Мајчински муабети (не е за барање совети)

Моето ако не дадам цице шлакајнци си мава по лице се греби се корни за ушите, цел е со гребки по лице
Од најголема спанка станав најголем неспијач ама наутро па не стануваме многу рано, го презаспивам и тераме до кај 10 инаку ќе папсам во текот на денот.
Ќе издржиме ајде, после кога ќе ни бегаат по соби и кај другарки ќе си го бараме времето, јас уживам на спална со него, дека и босо спие само му ги чешкам ноџињата
Еве сме моментално во оваа положба

 

Како релативно нова мајка која се труди да се информира најмногу што може за да не згреши нешто, многу ми значи кога ќе прочитам мислење како твоето. Сите тренинзи, стриктни распореди и правила со кои се преплавени социјалните мрежи, понекогаш ми создаваат толку голем притисок дека нешто погрешно правам, што иако се трудам да го следам бебето и неговите потреби, некогаш имам чувство дека правам нешто погрешно, зашто нели не е според тие правила, дека ако станува х пати во текот на ноќта нешто мора да се смени, дека ако сум проценила дека не му се спие по х време и сум дозволила да има поголем прозорец на будност, сум згрешила, иако тоа никако лошо не се одразило на бебето.

Се трудам да имам поголема самодоверба како мајка и да си го слушам мајчинскиот инстинкт, но си признавам понекогаш потпаѓам под притисоците на социјалните мрежи. И затоа го сакам форумов, зашто често има потсетници дека не мора се да е совршено, подредено, дека едноставно сите бебиња се различни и не можеме да очекуваме да се однесуваат сите по ист шаблон и дека најважно е да ги уживаме овие моменти и да им ја пружиме целата љубов и блискост која им е потребна.

 

Си спие повеќе од 3часа среќа немаме толкава мака и тоа мислам баш се должи на темното и на шумот што и го пуштам дури и на дремки. Можеби не се сфативме убаво, муабетов ми беше дека ако е како мојава тогаш можеби и дење поубаво ќе ти спие на потемно чим викаш се мачи дење. Околу 3ти месец стануваат многу радознали па се им е поинтересно од спиење, па дури и за цицање/пиење млеко многу бебиња само на темно и тивко сакаат (мојава е една од тие секако хах )

 

Јас моето бебе прв пат го оставив на мајка ми сега во декември на полни 6 месеци улава ме правеа сите, роднини, пријатели, сите. Ама јас не се осеќав да го оставам на никој друг освен на маж ми на саат два попладне. Ноќеска на скоро 7 месец без некој ден ја оставивме втор пат овие две оставања се успиена од нас, навечер од 20:30 до 23:00 ради тоа што сме биле на мекици и веридба на мн драги и блиски луѓе. Само мајка ми знае како со неа и ја гледам дека се снаоѓа во секоја можна ситуација.
Иначе ја оставам со пуштена камера и од телефон ја погледнувам дали спие на 20-30мин маж ми ми се смееше ноќеска ама моја си е ќе си ја гледам

 

Мене од овие четвртиве ми се падна

 

Да, јас мислев дека е членката што прашува не заприметив ич.
Ќе пробам и преку ден да и оставам потемно

 

.

Нема тоа никаква врска до звучник не до звучник, на свадба има озвучување со одредена јачина, за целиот простор да има музика и тоа е мн погласно од тоа што треба бебе од 6 месеци да слуша.
Сестрами беше кај мене на свадба со внуката 3 месеци само на сликање на влез со антифони, и имаше апартман горе, ги имав викнато и свекорот и свекрвата нејзина и тие се менуваа ја чуваа додека спие. Одкако започна музиката детето не беше тука. Ама сестра е во прашање, а за било кој на свадба не би се малтретирала ни себе ни дете.

 

Дали има некоја мајка искуство да успеала од шише, да го врати бебе на града, да цица?

Доењето од сам почеток кај нас беше борба. Бебе имаше лош фат, после 1 ден бев со рани на брадавиците, не можев ни маица да носам од што имав болка неподнослива. Млекото ми дојде дури после 5 дена, морав претходно да почнам да давам формула. И после кога добив млеко, не беше доволно. Бебе цицаше со силиконска брадавица, ама пак се мачевме и двајцата ради што не знаеше/можеше да прави убаво вакум. Паралелно и пумпав, нели, за да стимулирам. Ама имаше моменти кога буквално по 2 капки од града излегуваа, бебе нервозно и гладно, додававме формула. Да спомнам од сам почеток бев 'осудувана' зошто да давам шише, па како тоа бебето ќе ми се одбиело, немало да цица, да сум ја исфрлела ќесата со формула, немало да ми го сака моето млеко, и што уште не. Среќа, по некое време, бебе почна да си цица убаво, тргнавме силиконската брадавица, намаливме и на формула. Додававме еднаш на ден, неколку пати неделно по 30мл, поретко по 60мл. И после тоа, некаде кога беше 1.5 месец си фати убав ред на цицање, јас имав доволно млеко и така 2 недели бевме само на доење. Бев многу среќна што после толку борби успеавме. Уживав во 3 наутро да го гледам како си цица, на моменти ќе подзастанеше и ќе ме погледнеше со очињата ококорени. Па почнаа насмевките, ќе ми се насмееше и тогаш заборавав и на умор и на се, се топев. Па тоа замавнување со главчето наназад и издишување кога ќе си се нацицаше, ќе се припиеше до мене и ќе си заспиеше пак... Тие моменти ми беа посебно убави Е, ама не знам што се деси, една поручек стана многу нервозен, многу плачеше. Го ставам да цица, не сака, вреска, ја врти главата. Капки млеко од градата му капат во уста - џабе, не сака ни да почне да цица. Отпрво мислев не е гладен, го боли може меше... ама веќе траеше повеќе од 2 часа, тој упорно одбиваше да цица, па се измолзив и му дадовме со шишенце. Се најаде, си заспа. И од тогаш наваму еве 2 недели нејќе да цица од града. Отпрво ноќе успан кога се будеше цицаше, сега последниве вечери ни ноќе не сака. Читав и пробав се што прочитав, ништо не помага. Ни тишина, ни темна просторија, ништо буквално. Кога ќе ја осети брадавицата во уста некогаш малку само ќе ја лижне, некогаш не ја ни лижнува, прави фацка како да се гади и дирек почнува да вреска да плаче. И еве, се молзам, му давам со шишенце. Ама се тоа ми трга многу време и енергија. Немам премногу млеко за да направам залихи во фрижидер, туку имам само колку за кога тој би цицал, евентуално 1 оброк резерва се случува да имам измолзено, ама не повеќе. И затоа ноќе станувам по неколку пати, трчам да се молзам за да имам кога ќе се разбуди да дадам. Па после тоа миј шишиња, делови од пумпата... многу ми е смачено, да си кажам искрено
Па прашањето ми е, дали има надеж да се врати на цицање, или тоа е тоа, така прават бебињата кога се одбиваат од цице?

А, и уште нешто. Сите околу мене ко едвај да чекаа да се деси нешто вакво (знам дека не е така, ама така е зборот), за да почнат со муабетите од типот: па ти кажавме, не требаше да даваш шише, полесно му е од шише затоа ви прави така, вие така го научивте (а инаку имаме Филипс авент шишенце со слаб проток, не е дека тече млеко од шишето кога ќе го превртиш наопаку па да му е лесно без тргање да јаде)... Осеќам ко никој освен сопругот да не ме разбира. И деновиве сум така тажна, уморна и му викам па може вистина јас погрешив на почеток што почнав со шише. Да не кажувам дека имаше периоди кај што толку стрес и нервози ми ствараше околината околу темава, тоа ќе оставам за друг пат. Сопругот вика немавме избор, што требаше да правиме на почеток, да го оставиме гладен? И тоа стварно е така, ама јас пак се осеќам ко нешто да сум погрешила, па јас сум крива што сме тука кај што сме...
Многу сакам да почне да си цица пак, затоа што молзењево вака не знам дали ќе можам да го терам долгорочно, уште 4 месеци ми се гледа како доста долг период...

 

Моиве кога биле у скок така правеле, успевав да одржам лактација со молзење и подметнување цице кога се полузаспани, или у раце и шетање у соба додека цицаат додека траеше тој период. Ако си решена пробувај, не се откажувај прво нуди цице пред шише секогаш кога е гладен. И никако не се обвинувај што и да се случи.