Мајчински муабети (не е за барање совети)

станува збор за дете блиска роднина. Тој уствари и на нивниот компјутер кај татко му зезнал нешто па дошол кај нас да "види нешто " за уствари да дознае дали може нешто да врати. Од тогаш дружењето е продолжено надвор. Дома веќе не иде

пробавме со некои програми кои успевале да вратат нешто ама минимално беше.

потенцирав кај да не се чепка и дозволив од култура. Сепак дете од блиска фамилија.

 

Мајка исто дете имав, и мачно е и нервозно и фрустрирачки. Две год е сега и откако излегоа сите заби почна да спие, ама уште се буди ноќеска барем 1 за презаспивање. Знам дека не ти е утеха и знам дека не сакаш ова да го слушнеш ама единствено ти останува да се помириш.
Многу пати сум плачела и сум се дерела во перница од што очајно сакам да спијам, а он не сака.
Од мал е залепен за мене, со цицање, нишкање или гушкање заспива.
Денес прв пат го оставив во градинка да го успијат, не знам дали ќе успеат. Се спремам да се јавам да го земам…

Само да стиснеш заби и да издржиш, ќе помине. Ќе дојде ден кога нема да сака дневна дремка, ама барем ноќта ќе ја спие, ќе биде добро, исплачи се, излофтирај се тука, надвор.
Не дека правиш нешто погрешно, едноставно на некои деца им треба помалку сон, јас тоа касно го сфатив и кога сфатив се помирив и ми беше полесно, ама до тогаш паднав многу психички и сеуште имам трауми кога ќе се сеѕам на некои ноќи.

Оваа мајка живее во сон откако отиде мм во странство, 2 мин раат неам.
Многу сум растегната, разочарана и тажна.

 

На инста @doenjе_so_ljubov консултант за доење е, побарај ја имаше операција на жолчка и пишуваше за тоа баш, живее во Германија мислам.

 

Јас немам како да те утешам, само ќе се надоврзам на твоето па да знаеш дека има уште една мајка таму некаде што го проаѓа истото.
Еве саатот е скоро 3, јас првпат јадам денес моментално. Ноќеска имавме прелоша ноќ. Ја успав во 9ипол со плачење и прво станување и беше во 11. Од 11 до 6 сабајле не спиеше. Не цицка, не нишкање, држење во раце, ништо не успеваше. Таман ќе помислам заспала ја ставам во креветче она отвара очи, буквално само со раката ако ја нишкам за газето она мижи (ама не спие). Чим ја тргнам раката станува да лази. Око не склопив цела ноќ, само нишкам со раката се здрвив цела. Стана маж ми да ме замени, вришти со него, мене ме бара. Се испокаравме лом се напраивме двајцата неспиени, се изнаплакав цела ноќ. Ја изнесе маж ми во 6 надвор да ја шета, спиела само пола саат и назад дома со плачки. Едвај ја успав во 8ипол и спиеше до 10, па ја презаспав пак и спиеше до 11ипол. Никогаш вака тешко не ми било, само плачам. Желба за ништо немам само гледам нејзе да и зготвам домашно, за нас ручек е мисловна именка. Се запустив, ни издепилирана ни средена се осеќам ко гомно искрено да си кажам. Не знам дали е 6ти скок или што е ама јас осеќам како нервно попуштам и се понервозна сум. До кога вака не знам..

 

Среќен роденден на синчето

 

Бебево ми тргна на градинка, два дена веќе.
Ова адаптацијава не знам за кој е потешка - за бебе или за родителите.
Вчера беше саат време, како за прв ден. Денес, втор ден, три саата беше. И јадела, и преспа. Насмеана си излезе кога ја зедов.
Тетките викаат дека не плаче, одма интеракција и со играчки да си игра.
А мене душата ми плаче што ја оставаме.

Синоќа прв пат да пишти во сон, и да липа. А не беше будна. Од градинкава да не и е, или така се погоди, не знам. Ова потешко од тргнување на работа е.

И така... Да си кажам дека со тешко срце ја оставам...

 

Не ја оставаш,правиш најдобро за нејзе.Ќе научи толку многу работи,ќе стекне нова рутина.И нејзе и е нова средина,да прсви нешто поинаку исто како ти што сакаш да искочиш со другарки да смениш.Ќе се навикнеш и ќе отрпнеш.

 

Оф мајки, што да ви кажам, како да ве утешам, кога и јас сум во истите гомна еве.

Второ дете ми е, и пак не уживам во породилното, само чекам да помине нешто, дали се вакцини, дали скокови, па да почне да јаде каши, па да седи/лази...важно стално сум во некое исчекување, истата бев и со првото дете, под напон цело време.

Некоја од вас погоре напиша, а и кај мене е така, кој што прави, јас бебе заспивам нон стоп, ама нон стоп. Дневните дремки и се ужас од старт, повеќе од 15-20мин не спие, како зајак е. Станува и 10мин е само расположена и после почнува да кенка, па да плаче, па да вришти оти е ненаспана. Некогаш, многу ретко, ќе ми успее да ја презаспијам веднаш со нишкање па да спие уште 20мин, и тоа е или во раце, или на перница на нозе. Значи јас сум секако заробена, не можам да мрднам ниту да фатам нешто по дома.
Големиот веќе се помири дека џабе сум дома, кога од нејзе не можам ич внимание да му посветам на него. А си замислував дека додека е на распуст ќе си играм со него, ќе го надополнам изгубеното време додека одев на работа и не го гледав по цел ден. Ама се излажав, ништо не е така како што мислев и тоа многу тешко ми паѓа.
Од нишкање веќе немам ни раце ни грб ни раменици, се ме боли. А бебка е само 3+ месеци... Едвај чекам да ми заврши породилното, на работа барем ќе седам и одморам физички 8ч. Знам дека тогаш ќе ми фалат децата, ама сега ми е премногу напорно и мачно.

Можеби е така и затоа што големиот си беше бебе по книга, се знаеше ред на дремки, спиеше по 2-2.5 саати, тогаш имав време и да се истуширам, и да зготвам, и да јадам. Сега не знам млеково од што ми е, ни јадам ми седнувам. Оти за тие 20мин додека дремнува таа, што попрво да направам.

Толку ми е криво што се оддалечивме со големиот, 6.5 години само тој ми беше центар на светот, а сега да се растргнам и пак не можам да си го видам детето. Цело време е со татко му, едвај го чека мм да си дојде од работа за да си играат, да се дружат. И така, бебка и тогаш на мене останува затоа што треба да цица, или не се смирува кај мм, ме бара само мене кога вришти.
Очајна сум веќе, мислев како расте ќе станува полесно, ама не. Само што почна и 4 скок, па сега и ноќе се буди многу често, а барем ноќта спиеше убаво оти е преморена од цел ден што не спие.


И така, ништо ново не кажав, само жалопојки и од мене...

 

Додека сум тука само да кажам јас ли имам чуство само дека ќе го згмечам од гушкање и бацување бебево?Веќе некое време денските дремки ги спие во креветче,се буди по пола саат 45 мин колку што му е една фаза па го презаспивам во раце па пак во креветче.Читам на чат гбт демек не го кревај одма тапкај,и како тапкам со надеж дека ќе презаспие он ми се смее као да сака да ми каже мало сутраАх бе колку го сакам.

 

Жив и здрав да е! Голем да расте! Како лета времето.

 

Јас па мислам цел ден во ранење ми поминува, ништо не јадат периодов. Ај во градинка наводно јаделе ама за викенд урлам. Цел ден ставам и раскревам тањири. Нит грицки, нит благо, ги изгладнувам и цел ден така си седат. Ќе полудам веќе.

 

@MariaBouli кога ќе ти се плаче плачи и истурај си ги емоциите. Истреси се. Исплачи се. После пак назад на гушкање.
Не го споредувај детето со другите. Расположено ли е, полни ли пелени, се радува? Толку.
3 имам и сите се небо и земја.
Првото, ќерка ми, освен првиот месец што стави скоро 2 кила, на година имаше 8. Едноставно си напредуваше ко маникенка. Син ми на година имаше 12ипол. Ќерка ми секогаш и ден денес си јаде балансирано и ко маче. Иако имавме 2 години кога беше само на макарони. Кој што прави, јас секој ден макарони варев. Од нејзини 2 и нешто до 4 години. Син ми до 15 месеци беше на ексклузивно доење. Да, фино прочита. 15 месеци не сакаше никаква храна да прифати. Ептен некогаш некоја јаготка, некоја бисквита и бебешки смоки ќе прифатеше и му туткав само за да мрда вилица и вежба џвакање. А скроз буце беше. Полно, мишелинка. И од 12 до 15 месеци не стави воопшто на килажа, ама прв пат тогаш ич не се загрижив оти го гледав дека одлично напредува само на мајчино млеко. Ама ме исцрпуваше оти беше голем и си бараше чести подои ден и ноќ и морав да ги скратам. На 15 месеци не можев да се занимавам со каши го седнав ко господин на маса со нас и јадеше се што јадевме готвено. Сега и тој е маникен.

Сакам да ти кажам, книгите се супер за да ти дадат некоја генерална перспектива, ама секое дете си е своја индивидуа со свои потреби и едноставно некои деца ќе отскокнуваат секогаш и тоа не значи дека нешто не е во ред со нив, напротив, само ќе докажуваат дека и малку поинаку од книгите, во одредени случаи може да е сосема ок. Нервозно е и фрустрирачки на моменти, ама ќе помине.
Првата ми спиеше во раце за дневни дремки до 6 месеци, почна да преспива ноќ на 3 години. Вториот во раце ми порасна спиел или не, а беше големо бебе. Буквално рбет ми се искриви ради него, да доктор ми препише специјална физиотерапија и масажи. Почна да преспива од скоро ама и двајцата знаат да се разбудат и да дојдат кај нас.
Третово, легнато или во мене, поише од 10 минути не спие. Кој рече назад, само го заспивам.

Башка колку се напорни другиве двајца периодов. Божееее ми се бега од дома. Сабајле ми пишува маж како е, секој одговор на тоа прашање ми е лудило. Денеска му велам ми се чини беше најдолгиот ден во историјата. Ќерка ми непланирано остана дома, ручек не успеав да зготвам, алтернатива беше пржено лепче, жими алтернативата, ама толку можев. Стопати се рчнаа едниот вришти, другиот вришти, бебе не може да спие. Станати од 6 веќе во 12 бев папсана. Плус, двајцата имаат реакција на бебето. Ништо директно нему, ама само гледаат да најдат некоја банална работа, која иначе не би ја ни приметиле и цел гнев да го истурат на мене и маж ми. Прави ѕверови. А не се лоши деца и разбирам дека мора да поминат низ фазава, ама ете, низ целата трка да им удоволиш да не се осеќаат помалку, да ги прошеташ, да им зготвиш, да исчистиш, жонглираме со маж ко профи ама не доволно.. барем сеуште. Има денови кога не можам по милион пати да им објаснувам едно исто. На крај на ден, кога сите тројца ќе се успијат конечно, ќе си легнеме со него, се држиме за раце дур си дојдеме при себе и се тресеме кој прв ќе бега од дома и кај да се чекаме и кое прво ќе го даеме на посвојување. Па ќе си испратиме по некој рил со семејна содржина во која ќе се препознаеме. Ќе се смееме. Па ќе се потсетиме без разлика колку сме уморни, исто така сме и многу благословени и среќни. Не би го сменила ова за ништо на светот. Знам дека се поминува, кога само ќе ми текне дека цел форум ме бодреше кога ја раѓав првата ќерка ми погодуваа ден кога ќе се породам, бараа имиња со мене како вчера да беше, а моето првородено во сабота ќе прави 6. Така знам дека се ќе помине.

 

Мајки дај кажете некои занимации за тодлер што губи интерес после 5 минути за се нешто. Толку сум безволна деновиве, страшен умор, од кревет не ми се станува, како полжав се влечам по дома. Згора детенцето си бара внимание, а навистина не можам целосно да го дадам. Немам ни 2% енергија. Таман ќе седнам, дај вода, дај сок, ќе дадам, ми се мочка, ќе пробам да седнам, ми се јаде, дај лажица, пак ќе седнам, па дали си ти нормална каква лажица си дала, сакам со сина боја, и да пијам сок со зелена цевка, па со страв во полуклечечка позиција ќе пробам да седнам, гледам по 100 пати дали ќе побара нешто и таман да издишам, ќе ми донесе играчки. Ќе пробам да играм, па почнува да плаче, зошто не играм како што си замислило. Искрена да бидам, имам 30+ и мислам дека не ми е баш интересно да пијам ,,чоколаден" чај, уствари кафе да ти било и не сум требала да сркам од лажицата, туку ширум да отворам уста за да ме храни, меѓувремено проследено со тантрум, зошто не сум ја отворила устата под одреден агол, за да ја пикне лажицата како што во нечив детски свет се увртело.

Се сеќавам кога бев дете, никој не ми требаше за игра, ќе си отидам во соба со саати сама ќе си играм, не сакав никој да ми пречи. Барем еден саат во денот да се заигра само, мислам дека ќе славам. Единствен спас ми е paw patrol. Само тогаш можам да земам воздух.

И надвор кога сме, гледам помали деца, не перцепираат родител, јас пак морам да се качувам на секаде како мајмун, бидејќи другачие и не е интересно.

Премногу е зависно од мене и залепено за мене и по цел ден слушам мама, мама, мама.

И така денес си земав да плачам, од пуст умор и што се осеќам како лоша мајка што немам повеќе енергија и нерви да се носам со мало дете. Плус не знам ни што ми е со месеци, несоници имам, не можам да заспијам, дали по 4 саати спијам. И сабајле се будам со воена сирена пред да ми се уклучи алармот.

Уствари и не знам ни што барам, дали совет или само колку да пишам. Сакам малку мир, јас и празна соба, тишина и да скролам по глупави видеа што после нема ни да памтам што сум гледала.

Ми иде да си ја удрам една кога сум се жалела за умор. Ова е левел, последно пред дестинација-лудачка кошула, тул и да се вртам со прстот на глава.

До следен пат, ако воопшто даваат мобилни во лудница.

 

https://topolino.mk/product/kocki-click-clack-96-par-dede/
Порачај му ги овие коцки. Од кога ги купивме играат само со нив. Другите играчки не ги допираат.
Кога наполни две, почна да пишува по ѕидовите. Кога видов дека можам да одморам тогаш, бидејќи премногу се внесуваше во цртањето, го оставив на мир да си црта, па продолжи и по гарнитура и столици.

На возраст не знам колку е твоето, ама еве мојот пред да наполни три, почна сам да игра. Си реди коцки, сам си зборува. Е сега сака да игра во сите соби, и насекаде е растурено, ама мене ич не ми е гајле.
Понекогаш знам да збеснам, ама ми поминува за брзо.
Многу бргу растат.
И јас сакам да побегнам од дома, и тоа почесто го посакувам. Нема да кажам зошто, бидејќи ќе ме разберете погрешно оние кои имате едно дете.
Тие со 2+ ќе ме разберат
.

 

Абе те обожавам, пример и сила си
Мене доволно ми е да те прочитам и веќе сум посилна и помотивирана.


Имам како грижа на совест ако сум нервозна и нерасположена а тој заигран со некое играче и со тие мили очиња само ме погледнува и чека да му кажам нешто за да се насмее.
Не функционирам со малку сон и претешко ми беше и уште ми е кога ќе се разбуди сабалје,се нервирав, денот си го расипував и само трчав да суредам се па следна дремка да заспијам и јас АМА посебно деновиве гледам да сум што порасположена оти осеќа и бебе многу.
Сакам да уживам во секој еден миг со него секое движење да му го гледам и да не тргам поглед иако некогаш глава ми паѓа за спиење, или навечер сум свртена со рака во креветче за да ме држи и спие, или го нишкам па ме боли цела рака од рамо или пак долго држам цуцла оти ако пуштам ја плука и се буди секундарно.
Го обожавам е малку да кажам и ми се плаче кога гледам како брзински расте и секој ден разбира нешто ново.
Вечерва прв пат почна да збори по негово да кажува,си го слуша гласот и уште толку вика и се радува со маж го гледаме и си плачеме а бебе легнато меѓу нас и од радост само гледа во едниот па во другиот... не сакам овие моменти да ги пропуштам и колку и да е тешко се ми е многу магично

 

@ArabellaStarfall Пиши на Temu magnetic building blocks, не знам колку години е детето може ќе треба прво да му покажеш ама на моиве им нарачав 5 кутии и еве втора недела глас не им слушам од соба. Големиот плус во лего е заљубен од мал, вчера го влечев во кревет да си легне не сака да ги остави.
Од кога се појави тему стално нешто интересно наоѓам, си играат.

 

@Viktorijaaa5

Многу топол пост Вики.
Ќе носиш одлуки да уживаш, па ќе паѓаш од умор, мам гилт првата година страшно мати мозок. Ама имаш мало човече за издигање и тоа ќе те мотивира секојдневно. Немој да мислиш дека не си сила. Немаш појма колкава сила си. Не можеш, паѓаш од умор, мислиш готово не се издржува.. ама стануваш секое сабајле. И може нема да направиш се околу домот што би сакала, ама ќе направиш се тоа мало човече да е намирено.

Секоја вечер му викам на маж ми, готово, не можам више. И тој ќе ми рече утре во колку ќе станеме 5 ипол или 6? Му велам 6:05 најдоцна. Прво се чудиш како ќе го истуркаш денот, после се чудиш кај си нашла сила да го истуркаш и така секој ден. И сите сме заедно во тој бубањ.
Сите мајки се сила, само понекогаш низ сите обврски забораваме колку сме силни.

 

Не зборете за умор,секоја вечер викам крај не можам веќе, додека едно по едно заспие мене батериите на нула дошле.
Во текот на ноќта обавезно близнаците се будат дали еднаш,дали два пати, сила мора да имам,немам избор, очи паѓаат од умор,ама тие рачиња мене ме бараат.
Секој ден го молам Бога да ми дава сила и трпение да имам.Мора да имам.
Дали сакам да пораснат брзо? Сакам да,мислам дека да се поголемки полесно ќе ми стане.
Души мили да се живи и здрави само, а сили наоѓаме секое утро штом станеме...јово на ново секој ден.
Сакав само така да си олеснам,затоа се надоврзав на твојот пост.

 

Јас со едно сум прегазена навечер, а спие ноќе не станува и едно е, не се две не се три. Периодов ми е толку напорен што не знам кај терам. Премногу работа има мм касно доаѓа рано си оди насабајле буквално сум сама со него од будење јадење до бањање и спиење. Пред некој ден во парк се фаќам како спијам со отворени очи мајкиве збират јас не ги слушам буквално се исклучив. Премногу тежок станува за заспивање, се плашам дека ке ми скрати дремка е тек тогаш кај ми е крајот, рано станува не станува касно во 7ипол сме најкасно на нозе. Веќе и се му е досадено само барам некој игри измислувам чуда бадијала 15мин максимум му држат внимание и почнува да се качува да трча, само паѓа... до пред некоја недела ми беше жал што ке оди во градинка сега викам дали ќе почне веќе и дали ќе седи, зошто ако не седи кај ми е крајот, ке спобудалам искрено.
И не наспана сум од што не можам да фатам ништо со него, додека не заспие не чистам не раскревам ништо за се ме имитира.
И на крајот од денот кога ке легнам ке почне такво поспано да ме бацува по раце по лице и да се шмугне во мене се заборавам до наредното утро

 

Дојдов да се пожалам нешто од свекрвата денес, ама ќе оставам за утре.

Сега имам побитна работа за фалење.
Станав тетка
Се роди едно мало убаво црнокосо момче и ми го наполни срцето уште толку. Ветувам дека ќе го сакам и чувам исто како што го сакам и чувам брат ми.