Мајчински муабети (не е за барање совети)

Само опушти се.
За утеха за 7 месеци, 3 пати излегов сама со неа и реков веќе неееее, не, неее. Нејќе и нејќе дете во количка, крај. Шета со татко и попладне во кенгур, а јас дремам дома зошто ни да шетам не можам од болки во грбот, цело време плаче за во раце. За разболување помири се, некои деца се понежни. Еве мојата од мај не можам да ја средам, цело време е со мрсули.
Од дома сама имам излезено исто 3 пати и се имам вратено со трчање.
Еве сега се спремам да ја носам на 3 доза вакцина абе ми се плаче под стрес сум. Се мислам да лупнам дијазепам ама па кој ќе ја чува после. Сите ми рекоа 3 доза најлошо поминале и сум во паника цела недела. Плус општо од сите што се прават паметни и само нешто кажуваат за вакцините душа немам на секое боцкање. И плус што она плаче така гласно и со едни крокодилски солзи и еден поглед така тажен абе душа ми се кине.
На крајот од денот се ќе помине. Многу брзо ќе пораснат па после ние ќе ги бараме, а они ќе ни викаат ај бе остави ме раат.

 

Најлесно е да ти речеме смири се, ќе помине. И точно поминува. Ама реалноста е барем кај мене де, дека стресот останува.
На секое шмркање со нос сум била еве сме пак и секое шмркање завршувало со долготрајна терапија и антибиотик. И траеше може и 2 години така.
Тек сега со дете од 3,5 години можам да речам дека здивнав, зацврсти и имунитет, од нога што се вика поминува.
И сеуште не ми е сеедно оти некаде потсвесно си стои траумата од сите разболувања и сите трчања по доктори и од сите распореди на лекови, инхалации...

Ми се плачело кога другаркава ќе речеше на Х и се растече носот ама ништо не и е, си оди во градинка. Од лај моево растечен нос значеше седење 2-3 недели дома и терапија и се останато.
И баш од нашата мака јас не носам дете и со најминимални знаци на вирус било каде.

 

Еве ние супер поминавме. Нека те води тоа, дека не се сите деца исти и немаш потреба да очекуваш секогаш најлошо.
@DarkStormm ај вака знам дека звучи клише, но и јас вака се осеќав на почетоците со малата. Безизлезно, спобудалено, се осеќав дека се губам себеси, никако не можев да прифатам дека сум мајка, да сфатам дека сум мајка и дека имам дете. Ти предложив психолог, но викаш дека не ти помага. Те замолувам да се обидеш да ја прифатиш ситуацијава, колку и да ти изгледа хаотична и безизлезна, не е таква. Сѐ ова што ти се случува е нормално, нема и не може да биде второто како првото дете, не се обидувај да ги споредуваш, никогаш нема да најдеш ништо заедничко помеѓу нив, освен ТИ. Кога ќе ја прифатиш ситуацијава, се ќе ти стане полесно. Јас од искуство ти зборувам, стварно станува полесно. Сѐ ова ќе помине, колку и да ти изгледа сега дека вечно трае. Те молам пробај и да си посветиш некој дел од денот за тебе, макар и на пола саат, добро ќе ти дојде. Вака само се губиш себе во хаосот. Те гушкам и се надевам дека за брзо ќе пишеш дека конечно ти е малку полесно.