Не ми се станува ... па и нема да станам и заедно со мојата мисла пак сум заспала а кога повторно се разбудив жалев што мобилниот ми го скрати убавиот сон кој го сонував... Ај колку беше убаво, уште така да беше ееее
аууу само да се вратам дома - има да се изнаспијам! ова редовно секое утро кога треба да се иде на факултет
Оооооооооооо господе што ме снајде.Уште еден ден исполнет со среќам,па нервоза,среќам,па нервоза,среќам,па нервоза,среќам,па нервоза...и се така у продолжение
што прави, што мисли, ке ми се јави ли, да му се јавам ли, кога ке го видам, каде води ова... сето ова во едно ми се појавува низ главата овие денови
Скоро секое утро со иста мисла се будам, односно ме будат: Ајде уште пола саат, или барем 40 минути...
Колку е саат? Ај уше 5 минути ко демек ќе се изнаспијам за 5 минути. а уствари уште потешко ми е да станам.
Исто Прво ми текнува на обврската што ја имам и како да ја избегнам. За неколку секунди смислувам изговор и пак на спиење. Креативност
не дека ќе се изнаспиеш за тие 5 минути ама некако стварно ми вредат секое утро, најубави 5 мин. за спиење ми се тие кога мораш да станеш а ќе се почастиш со нив...