Ќе пробаме и така. Реално немаме баш избор. Воопшто не ми е сеедно да пречи на други деца, затоа си ја чукам главата. Претешко е од оваа страна. Јас не сум родител -ајде бе ќе помине. Зборам 24/7 на него, казнувам, забранувам, соработувам со учителки. Тие навистина се трудат околу него но откако видоа дека сум тука за се некако на глава ми се качија. Во ред, се сте во право, ама јас иако сум родител немам магично стапче нели? И јас сакам да го однесам се да е нормално и да го земам, но ете нема такво нешто кај нас.
Сериозно. Во системот од секогаш и сега и понатака ќе е така. Зборуваме дека не можат да седат мирни, тоа е поентата. Ти бараш 6годишно дете да е мирно цело време? Некое е, некое не. Децата учат преку игра, во слободен процес, опуштен мозок, а не впрегнат во протоколи со внимание од 40 минути. Лудила. А системот не е дел од денешното опкружување? Браво што така без приговор се си прифаќаме, ама децата си покажуваат што им треба. Да ти се мочам во системот
Јас ќе речев возраст и (не)прилогоденост на нова средина како причини. Но па го пиша ова. Ова е друга психологија. Има покажано знаци на вакво понашање дома?
Сам се враќа или одат и го враќаат внатре? Што ќе се случи доколку го игнорираат и не одат по него? Ќе се врати сам? @LiliBoz
Одат. Одеа. Дома го има сето внимание. Пример, моментално спие и пишувам овде. Кога е буден сигурно нешто правам уз пат со него па и ќе пишам овде. Се заигрува сам, но ме бара. Од друга страна, кога е со другари од порано буквално нема никаков проблем, но меѓу дечиња што не ги знае ако јас не се уклучам од сам старт да им дадам насока (да ги запознаам) делува вознемирено.
Во целава ситуација пола проблем ти е решен само со тоа што си ја прифаќаш ситуацијата. Нешто ќе упали, ќе видиш. Само биди упорна, ќе се среди сигурна сум. Мене мм ми вика дека сум престрога, ама си го знам детето, ако го оставам така ќе се направи пекмез и нема да го прибере ништо. Нашиот и малку е самобендисан бидејќи е малку така понапреден и кај да се сврти сите му го потенцираат тоа, од учителки до раководство во школо, до роднини и пријатели, сите баш. Не им е својствено да дете прваче знае толку многу работи, ним им е интересно, ама на нас ни се одбива од глава таа негова самобендисаност.
Абре џабе ми е тоа што е препаметен, чоек. Џабе ми е! Има дечиња деновите не ги знаат во неделата. И што ако? Ќе ги научат. Овој све знае а види каков проблем испаѓа. Поаѓам од себе еве. Во наше време немаше дијагноза хипер. Да имаше јас ќе бев типичен случај. Моето темпо не би во темава да го кажувам, ама јас со иста енергија сум и сабајле во 7 и вечер во 12. И кога ќе речам преморена сум јас пак не застанувам. Само што сега , на 34 год не викаат хиперактивна си, туку вредна си Он е далеку од хипер. Тука е некој револт, нешто... немам поим што... прави да не слуша!
Не си стварај толку склет, не си ти одговорна. Можеш да го моделираш ама ме и да го смениш така едноставно. Само работи многу на темава и ќе се среди.
Кај нас првите денови едно детенце и избегало на сред час на учителката, таа се уплашила да не му се случи нешто. Така да ги разбирам и учителките дека реагираат. Да го однесат тие кај училишниот педагог психолог чисто да види дека не е во ред тоа што го прави. Да пробаш да го заплашиш дека сам ќе се изгуби , ќе го однесе некој и нема да можеш да го најдеш. Да има некој да го следи од далеку до каде е спремен да оди и што ќе прави. Да не му доаѓа како игра оваа брканица на него. Мора да постои нешто што ќе упали кај него. Што вели кога зборите зошто така прави. А и мислам дека има револт штом ги сакал учителките од градинка а сега ги нема.
Он е тешко приспособлив на нови лица и средина чим и со другарчиња е таков, не само со авторитети. Ако не покажува дома нови знаци и поинакво понашање тогаш само до тоа е причината. Ете си пробала да му објасниш, но најбитно време му треба да се навикне на нова средина/структура и да развие однос со учителката/ите, не се нервирај превише ако правиш се во твоја можност, you can only do so much. Во меѓувреме и ова си пишала. Да пробаш да го запишеш на некој курс/активност што ќе му го држи вниманието и што ќе му биде интересно и забавнo, каде што нема да мора да биде секој ден, туку неколку пати неделно по час, во меѓувреме додека се научи на структура?
Револт е, и тоа поради сите работи кои ги минува. Коренот на проблемот сте ти и татко му и вашата разделба. Овде барај ја причината. Секое дете при таква траума на различен начин го манифистира револтот. Лут ви е најверојатно. Знае дека тоа не е правилно, ама намерно го прави тоа. Или му е само начин да си го манифистира револтот. Еднаш ти кажав, во целиот тој процес внимавај само на детето. Колку и да ти изгледа дека прифатил, за жал они најмногу страдаат. За нив, во нивните очи мама и тато треба да се заедно. Советот е со најдобра намера даден. Минав низ тоа, затоа се осмелив да коментирам. А ти како сакаш сфати. Јас би ти препорачала добар психолог и заедно со татко му да бидете вклучени во решавањето на проблемот. И запиши го на спорт, обавезно. Тоа што сака.
Знам дека и развод имаше во случајов но не сум доволно запознаена, затоа пробав одоколу пошто сензитивна е темата, а и не сум доволно запознаена, овој револт може да е баш тоа па сега си има створено механизми на самоодбрана и safe place за себе. Каде што сака да го прави само она што он сака наместо она што му е наметнато и вон контрола(развод, мама и тато одвоени, плус и сега повторно промена што не ја сака нови другарчиња,учителка и поструктурирана средина каде што мора да седи 6-8h дневно).
@LiliBoz Кога некои проблеми не се разрешени како што треба, при најмала промена повторно се јавуваат. Ќе се согласам со членките од погоре, сметам дека детето не може да го прифати вашиот развод и своите емоции ги искажува вака. А самата нова средина, нов авторитет му прави дополнителен проблем, а всушност сметам дека коренот на проблемот лежи тука (разводот), и ако не се реши, истото можи да се случува и во пубертет, дури и да е понагласено тогаш. Ќе биде од помош да го запишеш на спорт кој тој го сака, но сметам дека е клучно да се поработи со семеен психолог. Воедно, каде е таткото во целата приказна?
Кога моите се разведоа јас бев некаде на години на детево, веројатно само година или две постара, а сестра ми скоро завршуваше основно. Се повлеков во себе, не се дружев со никого цело основно, во свој свет си бев, се плашев и бегав од нови луѓе, мислев ќе ме остават и растажат како мајка ми. Во средно успеав за првпат да остварам конекции со луѓе, но уште имам стравови што не можам да ги надминам за љубов и нови луѓе и поврзувања во животот. Сестра ми од ученичка 5.00 тоа време почна се 1, 2 да добива, да се пијанчи, но се среди после некое време, сега е успешна и возрасна личност. Најголема траума е развод за едно дете и тоа родители да не ти се заедно, особено едниот ако прекинеш да го гледаш, за едно дете тоа е крај на светот. Не ја знам приказната и не знам што се случило, но во право си, те прочитав и се согласувам со тебе, споделив лично искуство.
Секое дете различно реагира на разводот. Кај децата со помирен темперамент доаѓа до повлекување во себе, избегнување на останатите и сл., но со детето на @LiliBoz не е тој случај бидејќи станува збор за побурен темперамент, и затоа неговото искажување на емоциите делува како хиперактивност, а во случајов проблемот е всушност сосем друг. За жал, кога семејната динамика се менува-развод, принова или смрт на член од фамилијата, детето најмногу страда.
Да, секој различно. Но, сигурно е тоа причината, кај дете на тие години такви работи влијаат на психа. Кој сака родителите да му се разделени и да има проблеми дома, дури и како возрасни сакаме да е фамилијата на едно место, а не пак како мали деца кога уште ништо не сфаќаме... Па нови партнери, промени, секој гледа да си најде нова љубов, децата само страдаат. Ни на непријател да не му посакаш..
Сите можности ги разгледувам. Ние сме скоро две год разделени, но не ја исклучувам можноста и тоа да е причина. Откако се врати татко му од странство ние многу време поминуваме заедно тројцата. Ок, може не премногу ама за викенд пример шетаме заедно, за да гледа дека ние сме ок. Некад и преку недела знае да дојде кај нас дома и да седиме заедно. Останал и на ручек. Сето тоа го правам за него, сигурно не за себе или за татко му. Остај што се разделивме, повеќето знаете, не беше тој тука 6-7 месеци. Е тоа мислам ептен тешко го прифати. Сега во јануари ако замине повторно којзнае што ќе биде. Ама луѓе тоа е нешто што не можам да го променам. Можам да зборам (и зборам), можам да ветувам... ама не можам настаните да ги сменам. Немало нешто потешко од родител да си ...
@LiliBoz мислам дека татко му е многу битен сега. Да му е поддршка, утеха, да го насочува правилно. Многу важна улога има таткото во вакви ситуации, да влева цврстина и храброст. Впрегни го во процесов, нека се даде максимално, не се оставај самата да се снаоѓаш. Не знам дали имате контакт да доаѓа кај вас дома или го носиш кај него, ама добро е да е заинтересиран што му се случува на детето, да поминува време повеќе заедно, да се интересира за школото со прашања - што учат, како му е, дали нешто му пречи... Нека се вложи сега. Детево гледа дека му фали татковиот присуство и кураж.
На наши блиски детенцето тешко им го поднесе разводот и се јави агресија кај него.Таткото до ден денес не е присутен во животот на детето.Кога одеше на психолог кажа дека знае дека татко му згрешил и дека му е лут,ама лут е и на мама зошто не му простила и се развела.Неможеш да знаеш што има во главчето ама мора да се најде некој што ќе допре до него.Во моментов мислам дека не сте тоа вие двајца зошто кај него може да има некоја лутина револт и на тој начин ви враќа.Ова е се нагаѓање и незнаеме што е ама мора да се среди.Тоа е долг процес.Комуникација родител наставник психолог се ќе се среди
Јас не сакав да одам во школо затоа што не ми се свиѓаше наставничката и одделението. На мајка ми ѝ кажав и ме префрлија во друго одделение и сѐ беше во ред. Знам дека е процедура, ама можеби треба да пробаш. Работа што мислам дека е битна, ако децата биле сложни во градинка, да подискутирате со некој од родителите за ако сте во можност децата да ги запишете во исто училиште. Многу полесно се адаптира во околина кога во истата имаш некој познат. @dunika, имаше родители на машки деца што беа навредени кога наставничката ќе ме пофалеше како најмирен, најкултурен и слично, така да за ова ич не се сомневам што се бунеле.
