Мајчински муабети (не е за барање совети)

Дали има во градинката психолог малку да поработи до/со неа додека е таму?

 

Што правите со гардеробата/играчките што веќе ги надраснувате а сте завршиле со раѓање(во смисла не ги чувате за второ/трето)?

 

Гардероба што е оштетено фрлам. Што е здраво подарувам, во групи на Фб, по роднини, пријатели.
Неколку парчиња само што ми се при срце си ги чувам за спомен.

Играчки исто ако е оштетена фрлам. Имаме една кутија со бебешки кои се тргнати настрна баш за ако некое помало дете или бебе дојде на гости, ги вадиме. После тоа ги дезинфицирам и пак ги прибирам тие.

Голем дел дадов и во градинка.

Е плишани/синтетички ми фаќаат ептен многу простор. Во градинка не сакаат такви. Ќерка е во фаза на 2 дена игра со нив, 2 месеци не им се ни пули. И остануваат така.

 

Да и јас сѐ што заддржав беше чисто и уредно, неоштетено. Градинка не ми текнало ама може да прашам. Немаме ние искрено многу играчки, ама гардероба би сакала да спакувам и да дадам. Имам неколку трудни пријателки што ќе земат бебешки работи ама некои ствари па не ги сакаат за 2+ години у моментов и ги разбирам. Ама треба да спакувам големите вреќи и да средам зошто мора да се прави место за нова сезона

 

Кај нас општо земаат во градинка ама да се без оштетувања. Гумени, дрвени играчки, барбики, кукли општо. Коли, коцки итн. Е сега да не се со многу ситни делови, батерии.
Може дури и трицикли пример (мали што се), лизгалки и таков тип на опрема за надвор.
Ама може да прашаш.

 

За која градинка?
И јас очекувам да ми се јават, ако воопшто се јават.

 

во кисела вода-8ми Март

 

Те читам и плачам ама од убавини. Биди виртуелно гушната, бидејќи иако го добивме син ми по природен пат, бевме на пат за ин витро и знам дека и јас колку и да им се радував на сите за дечињата, почнав да избегнувам дружби и секоја вест за дека некој чека дете ме погодуваше премногу. Јас родив на 35, сакав и порано но, по сплет на животни околности се деси тогаш. И пресреќна сум што е тогаш, бидејќи верувам дека се доаѓа во вистинско време.

Но, јас имам еден голем проблем. Напишав еднаш во некоја од темите дека бебе ми падна од креветче. Од тогаш сум трауматизирана сериозно и анксиозна. Бебе е скоро 8 месеци и многу активно. Сето тоа ме радува премногу, но во исто време јас најголем дел од времето имам негативни мисли и постојано сум во страв и грч да не му се случи нешто.

Мајка ми беше кај нас два месеци и ми помагаше, но сега сме сами и ми е страв да сум сама со бебе.

Јас сакам да сум му здрава мајка на моето дете, сакам да се движи слободно, а не од страв да го ограничувам. Така се чувствувам како постојано да сум му зад петици и дишам во врат. Кога и да го удри главчето мене ми се превртува стомак, проверувам симптоми, чекам да не се случи нешто, поврати или слично.

Мене ми е јасно дека нема како да го заштитам 100% и не е здраво така, но посилно е од мене. Поради тоа не уживам во деновите и времето со моето дете. Загрижена сум и како ќе продолжам така, наместо да се радувам на секој напредок, јас се плашам.

Сакам да ви кажам дека на сите преубави споделувања што ги прочитав се наежив и си заплакав. Сакам да можам да напишам и јас така. Мене ми минуваат деновите во загриженост и искрено не се чувствувам добро. Сакам да се радувам на времето заедно бидејќи лета.

Една пријателка пред некој ден ми кажа, ех уште малку и годинка. А јас не бев свесна за тоа.

Ако ми сподели некој утешен збор, искуство или насока, верувајте ќе ми значи.

 

Месецов ми завршува породилното и сфатив дека пола од времето го поминав во грижа дали работите се како што треба. Зошто не сака да цица, зошто немам млеко, зошто да биде на АД па како ќе има имунитет, има мрсули дали се разболува, дали дише на нос или на уста, дали јаде доволно, дали и правам доволно хранливи оброци, дали се развива како што треба, зошто деца помали од неа прават работи, а она ги направи покасно, почнува да станува да не падне, падна на подлога да не има потрес... секој ден буквално имам ново и ново прашање и се чудам од каде и зошто ми доаѓаат на памет. Си ги читам некогаш тука прашањата и сфаќам дека претерано се оптеретувам. Ама дома сама мајка со бебе е ептен тешко. Секогаш кога ќе дојде некој се радувам како мало дете и за помошта ама повеќе за тоа дека нема да сум сама. Искрено неколку пати помислив дека можеби ќе ми биде подобро кога ќе почнам на работа, некако ќе ми се смени секојдневието иако тогаш ќе ми се отвори нова грижа, градинка, поради која веќе извесен период не спијам. Бебка е галена, не и давам да плаче зошто на почетокот од напон при плачење и пукаа капилари во окото, а се повеќе слушам не се секирај во градинка на се ќе навикне, ќе плаче, ќе плаче, ќе види не добива ништо ќе престане и ќе се навикне, значи срце ми се кине. Но, реалноста е таа дека немам друга опција и ќе мора да се навикне колку и да ми е мене тешко. Сакав да кажам дека жена кога ќе стане мајка и почнуваат грижите кои немаат крај. Сега ја сфаќам мајка ми колку се грижела и колку пати сум и рекла дека е досадна и дека знам што правам и да не се секира.
Денес едно, утре друго и најверојатно ќе мора да се помириме, во спротивно не ни бега Бардовци

 

Од каде нарачувате гуми за во море со покрив за бебе? гледам има со различни димензии, бебе ќе биде 8 месеци па не знам дали ќе одговараат

 

јас од локо кроко земав. 1-2 пишува на неа, бебе ќе биде годинка

 

Детево ми порасна преку ноќ.
Пропузи, седна, пролази и забчето проби.
Се фаќа за маса , се фаќа за фиока сака да стане.
Се почна да прави, а никако да ја научам како да го држи шишето додека пие млеко, па ми треба совет за тоа .

 

И мојата прави се освен шише што не сака да држи.

 

И мојов не сакаше, не го форсирав. Од кај 9-10 месеци почна, спонтано, кога ќе го видеше шишето оставено на кревет си фати сам да пие. Јас уште му давам млеко, шанса да го погушкам ми е, ама ако му се здосади од мене да пие, знам да му го дадам сам па го допива.

 

Си реков ај да си пишам тука да си олеснам душа, да не си се допишувам само со ЧетГПТ.
Бебе месец дена, јас сама секој ден. Помага сопругот по дома повеќе, некогаш и со бебето ама си нема многу трпение кога протестира за спиење или при големи плачки. Баби дедовци кој од кој. Едната си кажа дека не планира да помогне ни со бебе ни да ми чисти. Доаѓа на две недели да го закача и да го премори па да не може да го заспијам со саати, да искоментира "па што ако ти е нечисто дома вака"... не сум го мачкала со крема доволно, не сум го миела секаде, што очекуваше дека ќе спие и нема да плаче..еее па не е лесно да си родител. Зошто го земаш во раце, зошто одиш да провериш дали е разбудено и заплакало. Некој да ми кажува дали може детето да си го земам во раце. Другата има желба, нема можност. А па желбата е повеќе да си најде нова улога во животот, дури и можно е пак да си прави илузија дека е мајка. А ќерката никој не ја прашува како е, но по итен царски. Немаше гушкање, солзи за ќерка, само "прати слика од бебето". Дедовци никој не ни рачуна тука дека треба да помагаат.
Никој од друштво нема деца па и таа улога на мајка некако ме изолираше од сите избрани луѓе. Не толку моја одлука. На некој не му е интересно да се жалиш дека не спиеш, поинтересно е да ти се жали за што се скарал со другарот. Некои што беа блиски ги нема никаде, други не толку блиски признавам, неочекувано, ми пишуваат често како сум.
Бебето е срце, го сакам најмногу на светот. Само не знам дали е ова типично искуство. Јас не добив мирно новороденче што цело време спие како што сите ми викаат. Од почетокот само мрдање, премногу активно, не сакаше да се пресоблекува, да се бања, грчеви, рефлукс, спиење во раце, зајдување од плачење. Ехх најлесно е првите два месеци, ќе видиш после кога нема да спие и само ќе прета... Искрено не знам како е поинаку од тоа. А ако ова е лесно, што ли е потешкото што ме чека..
Спиј кога и бебето спие хаха. Преку ден е залепено за мене, навечер ќе легнам и сто мисли ми се вртат, паника кога ќе се разбуди, дали ќе имам доволно млеко и ќе плаче, бес дека никој не е тука за мене. И секој ден исто, мислам дека ќе полудам затворена дома со звук на чешма што тече ...
Па ве молам, ако некој имал хипер активно новороденче со колики, кажете ми барем дека не станува потешко...

 

Кој ти кажал дека првите 2 месеци е полесно многу фино те излажал. Првите 3 месеци се најтешки. Јас сум им лута на сите другарки што имаат деца и што не ми кажаа колку е страшен почетокот. Јас имав помош ептен ама пак ми беше тешко. Беба имаше грчеви до денот кога наполни 3 месеци. Купивме се што слушнавме и некој што ми кажа не помогна ништо освен чучњеви и пеење шу шу шу. До 4 месеци спиеше во раце дење. Ако ја ставев во креветче или на кревет одма отвараше очи, ако ја ставев во количка спиеше 20 минути. Станува многу полесно кога ќе почне да се влече на подлога и да си игра, тешко е кога е болна и кога вади заби, ама за мене лично ништо не беше пострашно од првите 3 месеци.
Иначе до денес точно 8 месеци откако е родено бебето, никој ама никој, освен мајка ми ме нема прашано како сум и на апсолутно сите им е потешко од мене и се поуморни од мене, зошто јас сум мајка и јас морам да чувам дете и тој умор се подразбира. Ќе си запишеш бебе во градинка, мојата почнува на 9 месеци, кој не може кој не сака да ја чува, се помирив. Додуша како иде денот се потешко ми е ама тоа е. Друштвото го снема сите си имаат свои проблеми. Последна родив никој не рече дај бе да идеме да и подржиме дете пола саат. Искрено комшиките што ми се ептен тазе комшики повеќе ми помагаат отколку тие што сум очекувала.
Точно знам како ти е. Истиот ден го живеев цели 4 месеци, до денес како во некој хорор филм се осеќам со пуштен аспиратор и приспивна песна. Се поминува и тоа екстремно брзо, јас нз кога детево порасна, роденден ќе славиме за 4 месеци. Станува многу, многу полесно и многу поинтересно. Ќе почне да разбира, ќе пушта звуци, ќе гуга, ќе се смее, ќе прави глупости. Уживај во секој ден зошто јас некако имам чувство дека не уживав доволно, а времето буквално лета.

 

не можеш да знаеш како ќе биде во наредните месеци, секој период си е различен си носи свои потешкотии, обврски, предизвици. И мене ми викаат сите уште дека како расте се потешко е но искрено мене не ми е тешко чувањето бебе туку се од околу ми беа тригери. Затоа иако е тешко ќе си прифатиш дека си сама дека немаш помош(ние живееме со татко му на мм и еве веќе скоро 8м нема помогнато апсолутно НИШТО).ама затоа кога и да ме праша нешто добива одговор еден два збора. Често си гонпроаѓам само здраво и не рецкам си го тргам бебето. Долго и широко ама муабетот ми е дека како они со тебе ти така со нив. Глеј си го твојот раат, твојот мир. Уживај во мајчинството колку можеш се прави по интуиција, читај практични типс, факти. И јас како и секоја мајка имав периодот ролеркоустер од емоции, измешани релации, дискусии и што де не од друагрки, роднини од маж ми итн итн. Мој совет гледај си се себе и бебето. Гушкај бацувај гали, шеткај кога можете. Сликај си го, снимај си го, прави си спомени првите неколку месеци јас кризирав за сон, умирав од болка при цицање, денес кризирам за сондругото се се менува проаѓа се заборава. Ќе се радуваш за секоја негова вештина, се што ќе научи тоа бебче, само радости носи животот со бебе иако има обврски потешкотии грижи не е споредливо ништо. Да е живо и здраво и ти со него
Пс и мене реееетко кој ме прашал како сум ама ми е гајле важно е да сме добри со себе, откако го имам бебево искрено се ми е небитно ни кој дошол, киј ме викнал, кој честитал, кој помигнал итн итн. Имаш време се ќе си биде како треба, ќе си се пронајдеш во новата улога

 

Истото го поминав со првото, и таа помош од една баба беше подобро да ја немаше. Првите месеци ми беа хорор, не памтам денови од што бебе не спиеше и имаше грчеви! Со мм бевме на раб на разделба! Ужас! Јас бев мнооогу нервозна, а тоа премногу ама премногу влијае на бебето - те осеќа и оно станува нервозно, плачливо.
Затоа гледај што помалку нервози..ако си нервозна подобро остави го во креветче неколку минути, излези од соба земи длабоко воздух, измиј се , освежи се. И кога ќе осетиш дека си подобро влези и земи го, верувај, од искуство ти кажувам. И секој момент користи да шеташ со бебе, рано наутро, покасно навечер ако не заспива рано.
Ако те оптеретува цицањето, консултирај се со Јасна. Или некогаш ако плаче дај адаптирано- не значи дека си лоша мајка( не знам како сте со хранење затоа ова ти го пишувам).
Е сега.......за разлика од првото, за второто сум мнооогу мнооогу опуштена, и бебе е задоволно и опуштено. Помош кажав дека не сакам од никој, затоа што видов првиот пат дека полошо беше.
Коментарите нивни не ги слушам, пробај да не допираат до тебе.
Што се однесува до другарките, тие што немаа деца ме заборавија едноставно, ќерка ми ми беше другар најголем. Многу од нас има што ни се случило тоа.
За второто дете, најдобрата другарка не ми беше јавена 4 месеци!!! Само честитки на вибер денот кога се роди бебе!
Ама ако... се вртат работите, оставам на други да го решат тоа
Ако ти треба некој совет слободно пиши ми во лп.
Со лесно и уживај, брзо време мине, ќе ти фали дури е бебче мало!

 

Ти пишаа веќе повеќе членки погоре знај дека не си сама ❤️ првите 3 месеци се ХОРОР!
АМА нема зошто да не пробаш малку да си олесниш.. ако бебе спие во раце направи си кафе, какао пред дремката земи си го и гледај си серии или врти рилс
Пробај да видиш дали во кенгур ќе може да ти заспие преку ден па така ќе имаш слободни раце, јас така бришев под и прашина и раскревав садови и алишта ))
За партнерот многу е очекувано што е без трпение, му треба време да се навикне на новото, не го правдам само ти кажувам дека 90% се такви. Јас планирав да се пакувам и од дома да си одам на 2.5 месеци )) ова ти кажувам за да знаеш дека сите минуваме низ овој кризен период, и тебе хормоните ти се во хаос сега и си поосетлива
За помошта и околината не сакам да коментирам, коментари ќе има секогаш и за твое добро игнорирај или најди си вентил, излези прошетај со бебе ако сака да се вози во количка верувај ми многу ќе ти биде поубав денот
И да не заборавам за грчевите, мора да поминат и да се издржи тој период. Мојата имаше баш јаки до кај 2,5 месеци, беше залепена на мене 24/7 , земав некоја маст за загревање на меше против колики ма фризи од зегин, сите можни капки ги пробав, ама поминаа сами од себе
Смири се, за бебче највеќе, му треба мирна и присутна мама, да не ти чуе ако ти е хаос дома
Идат подобри и полесни денови ❤️

 

И мене носталгија ме пукна деновиве на најјако.
Ги средувам работите за селидба и низ фиоки најдов цуцле од шише 2-ка ми текна на времето кога беше малечко бебе, солзи ми дојдоа на очи кога ми порасна бебко.
Можи дека тој период таков беше емотивен за мене дека наваму натаму, сопругот Германија и затоа,.
Се сетив на деновите кога живеев кај моите па мајка ми како ми помагаше околу бебе, како не спиеше воопшто па го нишкаше со саати да поспијам јас малку, и за тоа ми дојде уште толку жал, дека сме толку далеку од неа а во поодминати години е, како да и го тргнав од животот така се осеќам
Време лета, бебе ми е цело маже, да го изедеш е до толку е златен, да знае кутрото низ се што поминавме откако е роден.
Понекогаш се прашувам дали стварно ни требаа овие селидби толку далеку одвоени од цела фамилија, за подобро утре се бориме ама кога ќе легнам ептен ми недостига времето со моите, и се би дала детето да расти заедно со нив. Ама нема и јаре и паре така рекле старите...