Мајчински муабети (не е за барање совети)

Гледав едно прејако видео на Инстаграм, вака веќе годинки имаше малото како мали твој, и како ритуалче со свеќички и торта, и некоја играчка си доби малото како замена за цицето, абе преубаво, приказна раскажуваа за цицето, си разговараа, као чао чао цице... Премоќно беше, ми остана на ум. Мислам твојот баш разбира цела приказна и дешавка да си направите

 

Над 100 коментари имав за читање, не знаев на крај каков хаос настанал .

 

Јас ја имам одследено темава, коа влегов, шлог ме удри

 

Чути се спаси потоп

 

Best decision ever!

 

И јас ретко отварам, изгледа дојдов да ја рефреширам темата “доење vs формула” .

 

Spoiler

Леле ќути се стиснав да не пишам, и за ова и за градинка... Ако пишам ќе ме избркаат од форумов.

 

Многу ми е мило што сподели и баш се радувам што се чувствуваш подобро во своја кожа. Еве не ни памтам дека некогаш сме влегле во “конфликт” и немам никаво негативно чувство према тебе. Ниту имам према некој друг додуше. Знам дека многу превртуваат очи на мои мислења особено за доење, ама никому не замерам токму поради што и јас еднаш бев таа дефанзивната и секоја посочена сугестија према мене, дури и со најдобра мисла ја дочекував на нож и се сфаќав како личен напад. Во тој момент така ми се чинеше. И се препознавам и самата во сите такви коментари насочени кон мене, затоа и никому не замерам. Пишаниот збор секогаш звучи многу потешко. Нема тон, нема фацијална експресија и лесно секое мислење се категоризира како арогантно, нападно, навредливо, а честопати е ништо повеќе од сугестија и само споделено мислење. Кога ќе научиш да читаш без да земаш се лично и при срце е многу полесно. Таму бев и јас со првото дете и со одбивност кон доење. Сите као се жалеа едвај чекаа да престанат па и јас исто мислев, да не сум покусо. Посакувам да ми речеше некој мене, чекај кај брзаш, ако скокаат сите во Вардар и ти по нив? Тоа е една од работите за кои најмногу жалам за првото дете, што не ја доев подолго, што немав ниту кој да ме подучи. Всушност и со второто. Прво мајка ми ме пукна и тоа на телефон, само што направија година, ајде доста им е, еве истиот муабет и сега. Сега сакам да терам до 2 години, па здравје.

Секогаш велам секој да си најде свој копинг механизам и особено како ќе си ги распоредиш мислите е најбитно во првите месеци иначе мајндсет во жртва моуд ќе те изеде жив. Ама тоа на почеток за скоро сите оди многу тешко.
7ма година имам ППД. Дури и без тоа менталниот лоад е тежок товар кога се остваруваш како мајка, сега конечно уживам во своја кожа иако со уште внатрешни борби. И пак одвреме на време треба да се потсетувам (особено кога паѓам психички или сум на раб на нервен слом) дека за ова што го имам сега живеев, дишев и сонував пред неколку години. Ми беше тешко претходно, помина, ќе помине и ова. Така и ти. Продолжи да правиш што и да ти успева да те тргне од негативните мисли кога ќе те нападнат. Диши длабоко, број до 1000 и терај со сета сила. Има многу паѓања, ама после секое паѓање, издигањето е повисоко оти мотивацијата е поголема. И во тоа е суштината.

Јас секогаш ќе го поддржувам доењето. Ексклузивно доење е само 6 месеци. Лично сметам дека тоа им го должиме на бебињата и не мислам дека 6 месеци се “преголема жртва” да си целосно посветен бебето со цел неговите потреби да се подмирени и мислам дека е сосем непотребно ад во тој период чисто од онака. Тоа е мој став.
Можеме да се сложиме или да не се сложиме, на крајот секој бира за себе и никој не ги сака нашите деца поише од нас.


И само затоа што нема да се сложиме на некоја тема, не значи дека некоја е нешто помалку од некоја друга. Што знам, сигурно околу вас немате само луѓе со кои се сложувате или не се сложувате само и само за исти работи. Имам другарки со кои не се сложувам на многу теми па пак би дала бубрег за нив.

Имам крилја од пеперутки и бубамара костум всушност првиот воопшто костум на ќерка ми, ама за жал стигам после 1 ви.

@1209 другар на татко ми покоен, цицал до 6 години. Татко ми да беше жив ќе имаше 75 сега, значи од прилика тука генерациски. Одел во школо и кога ќе се врател од школо одел да цица кај мајка му. Беа големо друштво и така возрасни, сеуште имаа интерни шали околу тоа.

 

@Yowannty мене ти си ми инспирација, ама озбилно. Кога ќе прочитам твој пост ме смирува и ми дава надеж дека доаѓа момент кога се кликнува на место.

Сакам 3 деца, и мм го знае тоа, моментално не се осеќам дека ќе бидам добра мајка на 3 деца, психички и физички не сум таму, ама работам на тоа да бидам.
Мене само моментот што мм е болен искрено ме плаши и кочи, не сакам да си признаам, често и двајцата сме многу оптимистични на темата, ама со едно дете некако се справувам сама, со 3 и недај боже сопруг со влошена состојба, не знам баш…ама верувам во Господ и верувам дека ќе биде како што тој замислил и дека така како што ќе биде е најдобро, па здравје ќе се стремам за три и ти си ми инспирација за тоа.

Јас искрено имав одбивност за доење толку долго, сестра му на мм доеше од 3.5г и секогаш ми било чудно тоа пред да имам дете, си велев многу е бе, особено зошто внуката јадеше супер и се(моево не јаде ништо) па ми беше смешно што ќе јадеше пример две чинии храна и потоа ќе одеше да цица, не сум ја осудувала далеку од тоа, ама мислев дека јас тоа никогаш не би го направила ни под разно.
Дури и на цимерката сум го кажала си признавам, ама како што велат никогаш не вели никогаш
И кај дедо ми на село има шали за еден таков, дедо е сега, ми го кажува дедо ми дека одел на школо и се враќал да цица, сега реално 6г е премногу, ама 3 па и не било така чудо сега кога сум во оваа ситуација.

 

Баба ми стално ми викаше дека секое дете носи своја среќа. Едно имам, ама стварно било така. Никогаш не знаеш каква среќа ќе донесе. Така да, фатете се за работа.

 

Ја од едно не можам да се опраам.Уште личам на бездомник 99 посто од времето.Не знам дали има разлика од машко и женско дете ама овоа мажево од 13 м ми наплати како 10 да ги чувам во исто време.

Од кога се породив капа доле симнувам и на оние со две а тек па повеќе ​

 

Ако имам второ, свесно не би одбрала доење. Ги знам придобивките, но си ја знам и животната приказна. Ако некоја ме суди, нека се погледне прво себе. Сите правиме нешто, што другиот не би го правел.

Доењето за мене, беше непријатна приказна. Да жртвувам свое тело и психа, следна дестинација, ќе ми ја дуваат пепелта над некоја река, колку и морничаво да звучи.

Не е секогаш затоа што мајката е себична. Туку, единствен начин да остане среќна, со енергија за децата. А на крајот, кој ќе ми помогне за да не се чувствувам така?! Некоја од форумот. Лесно е да се критикува, ама за рака да ти се подаде, сите си имаат свој живот и обврски.

Доете, не доете, давајте АД, не давајте. Мислам сите имаме дома интернет, знаеме што пишува и за едно и за друго. Но, од своја кожа, да зборуваш за туѓа одлука, ми е дегутантно.

 

Скроз таков вајб дава @Yowannty. Штета што поретко пишуваш од времето кога туку што се породив. Но и јас кога те читам некоја сигурност си добивам во себе дека се ќе си дојде на свое место.

И јас многу сакам 3 деца. Па дури и 4.
Многу ме тресна и мене анксиозност постпартум па и некоја депресивна епизода. Многу стравови нерационални. Уште се борам ама со самото тоа што уште ми е огромна желбата за голема фамилија верувам дека ќе се изборам со стравовиве.

Пред некое време вака со една жена на шетање бебиња се зазборевме и ми кажува 5 деца дека има. И викам леле каква среќа, преубаво. И се збуни женава. Ми вика никој до сега не ми кажал “леле што убаво”. Сите одма “леле како си нормална”. Ама ти си во право, ништо поубаво нема.

 

Имате поддршка од мене за три деца
Многу е забавно,весело, среќно...
Ама да бидеме искрени и голем предизвик е и напорно знае да биде. затоа и ме нема мн.често низ форумот.

П.С. Не ме карајте.
Ги доев сите три.првото 22 месеци,близнаците 21.

 

И од мене имате поддршка, многу убаво изгледа! Кој има муда, карактер, сила и желба не треба да размислувате. Вака обожавам да ве читам, така пак уште повеќе. На своја глава сепак не би, таква зрелост за мене е научна фантастика.

 

И јас сакам три, но за жал знам дека мојата приказна со бебињата е завршена, едноставно не е само да го родиш, треба да му овозможиш, а можностите кажуваат дека две се доста

 

Твоево во градинката кај Мирче беше?

 

@1209 @EnaEnA30
Пред 7 години мислев дека иднината ќе ми биде работа на лаптоп, со маж исто, ќе рентаме некоја вила покрај море во некое селце во Шпанија и ќе имаме неколку мачки. Никогаш претходно не замислував големо семејство со деца. Кога другарки ми збореа дека едвај чекаат да имаат деца, се чудев што им е.
Ена, да немав толку лоша руптура на матка ќе одев и на 4то. Ама доволно си го ризикував животов за третово и затоа што знам што ризикував и низ што поминав за да го остварам сонот, моето ментално здравје не смее да ми биде пречка да му го пружам најдоброто што сметам дека треба и тоа ми е само дополнителна мотивација да работам на себе, место мојот хаос во главава да го користам како изговор. Некогаш не ми се верува дека ова доаѓа од бивши невротик најискрено. Ама еве ме. Не сум истата што бев пред 7 години.
Оди на 4то. Ама и биди нежна кон себе си. Менталното здравје е многу битно и место да е изговор, детето секогаш нека е мотивација да работиш на себе.
Е сега физички не сум задоволна. Ама со 3 деца сами во странство нешто мора да трпи. И тоа сум го прифатила. Ќе дојде денот Д. На пример во понеделник имам закажано шатирање и тоа ми е огромна радост. А резолуција до следно лето да изгубам килограми. За жал и стапалото го пукнав пред некоја недела и тоа дополнително ми отежна за оваа година. И термин на психолог во Мај кој го чекам 7 месеци и му се радувам.

@1209 со маж ми сме поврзани ко црева, нема нешто што кријам од него. Кога родив прв пат и почнав да имам intrusive thoughts ми беше страв да му кажам дека ќе мисли дека сум луда. Многу лошо ме лупаа хормоните. Прв пат криев од него, се осеќав толку безизлезно, лошо, толку многу страдав во себе и самата мислев дека полудувам. Пред 6 години никој не збореше за тоа. Сега знам дека е нормално, ама сега се збори за тоа и мора да се збори за такви работи. Маж ми исто има големи предиспозиции за срцеви болести, плус исто покрупен што придодава на предиспозициите што ич не оди во прилог на моите intrusive thoughts. И разви висок притисок. А јас имам фази кога сум ходајуче црно сценарио. И ко семе синапово сум полна ако можам да овртинкувам се најлошо, заш па да не овртинкувам се најдобро. Читав дека мозокот може да се тренира со уфрлање убави мисли и “ишкање” на лошите и гледам да сум конзистентна со тоа. Ватевр воркс. Мораш да пуштиш душа. Болести дај боже да се подалеку, ама ги има за жал, за среќа ние сме здрави прави способни, недај боже да дојде до таква ситуација со нокти ќе гребеш за децата. Не сум баш добар советник за ова пошто и самата имам проблем со црни сценарија, ама не се сомневам во силата на една жена особено кога и се стеснува изборот. И верувај децата даваат и сила и мотивација. Некогаш да посакаш да избегаш од дома почесто да им го овозможиш и невозможното.


Иначе скоро читав некоја статистика како Македонија е лидер во Европа со по 3 деца во семејство во ʼ93 или ʼ94 не сум сигурна која беше точно годината и потоа нагло почнува да паѓа наталитетот. И ми текнува дека порано и во клас имавме доста деца што беа 3 во семејство.

Остај ја, ти си инспирација. Ние со едно во еден период што доиме па тешко ни е, па вакво па такво, а ти со две од еднаш, па во исто време и друго дете дома. Наклон.

 

Не, во Влае сме во Сончогледи