Кои работи кои ги прават другите луѓе ги доживувате како pet peeve?

За зборање на телефон. I'm joining the group значи многу мразам да зборувам на телефон освен ако не е нешто од потреба, кратко и/или итно. Некогаш намерно спуштам и се правам на удрено. Комуницирам со порака.

За спори луѓе во одење или луѓе без ориентација кои се тупнуваат туку така. Исто се приклучувам тука get off my way. Се случува да туркам вакви или да ѝм се развикам.

Ickyyyy ick ми е кога се болни а не земаат боледување и се мешаат сегде. Особено кога ми идат во близина. А јас сум многу чувствителна и често се разболувам особено ако ме префати некој бегај таму.

Мразам свиркање. Значи многу мразам. Или некој да си потпевнува во моја близина. Не знам. Као. Не мора да знам кој ти е вкусот за музика освен ако не те прашам или да те слушам како грдо пееш.
Па до негде и млицкање на храна тука спаѓа. I just can't. Моментално се оддалечувам ако слушнам свиркање или млицкање, или ќе му речам да заќути.

Кога пушач не знае да држи цигара или намерно ја пафка наоколу во моја близина. Уште помалку ако не практикува соодветна хигиена од типот на немиење раце или неџвакање мастика или слично. Без осет луѓе.

Кога некој ми се обраќа како дете и ме прави инфантилна а сум mid 20s. Особено од повозрасна личност. Имам факултет завршено Karen. Chill.

Гласно зборување при движење. И гласно зборување генерално. Како и зборување за многу интимно работи при движење во гужва. Не мора секој да знае што случува во мојот или твојот живот, или пак да мисли дека се караме.

Social butterfly луѓе што кога се излезени со едни луѓе, не можат а да не застанат да се испоздрават со секој што ќе го видат. Олабај. Не сакам random комуникација со friend of a friend of a friend.

Кога ќе ми речи некој "ајде и на главче". Ајде не глуми. Плис.

Edit: сигурно има уште ситници кои ме нервираат ама не ми текнува сега на друго. Голем ситничар сум

 

Сител. Не гледам лично, ама често знае да долета до мене звук, поготово сеа на лето со отворенине прозори. Утепај ме, ама сериозно мислам шителов допринесува луѓево да се поглупи.

Коа муж ми пие директ од шише.

Коа ќе јадам зеленчук или овошје, и ќе ми речат ааа шо си на диета, или некое слично срање.

Кога читам и некој упорно ми муабети.

Бабите на љуљашки шо нонстоп му кажуваат на моето дете шо да праи или шо да не праи, као 'немој не фаќај тоа ќе се испрљаш', 'не трчај толку многу, ќе паднеш', 'не се качувај, високо е (на нешто наменето за деца да се качуваат за да научат да се качуват, нали), mind you седат до мене и знаат дека сум му мајка.

 

Ете, средив тоа што ме иритираше.

 

Фер, и мене ме нервира кога некој користи англиски зборови за потоа и јас да ги користам.

 

Кога ми ѕвони некој, откако сум му пишала дека сум тука!

Луѓе што не ми се блиски, а ме пипкаат за рака или коса.
Ми реметат личен простор и ми се ставаат во лице буквално, за да ми кажат нешто.

Кога некој ми упаѓа во збор! Ме вади од такт ова.

Кога чекам ред за нешто, некаде, и некој се прави дека не постојам и преку ред, застанува пред мене.

Луѓе што дремат на мобилен, а сме искочиле некаде заедно.

Жени што ми се обраќаат со мила, срцка, маци-куци..
Овие се посебна врста, и се први што ќе те озборуваат.

Кога некој збори прегласно на телефон, на јавно место или во градски превоз.

 

Кога некој на пола метро од мене буквално ја 'силува' мастиката што ја џвака.. Мљац мљац па балонче.

Кога некој што не ми е многу близок ме гушка или гали за коса (повозрасни се ова), непријатно ми е скроз.

Кога нова мамичка или трудница глуми лудило и ја користи состојбата за внимание.

Кога некој не ми почитува време, простор, заедница.

Кога некој злоупотребува положба и е себичен кон останатите.

Општо безобразлук.

 

Кога има толку дрски луѓе што гласно зборуваат за тебе а стојат до тебе, без никаков срам и обзир..
Стојам во банка, зад мене двајца пензионери зборуваат за мојата тетоважа на грб, зашто младите се тетовирале, во нивно време не било така, што значела тетоважата и слично..толку непријатно не ми било во животот.
Ме нервираат луѓе што од толку празни седишта ќе седнат баш до тебе
Ме нервираат луѓе што и самите не се свесни колку се неписмени, а делат совети на секој чекор.Не ми е јасно, како можеш да не знаеш некоја едноставна работа и никогаш да не ти текне да прашаш некого, да изгуглаш? Светлата се вклучени ама очигледно никој не е дома..

 

Кога некој не најавен ми доаѓа на гости.(ги имам вратено назад)

Кога некој ме прашува колку заработувам. (секогаш лажам)

Кога некој увек плаќа последен да ја “надополни сметката” пошто од сите што останува кусур 50/100 денари, нему му е ручекот гага. ( два пати ми се има случено, трет нема да има. Кусурот е за човекот што ми служи ја храната, не за ти да не си го платиш ручекот.

 

На луѓето му е до 50 денари дојдено...daaang првпат читам дека некој зема туѓ кусур за себе.

 

Замисли доаѓа сметка, сите оставаат пари, и прашува уште колку треба?

 

Кога мамички на мали дечиња зборат у множина: јадеме, мочкаме, какаме, играме, цртаме, боиме..

Преее лигаво, а и детето си е посебна индивидуа, не какате заедно

Уште по кринџ е коа истово го зборат за партнер

Детето бар е зависно од нив до некое време..

 

Исто! Множината ме убива, буквално осеќам болка во тело при изговарање. Само прават неспособни деца (па дури и кога се само бебиња), како да не постојат засебно како посебна индивидуа.

 

Кога луѓето во реален живот цитираат нешто кое знам дека го виделе на рилс или тикток затоа што е вирално и сите го копираат. Многу ме иритира, најмногу недостатокот на nuance и дезинформации кои се пропратни на истото.

 

Пишување чатгпт Линкдин постови. Ете толку. Исфрустрирана сум веќе од тоа и ПРЕВЕШТАЧКО Е СЕ' и сакам да урлам кога ќе ги видам.

 

1. Кога некој зборува прегласно во автобус и ја раскажува својата животна приказна на сите во возилото. Не, Васко.
Не сите ги интересира за твоите авантури од 70те. Плус и прегласното зборување во автобус може да го одвлече вниманието на шоферот и да се деси белја.
2. Кога Петранка ќе реши да ти го блокира пристапот до рафтот од кој треба да земеш нешто и не се померува иако учтиво по 5 пати ја молиш да го направи тоа. И кога она ќе реши непрекинато да дрнда со касиерката и нејзината снаа Јадранка иако по неа чекаат уште 20 души. Аман, дома ќе си правите муабет.
Останатите немаат време да слушаат за твојата бавча направена со семињата купени од Кам маркет. Плус, некој подоцно ќе ја опомени Јадранка дека не е посветена на работата.
3. Кога некој ме замара со куп пораки наместо да се искаже во еден повик. Не е дека сум фан на повици, ама попрво ќе издржам повик од 10-15 минути отколку пораки во траење од 30-40 минути.
Под оваа точка ќе ставам и контактирање преку Вибер иако знаат дека преферирам Инстаграм за лична комуникација.
Првово ми е само за професионална комуникација. Не треба да е тешко да се сфати.

 

Кога не знаат да кажат едно извини. И тоа не само кога ќе ти згрешат нешто, туку и во обични секојдневни ситуации кога ќе закаснат, кога ќе ти упаднат во збор, ќе ти попречат во нешто и такви минорни работи кои зборуваат многу за нечие воспитување.

И да, ужасно ме иритира кога не си чистат после себе. Ќе пие или јаде нешто и така ќе стои приборот на биро во сред канцеларија до другиот ден додека не им притреба пак

 

Кога презентираат туѓи приказни ко свои. Океј.
Не ми го троши времето.

 

Кога зборат за време на филмот у кино и тоа ептен гласно, па си прераскажуваат или се смеат.

 

- Кога колегите сакаат нешто да прашаат и место да го поставаат прашањето ќе пишат "Хеј....мора да збориме за нешто" јас како раскинување го доживувам.

- Кога вртат ако не им одговориш на пораката после 5 минути.
- Кога нешто им смета, но немаат муда да кажат.
- Кога возат со точаци по тротоар и неможеш ништо да им кажеш, но кога ќе стапнеш на нивна лента мртво те гледаат.
- Кога мислат луѓе со пирсови се наркомани.