Мајчински муабети (не е за барање совети)

Леле чекаме вести господ има планови свои џабе ние планираме како те држи место да не земеш еден тест денес /утре таман за празников ќе си имате убави вести

 

Уфф јас не сум спремна психички за уште едно. Бебка многу плачеше, па сега не сака количка, сака само во раце и ред други работи, некако не ме убедува за братче ама ако биде секако ќе сме среќни.

 

Верувај моето не е поарно. Новороденче спиеше само во раце, на подлога сам никако и кога си игра во раце да ми е, спиење што е тоа? Хронично сум ненаспана. Ама ми фали труднички стомак, а уште повеќе newborn фазата иако е синко е само 8 месеци Не знам дали е до мене, мм вика абее барем дс почневме да спиеме по малку па второ

 

Тоа па мажите многу уморни еее. Мојава е 4 месеци и некако брзо ми порасна. Само после целиот хорор не можете да имате деца по природен пат, па паталошка бременост со лежење и тежок пораѓај не сум спремна. Ама ако даде Господ ќе се снајдеме. Јас со едно едвај се снајдов со две ќе биде весело златна моја мајка што година и кусур доаѓа и за се ми помага не знам што ќе правев без неа

 

Јас секој месец тестови правам, ми касни по ден два
Negative so far, добро е

 

Koga pocnuvaat mazite da se povkluceni vo denot so dete? Znam deka zosto samo cica zavisi od mene i ne znam dali hormoni me udiraat ama se nerviram koa go gledam kolku ne mu e smenet zivotot, si pie kafe na raat, jade na raat , a mene se mi e na trcanje i na noga
Nekoi denovi poluduvam, a fakt e deka se ke napravi samo moram da mu kazuvam, sam da mu tekne tesko

 

Го пишувам од вчера мислењево на рати па ми го снема, ајде сега трета среќа.
Се изнапишувале и други мислења сигурно, може и сменета е темата ама морам да го кажам ова затоа што сметам дека сите се соочуваме со истото ради тој генерациски јаз и тотално различни начини на родителство.

Јас, искрено, сметам дека со закон треба да се забрани ова "ние порано...", ми смета до толку што кога ќе го чујам ми се ежи и најкраткото влакно и најмал атом во телово. Сметам дека порано треба да си остане за порано, како било и што правеле, да се разбереме, нит ги обвинувам нит ги осудувам, толку знаеле и умееле ама да ми тврдиш дека така и јас треба сега да правам, при толку нови истражувања и препораки, ми е тотално без поента.

Инаку, за посесивноста. Сама сум и јас со моите ама јас сакам да е така, а "посесивна" сум кога се други со нив затоа што до сега биле многу пати и направиле сто грешки и работи што ми сметаат.
Да потенцирам, ниеднаш не се оставени децава сами со никој без јас и маж ми да бидеме присутни и како што гледам нема ни да бидат за брзо, затоа што јас отворено им кажав и на моите и на неговите дека немам доверба во никој од нив и наместо да се потрудат да го сменат тоа, они уште толку бетер прават.

За плачењето, мене тоа ми е правило, ако е било која од нив кај некој друг и заплаче, ја земаме јас или маж ми. Имаше исто таква ситуација, плаче, нормална реакција ти е мајка да сакаш да си го земеш детето во раце и ти да си го смириш, не е тоа ништо погрешно или посесивно според мене, тргнувам да си ја земам, иста ситуација како кај тебе, се врти на страна, као ќе ја смирам. И после јас кога бурно реагирам сум лошата.
Ама не ме интересира искрено, посебно затоа што тоа веќе еднаш сум го напоменала. Не е дека они нема да ги смират ама јас да седам со скрстени раце додека детето ми плаче кај друг, нема да се случи. Да не зборам за тоа што јас или маж ми ќе ги смириме за секунда, a кај друг може и 5минути.

За сѐ останато што имаш пишано, буквално сѐ - агресивно нишкање, играчки, бацување на рачиња и други рсботи се случуваше и кај нас, само што јас одма ги сечам и реагирам.
Нивните коментари "сум претерувала, не сум можела така да се понашам, утре кога ќе играле на улица исто ли ќе сум правела?". Не, затоа што додека дојде до улица они веќе ќе зборат и ќе можат и сами да си кажат што им смета. Тоа е моја одговорност сега кога не можат и јас ќе го направам по секоја цена, без разлика дали се лутел некој или не и без разлика како тоа би изгледало во туѓи очи.

Најврв ми беше коментарот на свекрва ми во своја одбрана, муабетот беше као " ти да видиш како свекор ми хистерично им се имс дерено на мои деца па никому ништо", океј и реков, еве нека повели било кој на земјава хистерично да им се дере на моите па да видиме како ќе заврши таа ситуација.
Не знам како да објаснам, од внатре ми доаѓа тоа, толку силен нагон е за да ги заштитам и не ни можам, нит па сакам да го контролирам. А она ако не го чувствувала за своите деца очигледно не сме на иста бранова должина и нема јас што понатака да се објаснувам.

Постави си граници мајка за да си скратиш на понатамошни нервози, беспотребно се полниш со негативна енергија која подоцна ќе ја почувствува и бебето.

На крај на ден, наши деца, наши одлуки.
Јас не чувствувам потреба да ги правдам моите одлуки или сега да губам време на дискусии со нив зашто сум решила нештото да биде така.
Барем јас вака гледам на работите и не ме интересира дали на некој тоа му изгледа погрешно или не.

 

Да си направиш тест,и ние еднаш се деси не користевме заштита ајде викам нема шанси да биде да се фати зошто неможевме природно никако и оп од тоа еднаш се фати 13 месеци ми се разлика близнаци машки со инвитро и сега девојче.Со среќа

 

Тие што се вклучени се вклучени од ден 1. Небитно цицање, Ад, било што, ако сака да учествува ќе најде начин во што и како да се вклучи.
Е останатите и после години, не знаат да се вклучат. Колку и да звучи лошо мислењето.
И да си кажуваш, да не го штедиш ич. И дете да оставиш на 15-20 минути што се вика да излезеш и се.

 

Кога ти ќе му речеш дека мора.
Првото дете ми е 7 години и уште сум лута некогаш што може да оди во вц без да најави. Јас треба да кажам дека одам и плус да се заклучам зошто секако ќе ми влезат децата по мене, иако генерално си ги делиме обврските.
Почна да се инволвира кога јас му реков дека мора, бебе беше околу 6 месеца и го спремав за враќање на работа. Мораше да научи да ја смири, заспие, најаде, зошто одев во две смени плус викенди на работа. После неколку месеца кога тргнав на работа веќе имаа фатено ред.
Со второто дете од прв ден си презема обврски речиси комплетно со првото за да јас можам да се посветам на бебе. Сега веќе сме поделени временски, јас сабајле ги разнесувам школо/градинка, он ги зема ги шета попладне. И пак морам да му напоменам некогаш што треба, едноставно не му иде природно. Среќа барем прифаќа и разбира кога ќе посочам нешто, иначе којзнае како ќе теравме.

 

@Amelia. Фала ти на мислењето
Се сложувам со сè од збор до збор, и те поддржувам. Проблем е кај мене што сум многу тивка по карактер, не сакам расправии и си чувам и потиснувам во себе. За еден куп ситуации во себе ќе пукнам, глава почнува да ме боли, а пак преќутувам...
Ама во право си дека се наши деца и имаме право да постапуваме и правиме одлуки што мислиме дека се најправилни, па кој сака нека се лути. На моменти тоа и јас ќе си го помислам, и да се налути некој, па што? Ако за такво нешто се лутат тогаш нека им стои, на крајот од денот мене сепак детето ми е најбитно. Само треба до крај да си стојам на тоа.
Фала ти уште еднаш, баш ме охрабри, во иднина ќе гледам да сум похрабра и помалку плашлива кога станува збор за поставување граници околу сопствено дете.

 

Istiot problem kako da ne mu ide prirodno , se treba jas da kazam sto da pravi. Bebe spie so mene na spalna znaci od kaj 22h sme povleceni vo druga soba i on si ima vreme na raspolaganje , me nervira sto e taka...i do mene e problemot vo glava nekogas inace koga treba da odam na farbanje ili da izlezam nekade sekogas ja cuva i se snaoga ama pogolemiot del od teretot e na mene

 

Мојата политика било дека само да сме фер еден према друг. Ако он има слободни неколку саата навечер да прави што сака и да спие одсабајле, јас истото време го имам слободно попладне. Одам на правење нокти, на кафе, или си гледам серија дома, он ги носи децата надвор.
И пак се нервирам за некои работи ама генерално добро се уигравме. Затоа викам сама треба да му кажеш. Се додека тоа не е на секоја една работа секој ден, ако може да прифати каде и кога треба да преземе одговорност со едно кажување, можете да се координирате лесно и за секогаш.

 

Од прв ден. Цела бременост зборев зборев, праќав видеа, за тоа колку е битно да се вклучен во се откако ќе се роди бебе, пред се за жената.
И се сам си правеше и прави.

 

Ние од кога сме заедно не се пазиме. И затоа не очекувам оти стварно премала веројатност има(ше) за природно. Сега ако сум 16 месеци разлика би било со синко. Ама ќе почекам до понеделник за случај оти многу негативни тестови сум имала што знам дека ќе се разочарам ако е негативен

 

Мојот од третиот месец некако почна ептен да сака да ја игра. Со тогаш како да не беше свесен дека имаме бебе, дека нема веќе раат. Сега доаѓа од работа се тушира и ми во вика дај ми ја исто и за викенди ја држи ја игра и дава да јаде (не ја дојам) ја успива. Ептен осетив олеснување.

 

И мене ми ми вика дека се лутеле неговите зошто не сум пазела како се понашам и како сум им кажувала. Јас на тоа секогаш викам А ДАЛИ ОНИ СЕ ЗАМАРААТ ЈАС ДАЛИ СЕ ЛУТАМ? или им е гајле и се понашаат ко да не постојам и ко да сум лоша мајка. Епа се лутам и јас и не ме интересира они како се осеќаат. Детето ми е најважно. Моето па од плачење силно капилар му пука во око ќе ги убијам да ми ја остават да се дере ради нивни глупи правила.

 

Денес сум на пола копје,или пола копје е во мене не знам.Последен Велигден кој што поминал одлично беше пред многу години.Оваа година Велики Четврок ми почна толку фино и убаво,станав си вапцав јајциња црвени,си спиеа мм и бебуш,се напив и кафе раат утринско,си се вратив во кревет одморив па се будевме со бебуш со гушкања.Леле како проаѓаше денот настинката на бебуш се влоши и денес завршивме во Козле.Неговиот плач психички ме ослабува мислам...кога не можам никако да му помогнам.Се надевам ќе му е подобро.Капак на се и резултатите од болеста на мм не се добри,има ретка болест поточно не ни имаше некој со таква кај нас до пред некоја година па се е тоа ново и непознато.Не знам за кој попрво да се грижам.Се изгубив во целиов хаос и умор
Ми требаат добри денови аман.
Пробувам да ја оддржам позитивноста али не бе како црн облак се насобрал над нас,немам простор да паднам јас.

 

Јас денес си го оставив бебе со татко му и 4тетки немав желба да седам со нив, јас си проштетав бебка го подновив, плус појдов и дакупам поклони за дечиња од друштвото на мм за Велигден многу се осеќам убаво што си изнакупив за бебка работи. А иако јас и мм различно го чуваме и имаме некои различни сфаќања(често премн) не го ни прашав нешто посебно како прошле. Не се сомневам дека и он мисли најдобро за нашето бебе како и јас. Првите 2м бев хаос на сите се придеравав ако го фатат погрешно по мене, ако го свртат погрешно, допрат… итн итн. Сега веќе кај сите го давам да си ги одморам рацеве и кичмата а бебка па каков смешко е гуга и се смее на сите кај сите уште иде во раце се надевам така ќе продолжи.

 

Читам застои за влез во Еу, куп натписи, коментари и се по список. И одма паника ме фаќа како ќе се оди на одмор со збеснат 3 годишник. Патот што би требало 4-5 часа да е, ако се оддолжи многу, не само прв ден туку и цел одмор ќе ни го запусти. На моиве нерви де. Не дека на друго нешто.
Се изнагледав на Тему играчки и активности за по пат што може да е интересно, да не е екран цело време. Така да сите идеи од сега до лето, добредојдени се

Моиве надежи дека како што врват месеци ќе се смирува дете и ќе стане бајче, паѓаат во вода. Поздрав @LiquidLuna и @le.soleil

И така празнично од мајчински муабети и неколку дена 24/7 поминати со дете
Не дека инаку не си сме заедно ама на работа "одмарам" од постојаното мамааааа