Некако фино, опуштено... Конечно време за себе Се наспав, се одморив, пилинг на лице, си ја средив цела соба, сега си ги средив и ноктите, не ми се излегува никаде затоа што сакам да се одморам убаво Прилично опуштен ден.
И јас исто. Поготово кога ќе помислам дека треба да учам информатика и историја за екстерното до 5 сабајле... Мора уште од сега да се подготвувам инаку кај ми е крајот. Ај у пм нека оди се веќе...!!!!!
Ни јас сама не знам како се чувствувам...многу измешани чувства на радост,тага,нестрпливост,неизвесност и што уште не
Засега е ок Во теков на денов очекувам да биде подобро. Недела е за мене ден са се Гледам да се средам, да средам по дома, и остатокот од денот да го искористам за шетање и уживање.
Некој ден вистински ќе се задушам, од што ми е тесно. Од што немам простор да дишам. ...Од што немам воздух. Од што ме гушат луѓе дојдени за спас Од мали треба да ги учат дека е ок да се оди на психијатар. Нема ништо срамно у тоа да си поразговараш со некој Док. Еве, ко јас со тебе - чат-пат. И да ги снема денеска, да испарат тотално, ни влакно од нив да не остане, мене, за нив... најискрено ме боли патлачето што го немам затоа што, јас си имам мои бури,јас си имам мој буги мен и јас си имам мои ебани сенки, што и кога нејќам да ги има, уствари сакам да ги има. Затоа што се мои. И ете. Егоист сум,по малку повеќе некад и сакам да мислам на јас и да сите идат у пизду материну. Ако треба и ќе им го платам патот до таму. Не знам како да го објаснам да го разберат. Толку ли се сакати,толку ли се емотивно осакатени побогу луѓево да упорно дотрчуваат. Упорно ги ишкаш,упорно ти идат. У бестрага,цел ден,цела недела,цел месец,цела година,цели 2-3 години и јас веќе не знам колку станаа. Престанав да бројам. Секаде ме надушуваат,мајчината им.
Неизвесно, со мачнина во желудникот. Ќе ми тргне ли веќе еднаш во животов????????????!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
