Мајчински муабети (не е за барање совети)

Јас како дете кое цел живот живеело во центарот на Скопје,многу тешко ја прифаќам новава средина во предградие на Скопје.Валјда пристапот кон се ми е различен и тешко се снаоѓам.Одлуката беше на стан кој за кратко нема да не собере и за неколку години ќе барам пак или куќа по наш кејф но на страна,и одлучивме на куќа.Иако сум благодарна за чистиот воздух,пространоста и се тоа,тешко ми е што сум сопната да тргнам и да стигнам некаде за 40 минути.Посебно периодот со новороденче ми беше хорор и само си мислев издржи и мисли како ќе расте во огромен двор и на чисто.Со зеленило со простор за сите овошни дрвца,во комшии домашни кокошки кои сигурно за некое време ќе ги брка и трча по нив Од една страна си викам ќе му дадам детство за кој секој сонува од друга ми е тешко јас да се навикнам.Куќата огромна не се чисти не се постига со мало дете,но ете простор има.И така се во круг.Најголем страв ми е само времето што доаѓа и изгубените вредности на народот,не сум соочена дека ќе расте во ваков свет.

Туку сакам да ве прашам,кој ви беше омилен период со децата и зошто?Како расте секој ден ми е се посладок и полуд ,некогаш ми е криво за времето што поминало ,некогаш нетрпеливо чекам како ќе е натака

 

Јас се каам што наместо куќа со голем двор на страна одбравме стан. Малата до пред еден месец не сакаше во количка, па џабе имам се околу мене пукнав дома и на тераса.
Првите 3 месеци ми беа хорор, само плачеше и како да го живев истиот ден одново и одново, а сега имам чувство дека времето ми лета. Многу сакам се да памтам, секој момент со неа, ама знам дека нема да биде така и многу ми е криво.

 

Мајки, каде можам да најдам мали фигурички со мики маус и дружината? На тему не наоѓам за жа