Мајчински муабети (не е за барање совети)

Da ne vi se ima vas nesto slicno sluceno? Po svoja volja da napustite?

 

Лично мене не, додека бев со внука ми во болница една мајка си замина и кога се врати ја ставија во собата што беше со уште куп деца, а детето не беше баш за во гужва. И лошо се однесуваа.

 

Мислам дека само ако побараш некаде да се префрли детето би те пуштиле, а ако сеуште не е добро детето може да не те пуштаат... Ние пред некоја год лежевме 8 дена со 8г дете. Во најголемите вака горештини, во никакви услови... и еден човек 2, 3 дена лежеше со детето и него на дневна го пуштија. Е тука коа сум почнала драма да правам... не пуштија и нас, без потпис, без ништо. Побрзо дома ќе дооздрави дете, него таму... Кој лежел таму, знае за што се зборувам...

 

Kako da se prefrli? Kade?

 

Систина, Жан Митрев итн. Колку време лежите? Има ли подобрување кај бебчето?

 

Ono ne e ni opasno, samo moral antibiotskata terapija da ja doprimi

 

Lezime od vcera ama zdravje do petok ako ne ne pustat bi pobarala ne svoe da si zamineme

 

Нека си доприми најубаво, што и да е поубаво да се спречи на време.. Без разлика на условите за тебе (знам и кај тој дел кај бебињата какво е, сум лежела и таму со бебче...). Нема да ве држат повеќе од 7,8 дена, издржи

 

Денес беба прави 13 месеци. Почнавме да ја цепкаме втората година околу сонцето. ✨

Лани ова време гинев со уртикарија, стомачен вирус, царски рез и цела куќа у фаза на реновирање, со едно бебуфче во рацете... Реално, ништо не е завршено со реновирање зошто мм не се замара да заврши. А јас сум естетичар и ситуацијата ме погубува. Се оставиме неколку пати. Дури си заминав.
Вистински.
Скоро 2месеци.
Си дојдов пред некое време ама не гледам промена. Тука е животот во моите раце и решив само жустро, па што биде нека биде. Мора да се проба уште еднаш. Сепак е татко. Делумно погрешен избор на човек, ради кој не прекинувам да се јадам одвнатре. Неопислива болка. Зошто згрешив волку...

За татко, татко е. Но сопруг не.

13 месеци беба е на цице. Ваква цицољубачка не ни сонував дека ќе е. Ко вчера да беше у болница кога ја донесе сестрата, ,,мајка пробавте ли на града?" ✨ Тука ми е осеќајот... Цицееее, цицаа ✨ ме соблекува кај и текне на цице, гајле нема

Јас сум дива по природа, а беба е ракче. Ја бацувам и ги подзатвара очињата од убавина, и ја развлекува устата во насмевка која ми е О МИ ЛЕ НА. ТОЧКА. Ме успори, ме застана, ми кажа стој. Сѐ може да почека. Полека фаќаме ред со животот. Гушкалче мое, ни момент сама не ме остава. Стои и чекори веќе 4месеци, ама од толку што сака во раце сеуште нема проодено, а проодувалките ги надрасна. Здравје све ќе биде, но кичмава ми знае... Почна да збори, бебешки, пресмешна. Мама, маџа, маче, мако, патњ, патиџ, тато, баба, дедо, чао, пољубац, хајфајв... На бебето му пее нан нан... Секој ден нов збор. Денса као да нема утре ✨ и тоа со раката у вис ✨ Љубовче мое. ❤️


-~-
На актуелната тема, ќутек и дете, особено учење да не тепа со ќутек. Големо НЕ. Баш пред да пише бројче, ми се деси истото. Само што не ја удри туку тргна со раката, и продолжи ко на шала. ,,аааа ќе тепаме" не изреагирав, само ја погледнав. Мислам дека сфати жената. Ако не сфатила, одлично. Само нека се осмели да се шали повторно со слевање страв во моето дете. Знам како е, не за џабе сум flight or fight mode forever and ever. Нема никогаш моето дете да ја трпи оваа анксиозност ради ќутек.

Btw, одвај чекам да почне да црта на ѕидови. Ќе си цртаме заедно. Од мама ќе ја има најголемата креативна слобода. ✨

 

На темава немам пишано многу оддамна, во скоро ќе чкртнам нешто.

Ама имам прашање до вас или само мене ми е вака.
Бебето ми е 11 месеци, а мене потењето не ми престанува.
Одсекогаш сум била склона ама не до волку бе
Ќе земам по дома да позачистам тоа капки по лице капат, косата исто како да ми е бањана.
Неможам ни пуштена да си ја носам.
Сега шишав едно девојче мене срам ме фати, абе капе по лице целата лом.
А да не зборам и онака по тело секаде вода.
Има ли некој ист проблем?
Треба ли хормони да си проверам?
Многу се нервирам, срам ми е од луѓето.

 

@Ladyme можеби ке ти помогне разг со психолог.Ништо чудно да се работи за пост породилна депресија или постраума(бебчето ти се роди порано нели).Некогаш не е доволно само да искочиш на кафе или шопинг, или да извежбаш.Можеби се раб за подлабоко нешто и треба да поработиш на тоа да истражиш на што се должи.Ова не го зборувам од аспект на умор, монотонија туку од аспект дека осекаш оделечување од бебето,одбивност и слични чувства.Се надевам наскоро ке бидеш мн подобро

 

Тироидни хормони си проверила? Не е лошо се комплет да си провериш. Јас со првото имав такво потење, плус претешко ми мирисаше. После 11м од пораѓај добив дијагноза хипотиреоза+хаши, но незнам дали беше поврзано со потење. На терапија сум од тогаш. Уште 2 родив после тоа, такво нешто немав по пораѓај

 

Здраво мајки, дете спие јас фатив нешто низ дома и сега седам и чекам да стане
Одсабајле бевме на вакцина, ја примивме последната петовалентна, глас не пушти ни на крв земање ни на вакцина дури се изненадив, како бебето преку ноќ да ми порасна и стана дете. Се изназборе со сестрите дури се изненадија едната вика машала колку збори.
Јас вчера не бев дома се чувал со моите и сабајле станува и ги бара па поплаче малку дека ги нема, па тргна да оди кај нив едвај се убедивме дека се на работа.

Ии мислењево почнато ви 13и30 да го довршам.
Разговарајте, зборувајте за се што ве мачи, со партнер со пријатели со тие што ви се важни, верувајте ми пола здравје е тоа. Јас од матичната овој совет го добив, кога се породив плачев еден месец секој ден и бевме со мм за бебе на преглед, сама ме праша како сум јас со здравјето. Жената само ми рече "не држи во себе, зборувај, еј ова и ова ми смета, ова и ова ме навреди." И ден денес за тоа фала и викам. Не само за бебево со мм се договоривме дека за се што ке ни смета ке го кажуваме на глас нема молчење па колку сака нека е лошо, иначе се разведувавме на дневно ниво минимум 3 пати на почетокот. И ден денес кога ке му речам "аууу ке те оставам жими се" вика "ке ме оставиш и јас кога ке сакам, до тогаш ке си збориме"
За небитни луѓе не се замарајте, гледајте тоа што ви е важно на вас и тие на кој што сте им важни ВИЕ.

Имајте убав ден

 

сестра сложувам со тебе. И бидејќи секое дете е различно и има различен став на сваќање треба да се пристапи различно. Никако не дозволувам чкртаници по гарнитури зидови и сл ни дома ни некаде. Што викаат дома што сака нека си прави по гости не е простојно, не е тоа баш така. Зашто тие работи ни дома не треба да се прават. Ако се дозволи секаде ќе се прави така.

 

Lady женска, само едно ќе ти пишам… не те тешам ама кај сите има ова! Јас па ја чувам сама преку ден…маж ми помага попладне, не викам не… навечер пак сама во спална со неа, маж ми во дневна на гарнитура. Тешко е ама кога ми е најтешко си помислувам само на тој ден кога го изгубив првото бебе во 18та недела и цел свет ми се урна и си викам издржи бејби, ова е тоа што го сакаше, фаза е, не и се љути на ќерка ти, она е бебе, ти си возрасна жена… се ќе помине, гушни си ја кога плаче и земи воздух длабоко.

Инаку и мене маж ми исто ми прави не дава да заплаче, одма дотрчува како демек јас не знам што да и правам и ми вика дај ми ја да ја смирам. Стомак ми се превртуваше првиот месец, плачев зошто се смируваше навистина кај него а кај мене плачеше и кенкаше. После почнав да читам и научив дека тоа е мн чест случај феномен за кој пишуваат мајките, а е поврзан со еволуцијата и како тоа бебето не гледа како извор на храна а таткото како сигурност преку поцврсти раце, порезок глас итн.

Знаеш дека сме од исто маало, кога ќе сакаш да испиеме кафенце пиши! Нема да збориме многу за бебките наши најубави, можеме да збориме за депилација и шминка

 

Здраво мајки

Морам некаде да го искажам ова… Не очекував дека толку тешко ќе ми падне овој период. Не замислував дека е вака.
Сами сме со мм, домашни обврски, бебе, работа. Бебето не спие сама-дневните дремки и се само во рака, заспива на цице, и навечер само со мене. Не јаде оброци како што треба, понекогаш само ако касне по некоја лажичка. Секој месец чекам нешто да се смени, да почне сама да спие или да сака да јаде, а еве веќе има 9 месеци.
Мразам кога некој ќе ми рече „така е навикната“. Не ја навикнав јас така, сама си бара. Пробав на милион начини, ништо не успеа. Требаше да почнам со работа, но дадов отказ и чекам барем нешто да се промени да јаде или да спие. Финансиски не ми дозволува да седам дома, а притоа имав премногу панични напади и дури и мисли за самоубиство. Секогаш маж ми ме извлекуваше од тие мисли. Да не е тој, не знам што би правела. Почнав и кај психолог, се надевам ќе биде подобро.
Не ми недостига „претходниот живот“- не дека беше нешто посебно забавен, но ми треба барем малку време за себе, да не зависи сè од мене. Бебево е посакувано, се подготвував психички, но ништо не излезе како што замислував.
Кога бевме верени сами почнавме сè од нула-куќа, кола, се трудевме да задржиме убава работа. Сега имам мисли дека ќе треба да ја продадеме куќата, затоа што не можеме да ја завршиме цела. Една моја плата одеше за бебе, а сега ја нема мојата плата. Не сакам бебето да ме гледа ваква-нервозна и тажна најголем дел од денот.
Понекогаш си велам: „Фала му на Господ што сме здрави“. Тоа е најважно. Но мозокот пак ми работи негативно.
Се извинувам на големиот текст, но морав некаде да напишам. Се надевам дека ќе дојдат подобри и поубави мисли. На крајот, мајки сме. Мора да издржиме.
Дали некоја од вас се пронашла во ваков период? Како успеавте да издржите и да излезете од тој маѓепсан круг?

 

Ќе истрпиш. Ние мајките сме многу силни. Јас скроз сама бев во тој круг, единствен здив ми беше викендашки ако отидеме кај моите со беба. Немав помош од мм. Мојата ден денес спие денски само до мене. 13м сме, а и навечер... цица минимум 3-4 пати и затоа ми е полесно до мене да спие. Лепенка ми е. Каши не јадеше, одбиваше храна. Наполни годинка и некако магично почна да јаде. Секој вкус засебно, парчиња, мафини, палачинчиња. Манџичка попара со леб за да може сама да јаде. Или јас со прсти да и давам. Со вљушка јаде сама. Каша никако, никаква, особено не со лажица, а во вреќичка т.е. шмукалче нема фрка.

Куќа се прави цел живот, голема обврска е. Нека не те јадат такви мисли.

И јас останав дома да ја чувам беба, со една плата сме.
Верувај дека станува последно. Ќе почне бебо да покажува карактер и ќе знаеш како да се снајдеш. Сеуште се мали. Најлесно е да се препуштиш на целата ситуација, некои работи бараат здив.

 

А зошто не ја пратиш во градинка?
Кога веќе немаш опција кој да ја чува, а работата ти треба?

 

Бидејќи сеуште нема оброк, мора да цица. Пробано е да седи гладна, но не прифаќа. За спиење ајде некако ќе заспие кога ќе се премори, од цел ден не спиење, ама за јадењето тешко.

 

Само со излегување од дома се излегува од тој маѓепсан круг. Самото престимулирање, монотонијата едно исто, неправење муабет со разни луѓе, те бутка во депресија. Исто како она, колку повеќе лежиш.. толку повеќе ќе си залежан, нема да добиеш повеќе енергија.. напротив обратно. Јас тие години кога затерав со децата дома, психички најтешко бев, со најцрните мисли на светот. А пари имаше, не биле парите проблем воопшто... иако јас не работев. Ама самото седење дома, утепува. Лекот е работа, па нека е и на 4-6ч.. битно да се излезе од дома, да си се социјализираш.. да си излезеш со пријателки... Незнам каква ви е ситуацијата и колкаво е бебе, ама ако имаш можност запиши ја во градинка.
Едит: Видов дека е 9м. Нема ни еден оброк на 9м?