Се чувствувам како да неживеам. Се ме боли, се ми е црно пред очите, неможам да дишам, збунета, разочарана, изгубена. Веќе една недела незнам дали веќе воопшто постојам. Наместо овие слободни денови кои доаѓаат да ги пречекам со радост со саканите јас немам никој, сама сум. Премногу ми е тешко едвај ги задржувам солзите. Сакам да отидам некаде далеку да ме нема
Премногу разочарана, толку лоши вести во еден ден! Се плашам што ли уште ќе се случува и до кога само црна хроника ќе бидат вестите?
Имам претчувство како нешто да не е во ред. Се надевам дека е поради тоа што не спиев цела ноќ и после бев на работа. не, не ќе да е тоа.
,, ,,,тажно....ненаспано... како позади мене да ме гони сенката негова...ми недостига,многу тој и љубовта шо мислев ја имаме,а ја нема нигде,како никогаш да не сме постоеле... ..
Денес сите постари се зажеале за нас. Рано дојде мојата тетка да ме земат за празниците , ама не кажа синоке . Свекрва ми пак синоке касно се јави и кажа дека сакала да не види и дојде .Татко ми онака му текнало и дојде.Благодарна сум и што се грижат, ама некако се чуствувам уморна.Не ми беше тешко да ги пречекам, само ме изморија оние муабети кои не беа за денешниот ден .Се чуствувам психички исцрпена.Ке прошетам или ке легнам се надевам ке се разведрам .
Као Гарфил-мрзливо, дебело, ми се јаде лазањи..ма се ми се јаде, не ми се учи, а незнам што ми се прави... Гарфилд бре Гарфилд.