЕН СО ОБВРСКИ !!!! Значи од секогаш се плашев од ова, денови кога нема да знам што да правам, ахам шопинг епа и тоа не е тоа кога имам да си го дозволам (по заслуга на моите), кога јас немам нормален живот, да станам секое сабајле како сите и да одам на работното место, ми фале уште некоја депресија да ме мавне и ќе се фрлам од третата скала , не ми е баш до смешка ама ај .
Јас знам, ама убедена сум дека би била многу среќна у пичке си материне. Проблемот е што и за таму се ќе се најде неко ебано биќи и ќе те заебе и на пат до таму. Рибо, иди ти ако не. И без тоа еден е за таму. Денови чиниш у еден здив минуваат. Проблемот е што,со таква луковина кромидаровска те удушува, што ти се чини ден ти трае ко недела. И реално така и е ...беше. Нек биде беше. Озбилна сум. Неделава си споив ноќ-ден ден-ноќ...све у една права линија. Сте чуле за флагинг, пардон flagging и constitution of flagging? Е, Док... информирај ги момите молим те за да си знаат што странци им хараат по земјичката. И , молим те, покажи им го форумот кај што се пишуваат рецки за оптегнатите знамиња. Може и оние у Охрид му ебаа мамата на знамето због нервоза дека не флегнаа неко локално пиќенце у вечер мах две...више од тоа... па, и не иде. Дабоме. Пази, мора да е она чиста крв. Мора. Има правила,бре што ти е..маму ти. Ебате со овој машки род. Зашто бре нема друг машки род? Вонземски некој зш не е у право оној мрднатиот за вонземјаните што ги направиле пирамидите...и у време на Адам и Ева се пареле со момите земски Шо фин свет. http://flaggingheadquarters.com/constit ... -flagging/ И така минува време.
Веќе неколку денови не се чувствувам добро. Знам дека треба да се земаат секогаш сите исходи, ама скоро бев сигурна во многу поинаков, дури и се спремав за да постапувам во согласност... Не ми се верува уште колку е одвартен и загушлив овој посран свет на моменти, онака најчесто си мислиш дека непосредната околина е никаквата, ама гледаш дека и зад сјајните имиџи на најпоскауваните места за живеење, не е во игра фер плеј и праведно оценување. Па така, на моменти сум од шокот згрозена, онака и физички чувствувам како ме лазат морници, кои не се од студ секако, па ме опфаќа гнев, па потоа апатија, за на крај да сфатам дека поголемиот дел од времето автоматизирано реагирам, сфаќам дека извршувам некоја активност на некое полусвесно ниво, водена од навики и рефлексни реакции... Веројатно, чувствувам потреба да се исклучам бидејќи ова навистина беше еден од оние ,,премногу е,, настани. Сакам да се одлогирам, не од форумот, од светот на неколку дена, да не ме допира ништо. И така, повеќе луѓето со скратено дури и право на утеха, ама светот веќе толку мириса на трулеж, што не може кога-тогаш да не ти се впие реата на неправдите и одвратните валоризирања ... Уморна сум и време е веќе проклетиот универзум да размисли околу распределбата на правдата, бидејќи се што побара беше мало поттурнување, мало пренасочување на среќата бидејќи целта беше навистина кристално чиста. Очигледно не требаше да бидеш скромен, очигледно пазлите ги подредува универзумот за тапоглавите, себичните, малигно нарцисоидните и мегаломаните. А хипокризијата ќе остане дел од човечката природа, дури е и демократско правно загарантирана како слобода на мислење и изразување и демаскирачите ќе бидат секогаш негативците, само што и тие се амортизираат со време и почнуваат да мислат дека трудот им е мининглес.
Па неколку дена некако се не ми е погодено...Се ме нервира...НЕ дека јас сум цвеќе за мирисање,па затоа си се повлекувам дома.И онака веќе за се ми е сеедно...
Преморена. Во последниов период имам денови кои драстично се разликуваат. Или по цел ден сум дома и имам доволно време да си го испланирам денот, или цел ден сум натаму-наваму па дома не се прибирам. Уште свирката на Рибља Чорба ми фалеше вечерва и мислам дека ќе се онесвестев. Ми се чини дека немам енергија ниту да се довлечакам до кревет...
денес прекрасен ден дружба цел ден се беше ок ама некако од внатре се чувствувам вознемирено, нервозно под стрес нон стоп размислувам немам мир до кога вака? да се појави некој да се бори за моето внимание и љубов како јас што се борам, да покаже дека сум му важна, дека ме сака ми фали тоа ми фали многу ееееееех